Wyrok z 6 marca 2026, sygn. II Ka 38/26

Przewodniczący:

SSO Agnieszka Karłowicz

Protokolant:

sekr. sądowy Kinga Łempicka

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 38/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 9 września 2025 r. w sprawie II K 222/24

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

1. Zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 286 § 1 k.k. wskutek jego niewłaściwego zastosowania, to jest:

- bezpodstawnego przyjęcia winy w postaci zamiaru bezpośredniego (dolus directus), mimo iż działania oskarżonego ograniczyły się do zlecenia czynności marketingowych podmiotowi zewnętrznemu ((...) Sp. z o.o.) na podstawie prawnie zweryfikowanego skryptu rozmowy, co wyklucza istnienie z góry powziętej intencji oszustwa po stronie oskarżonego jako zleceniodawcy;

- zaangażowanie tego przepisu prawa karnego do sporu o charakterze cywilnoprawnym, podczas gdy zgodnie z funkcjonującą w polskim prawie zasadą ultima ratio prawo karne w sporze o charakterze cywilnoprawnym powinno zostać zastosowane wyłącznie wówczas, gdy postępowanie w sprawie cywilnoprawnej nie przyniesie bądź nie może przynieść rozwiązania, co w przedmiotowej sprawie nie zaistniało, skoro pokrzywdzony nawet nie odstąpił od rzeczywiście zawartej umowy, która go rzekomo krzywdzi, a po upływie zagwarantowanego w tym celu terminu nie uchylił się do dziś od skutków swojego oświadczenia woli;

- wyrażenia całkowicie błędnego poglądu prawnego, zgodnie z którym zachowanie oskarżonego na jakimkolwiek etapie zdarzenia wprowadzało pokrzywdzonego w błąd co do znaczenia doręczonego mu wraz z przesyłką dokumentu, w szczególności co do faktu zawarcia i treści umowy pomiędzy pokrzywdzonym a (...) Sp. z o.o.,

- skazania oskarżonego za czyn z art. 286 k.k., mimo braku obiektywnie niekorzystnego rozporządzenia mieniem po stronie pokrzywdzonego, gdyż kwota 507,04 zł będąca przedmiotem rzekomej szkody stanowiła jedynie cywilnoprawną korektę rabatu za otrzymane i zatrzymane świadczenie, a nie karę umowną za niewykonanie przyszłych zobowiązań;

a przez to bezpodstawnego przypisania oskarżonemu popełnienia przestępstwa oszustwa mimo niespełnienia istotnych przesłanek materialnych tego przestępstwa;

2. zarzut obrazy przepisów postępowania, mogącej mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:

- art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego nieusuwalnych wątpliwości co do istotnych dla sprawy okoliczności, dotyczących w szczególności:

- zaniechania weryfikacji odpowiedzialności podmiotu wykonującego zlecenie marketingowe ((...) Sp. z o.o.), oraz przyjęcia domniemania, że telemarketer działał w imieniu oskarżonego z zamiarem przestępczym, mimo iż nie udowodniono, że odstąpił on od legalnego skryptu rozmowy, a nawet gdyby to uczynił, nie było to zgodne ze zleceniem oskarżonego;

- zaniechania rozstrzygnięcia, czy klient, dokonując zapłaty za pierwszą partię towaru po upływie 8 długich dni po otrzymaniu i podpisaniu umowy oraz mając zagwarantowane 14-dniowe prawo odstąpienia, rozporządził mieniem wskutek błędu wywołanego przez oskarżonego, czy też wskutek własnego zaniechania wynikającego z braku weryfikacji umowy lub po prostu zlekceważenia jej treści;

- art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy materiału dowodowego, wyrażającą się:

- rażąco dowolnym uznaniem, że oskarżony chciał oszukać pokrzywdzonego w przedmiotowej sprawie, tym bardziej, że do rzekomego przestępstwa doszło już w chwili niezobowiązującej rozmowy telefonicznej, prowadzonej zresztą przez osobę trzecią na podstawie instrukcji, której pod względem prawnokarnym niczego nie można zarzucić;

- dowolną oceną, iż oskarżony niewątpliwie ukrywa rzeczywistą intencję, jaka stała za ustalonym przez niego sposobem prowadzenia działalności, mimo że jednocześnie uznał jego wyjaśnienia za wiarygodne, w tym te dotyczące zlecenia usługi podmiotowi zewnętrznemu (...) Sp. z o.o. na podstawie prawnie zweryfikowanego skryptu, co stało w sprzeczności z domniemaniem złej intencji oskarżonego;

- arbitralnym pominięciem kluczowej części zeznań pokrzywdzonego i świadka (żony pokrzywdzonego), z których wynika, że pokrzywdzony zrozumiał, iż następne dostawy będą realizowane warunkowo: "Być może takie stwierdzenie padło, że jak się spodoba to będziemy kontynuować", co jest jednoznacznym dowodem na to, że oskarżony nie zataił faktu cykliczności dostaw i istoty oferty;

- nielogiczną pętlą dowodową polegającą na uznaniu istnienia skryptu rozmowy, przy jednoczesnym braku ustalenia, czy telemarketer postąpił niezgodnie z jego treścią (co narusza zasadę in dubio pro reo na niekorzyść oskarżonego), a w konsekwencji wykorzystanie niewiedzy pokrzywdzonego (wynikającej z jego własnego zaniechania, cyt.: "spieszyłem się") jako dowód winy oskarżonego;

- oceną, zgodnie z którą U. V., z chwilą podpisania dokumentu umowy w dniu 5 grudnia 2022 r., został doprowadzony do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w rozumieniu art. 286 k.k.;

- uznaniem, że U. V. nie był świadomy, iż z chwilą złożenia podpisu na dokumencie przy przekazaniu mu pierwszej przesyłki, zawarł z firmą (...) Sp. z o.o. umowę, podczas gdy jego zeznania i reszta materiału dowodowego, w szczególności w postaci dokumentu z własnoręcznym podpisem pokrzywdzonego, takiej ocenie jawnie przeczą;

- dowolnym i pozbawionym podstaw uznaniem, że gdyby pokrzywdzony miał świadomość warunków, na jakich została zawarta umowa, nie zdecydowałby się na złożenie swojego podpisu;

- uznaniem że pokrzywdzony miał obowiązek zapłaty pełnej ceny towaru, podczas gdy z załączonych pokrzywdzonemu dokumentów, w tym umowy i faktur, wynika jasno, że cena ta była zdecydowanie niższa niż cena detaliczna i na tym polegała promocyjna wartość oferty przyjętej przez pokrzywdzonego;

- krzywdzącą i rażąco dowolną oceną, zgodnie z którą ukształtowany przez oskarżonego sposób zawierania umowy i cała procedura z tym związana miała na celu wprowadzenie klientów, w tym U. V., w błąd;

- dowolnym i wynikającym prawdopodobnie z niezrozumienia istoty sprawy uznaniem, iż podczas odbioru dojść może do zawarcia kolejnej umowy, co sugerowałoby, że przed podpisaniem przedmiotowej umowy doszło lub mogło dojść do zawarcia innej, wcześniejszej, co jest nie tylko niezgodne z ustalonym stanem faktycznym, ale i wewnętrznie sprzeczne z oceną dowodów dokonaną przez Sąd I instancji;

- uznaniem, że pokrzywdzony mógł odnieść wrażenie przy zawieraniu umowy, że „podpis taki jest jedynie elementem procedury związanej z doręczeniem ”, podczas gdy po pierwsze pokrzywdzony złożył dwa odrębne podpisy przy okazji wizyty kuriera z umową i pierwszą przesyłką, co nigdy nie zdarza się przy standardowym potwierdzeniu odbioru przesyłki, a ponadto „wrażenie” pokrzywdzonego nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, a zachowanie oskarżonego i jego zamiar popełnienia lub nie czynu zabronionego;

- dowolnym uznaniem, że mimo iż pokrzywdzony powinien zapoznać się z tym, co podpisuje, to niedochowanie tego obowiązku i jego efekt stanowią okoliczności, za które odpowiada oskarżony;

- absurdalnym uznaniem, iż w przypadku niedochowania przez pokrzywdzonego warunków umowy, spółka oskarżonego miałaby prawo domagać się rodzaju „kary”, mimo jasnego i niebudzącego wątpliwości ustalenia, zgodnie z którym chodziło wyłącznie o różnicę pomiędzy ceną detaliczną a promocyjną, a żadna kara umowna nie jest częścią treści przedmiotowej umowy;

- art. 7 k.p.k. w zw. z art. 170 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka D. A. - policjantki KMP A. - podczas gdy okoliczności na jakie miałaby zeznawać świadek A., w szczególności okoliczności zmiany jej poglądu na zachowanie F. A. i zasadność stawiania zarzutów oskarżonemu, pomiędzy 18 lipca 2023 r. (notatka k. 22) a 4 sierpnia 2023 r. (postanowienie o przedstawieniu zarzutów), mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia i poprzedzającej je argumentacji w niniejszej sprawie;

- art. 7 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 170 k.p.k. poprzez dowolne oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków - prawników G. H., M. A., Ł. Ł. tworzących skrypt rozmowy wstępnej oraz treść umowy zawieranej pomiędzy klientami a (...) Sp. z o.o., podczas gdy świadkowie ci mogliby ujawnić istotne okoliczności dotyczące treści umowy i sposobu jej zawierania, staranności oskarżonego w kierunku prawidłowości i zgodności z prawem tak samej treści umowy, jak i procedury jej zawierania, rzeczywistego zamiaru po stronie oskarżonego w zakresie wybranego sposobu zawierania i ustalenia treści umowy, co narusza prawo oskarżonego do obrony.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie.

Po analizie akt sprawy w świetle sformułowanych zarzutów Sąd Okręgowy uznał, że Sąd meriti procedował prawidłowo, trafnie oceniając materiał dowodowy, a właściwie ustalony stan faktyczny w sprawie doprowadził do słusznego przypisania oskarżonemu czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 3 k.k., opisanego w I pkt zaskarżonego wyroku.

Stwierdzić należało, że oddalenie wskazywanych przez skarżącego wniosków dowodowych było właściwe, bowiem nie miały one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślić trzeba, że to Sąd na podstawie i w granicach swoich kompetencji oceniał zachowanie oskarżonego w zakresie wypełniania znamion zarzucanego mu czynu, a opinia w tej kwestii przywoływanych świadków pozostawałaby irrelewantna. Zgodność z prawem cywilnym zapisów umowy czy skryptu rozmowy pozostawałaby bez kluczowego znaczenia, przy czym brak jest ponadto dostatecznych dowodów na to, że rozmowa z pokrzywdzonym przebiegała zgodnie z przygotowanym skryptem, podczas której i tak przecież nie doszło do zawarcia przedmiotowej umowy. Jak wynika zaś z zeznań pokrzywdzonego i świadka H. V. (żony pokrzywdzonego) istnieją uzasadnione podstawy do uznania, że ze względu na krótki czas rozmowy, nie przebiegała ona stricte według skryptu, co tym bardziej świadczy o niemiarodajności ewentualnych ustaleń na podstawie wnioskowanych dowodów. Z podobnych względów bez istotnego znaczenia byłyby także zeznania D. A., gdyż ocenianie zachowania oskarżonego jest domeną sądu, a wnioski funkcjonariusza prowadzącego postępowanie nie mogłyby być wiążące dla sądu, niemniej zostały dostatecznie uzewnętrznione poprzez wydanie postanowienia o zmianie zarzutów. Zauważyć na marginesie można, że pomiędzy sporządzeniem powoływanej przez skarżącego notatki urzędowej a postanowienie zostały przeprowadzone kolejne czynności dowodowe, toteż zmiana stanowiska na ich skutek nie budziłaby żadnych wątpliwości.

Zgromadzony i słusznie oceniony w sprawie materiał dowodowy, nie pozostawił także wątpliwości, o jakich mowa w art. 5 § 2 k.p.k. Stanowisko skarżącego opiera się na subiektywnej ocenie, wpisanej w przyjętą linię obrony, jednakże nie mającej związku z rzeczywistymi ustaleniami. O nieskuteczności twierdzeń skarżącego przemawia lektura pisemnych motywów wyroku pierwszoinstancyjnego wyroku, w których to Sąd Rejonowy wyczerpująco i trafnie wypowiedział się co do argumentów przemawiających za tak podjętą decyzją, podzielanych również przez Sąd Okręgowy, a zarówno związanych z oceną materiału dowodowego, jak i subsumpcją ustalonego stanu faktycznego pod zastosowaną kwalifikację prawną czynu. W takiej sytuacji Sąd odwoławczy może powstrzymać się od szczegółowego odnoszenia się do każdej tezy, zawartej w apelacji, bowiem wiązałoby się to z powtarzaniem zaaprobowanej argumentacji, popartej dodatkowo podzielanym stanowiskiem orzecznictwa, co mogłoby mieć negatywny wpływ na czytelność niniejszego uzasadnienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2024 r. I KK 465/23).

Zauważyć należy, że zeznania U. V., jak i jego żony H. V., w ich zasadniczej części są spójne, konsekwentne, logiczne, a także mają potwierdzenie w całokształcie materiału dowodowego, w tym w korespondencji prowadzonej pomiędzy pokrzywdzonym ze spółką (...) Sp. z o.o. Treść wiadomości mailowych niewątpliwie wskazuje na to, że pokrzywdzony nie miał świadomości faktu zawarcia umowy na cykliczne dostarczanie towarów, nie było to w jego intencji i gdyby miał taką świadomość, takiej umowy by nie podpisał. Zarzuty skarżącego w tym zakresie są czysto polemiczne i ich zasadności sprzeciwia się chociażby jednoznaczna wypowiedź pokrzywdzonego w jednym z maili (k. 4): „w rozmowie telefonicznej byłem zapewniany o jednorazowej dostawie produktu, nie było informacji, że zostaje zawarta umowa oraz jakie są zawarte warunki umowy sprzedaży lub że mam na waszej stronie internetowej szukać czegokolwiek. Gdy wasz przedstawiciel poinformował w rozmowie telefonicznej o cenie produktu oraz zastosowanych rabatach i zawieranej umowie nigdy bym się nie zgodził na przesłanie mi tzw. pakietu startowego”. To stanowisko było konsekwentnie utrzymywane przez pokrzywdzonego w ramach przeprowadzanych czynności procesowych, tym samym nieracjonalnym i w gruncie rzeczy bezpodstawnym byłoby uznanie, że na jakimś etapie kontaktu pokrzywdzonego ze spółką (...) Sp. z o.o. miałoby dopiero dojść do jego zmiany.

Sąd II instancji nie zauważa sprzeczności przy ocenie wyjaśnień oskarżonego, dokonanej przez Sąd Rejonowy i jednoczesnym uznaniem jego winy. Sąd meriti wypowiedział się wprost, że uznał wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne w zakresie samych faktów dotyczących sposobu prowadzenia sprzedaży, a nie prawdziwych intencji, jakie się za nim kryły. Korzystając ze swego uprawnienia, oskarżony nie przyznał się do zarzucanego mu czynu, dlatego też trudno byłoby wymagać, aby składał obciążające siebie wyjaśnienia w kluczowym zakresie, a ściśle już związanym z realizacją znamion przypisanego mu czynu. Znamiona te zostały wypełnione, co szczegółowo opisał w swym uzasadnieniu Sąd Rejonowy i poparł adekwatnym materiałem dowodowym.

Bez znaczenia dla ustalenia faktu dopuszczenia się przez oskarżonego przypisanego mu czynu pozostają zabiegi skarżącego, oparte na polemice co do używanej nomenklatury, jak m.in. „kary” za naruszenie zapisów umowy czy też obowiązku zapłaty różnicy pomiędzy ceną detaliczną a promocyjną (cywilnoprawna korekta rabatu). Bez względu na nazewnictwo, istota mechanizmu polegała na tym samym, czyli na konieczności zapłaty kwoty rażąco wyższej niż cena rynkowa danych preparatów w razie zerwania zawartej umowy lub nawet odmowy przyjęcia towaru, co niewątpliwie pełniło funkcję represyjną wobec klienta, a nie kompensacyjną, jak utrzymywali oskarżony i obrona.

Zauważyć należy, że pokrzywdzony nie był w żaden sposób poinformowany, że w chwili pierwszego odebrania towaru dojdzie do podpisania umowy o odpłatne, cykliczne dostarczanie preparatów. Jak wspomniano wcześniej, brak jest zasadnych podstaw aby przyjąć, że rozmowa telemarketera przebiegała z pokrzywdzonym wedle przedstawionego skryptu, jednakże i z jego treści nie wynika informacja o podpisywaniu umowy za pośrednictwem kuriera przy odbiorze towaru. Jak słusznie zaś wskazał Sąd Rejonowy, odsyłanie pokrzywdzonego do treści regulaminu, warunków promocji czy umowy sprzedaży na odległość umieszczonych na stronie internetowej nie jest wystarczające do uznania praktykowanych działań jako transparentnych i przemawiających o świadomości pokrzywdzonego. Wskazywany zaś okres na odstąpienie od zawarcia umowy w korelacji z brakiem świadomości związania się umową, jawi się jedynie jako iluzoryczny, bowiem kolejna dostawa produktów, która mogłaby wzbudzić wątpliwość w aspekcie rzeczywistego połączenia umową pomiędzy pokrzywdzonym a sprzedającym, miała miejsce po upływie około miesiąca, czyli już po upływie okresu przysługującego mu do odstąpienia od umowy. Niemniej jednak do popełnienia czynu doszło już w dniu 5 grudnia 2022 r. z chwilą zawarcia umowy, co wyczerpująco i logicznie wyjaśnił Sąd I instancji w uzasadnieniu swego wyroku, dlatego też cywilnoprawne możliwości późniejszego odstąpienia od umowy nie mają wpływu na wypełnienie znamion przedmiotowego czynu.

Nie ma istotnego znaczenia także to, ile podpisów odbierając towar złożył pokrzywdzony, skoro wskutek „budowania” u pokrzywdzonego mylnego przeświadczenia co do jednorazowości przesyłki i ewentualnej, przyszłej trwalszej współpracy dopiero z wyraźnej jego woli, pokrzywdzony był przekonany, że składane podpisy mają na celu jedynie pokwitowanie u kuriera odbioru preparatów. Oczywistym jest, że wzorcowym zachowaniem byłoby wówczas złożenie przez pokrzywdzonego podpisu po zapoznaniu się z całą treścią dokumentu, jednakże z uwagi na to, co już wykazano w powyższej części uzasadnienia, do podpisu doszło w owym mylnym przeświadczeniu, będącym wynikiem celowych zabiegów sprzedającego, stąd też mowa o wprowadzeniu pokrzywdzonego w błąd. W tym miejscu wskazać należy, że niekonsekwentne są wywody skarżącego odnośnie ewentualnej odpowiedzialności podmiotu (...) Sp. z o.o. (spółki zarządzanej przez brata oskarżonego – F. A.). Z jednej strony skarżący sugeruje, że to telemarketer pracujący dla tej zewnętrznej firmy mógł być odpowiedzialny za wprowadzenie w błąd pokrzywdzonego, przy czym z drugiej strony forsuje stanowisko o prowadzeniu rozmowy w oparciu o „zgodny z prawem” skrypt, który był opracowywany przez świadków – prawników, o przesłuchanie których na tę okoliczność nawet skarżący wnosił. W tej sytuacji trudno sobie wyobrazić sytuację, że informacje przekazywane przez telemarketera nie byłyby wcześniej ustalane przez oskarżonego F. A. - prezesa jednoosobowego zarządu spółki (...) Sp. z o.o., w którego imieniu i na korzyść którego działał, jednakże to w chwili podpisania umowy, a nie rozmowy telefonicznej, doszło do kompletacji znamion czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 3 k.k.

W świetle podniesionych przez skarżącego zarzutów, a związanych m.in. z zaniechaniem pokrzywdzonego należytego zapoznania się z podpisanym dokumentem – „oświadczeniem Kupującego”, przytoczyć można stanowisko powszechnie obecne w orzecznictwie, a które to wskazuje, że dla bytu przestępstwa oszustwa jest obojętne, czy pokrzywdzony mógł lub powinien był sprawdzić prawdziwość twierdzeń sprawcy, nie jest nawet istotne, że pokrzywdzony mógł wykryć błąd przy dołożeniu znikomej nawet staranności; podobnie bezkrytyczność i łatwowierność pokrzywdzonego nie wyłącza karygodności wprowadzenia w błąd. Sąd nie bada więc tego, czy pokrzywdzony dopełnił należytej staranności w związku z dokonaniem rozporządzenia mieniem, ale bada czy druga strona zachowała się uczciwie i nie doprowadziła go w błąd albo nie wykorzystała jego błędu celem doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2025 r. II KK 465/23). W związku z powyższym, przywoływany pośpiech pokrzywdzonego przy odbieraniu i kwitowaniu przesyłki czy późniejsze nieodstąpienie od zawartej umowy jest bez znaczenia, gdyż istotą oceny pozostaje zachowanie oskarżonego. Na podkreślenie zasługuje także to, że ustawowe znamię, stanowiące skutek przestępstwa oszustwa, określonego w art. 286 § 1 k.k., wypełnione zostaje wtedy, gdy sprawca, działając w sposób opisany w tym przepisie, doprowadza inną osobę do rozporządzenia mieniem, które jest niekorzystne z punktu widzenia interesów tej osoby lub innej osoby pokrzywdzonej. Powstanie szkody w mieniu nie jest koniecznym warunkiem do przyjęcia, że doszło do tak pojmowanego niekorzystnego rozporządzenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2000 r. V KKN 267/00). Zdarzenie z dnia 5 grudnia 2022 r. niewątpliwie spełnia omówione przesłanki, mające odzwierciedlenie w przytoczonych judykatach Sądu Najwyższego, nawet jeśli pokrzywdzony nie uiścił żądanej kwoty 507,04 zł, tym samym przecząc tezom skarżącego, w tym odnoszących się do obrazy przepisów prawa materialnego. Na koniec podkreślić należy, na co zwrócił uwagę Sąd Rejonowy, w niniejszym postępowaniu Sąd oceniał zachowanie oskarżonego z punktu widzenia przepisów prawa karnego, a nie jedynie dopuszczalności stosowanych przez oskarżonego praktyk w aspekcie cywilistycznym, a ściśle rzecz ujmując obrotu konsumenckiego, co jest przedmiotem odrębnego postępowania.

Podsumowując powyższe rozważania, zarzuty skarżącego należało uznać za chybione, wskutek czego zaskarżony wyrok w całości został utrzymany w mocy.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Siedlcach do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, wnioski apelacyjne nie podlegały uwzględnieniu.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Wniesiona w sprawie apelacja nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 320 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zgodnie ze stawkami wskazanymi w art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana