Wyrok z 10 marca 2026, sygn. IV Ka 91/26

Przewodnicząca:

SSO Agnieszka Połyniak

Protokolant:

Lilianna Hummel-Kręciproch

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 91/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 14 listopada 2025r. w sprawie sygn. akt II K 1535/24

Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

Granice zaskarżenia

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

I. I.

Uprzednia wielokrotna karalność oskarżonego

karta karna

308 - 309

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1.

karta karna

treść tego dokumentu nie budzi wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to naruszenie:

1. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przechodzącej w ocenę dowolną, dokonaną wbrew zasadom logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, a także poprzez oparcie rozstrzygnięcia jedynie na wybiórczych elementach materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy, z pominięciem pozostałych dowodów i okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, sprowadzającą się do:

a) odmowy przyznania wiarygodności i mocy dowodowej wyjaśnieniom oskarżonego podczas gdy wyjaśnienia te są spójne z zeznaniami świadków w szczególności J. X. (2), która była bezpośrednim świadkiem zdarzenia, a która potwierdziła, że między pokrzywdzonym a oskarżonym doszło do obustronnej szarpaniny oraz, iż pokrzywdzony nie obawiał się oskarżonego

b) uznanie za wiarygodny dowód z przesłuchania I. X. (2), w sytuacji gdy pokrzywdzony jest w sposób oczywisty zainteresowany wynikiem niniejszej sprawy, a ponadto mając na uwadze fakt, iż oskarżył on dodatkowo oskarżonego o kradzież m.in. telefonu komórkowego, z którego po dniu domniemanej kradzieży miały być wykonywane połączenia telefoniczne, przy czym świadkowie wskazali, że kontakt ten pochodził wówczas od samego pokrzywdzonego, należy stwierdzić, iż do jego zeznań należy podchodzić z daleko idącą ostrożnością

co w konsekwencji skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na błędnym przyjęciu, iż I. I.:

- w dniu 29 czerwca 2024 roku w A., woj. (...), spowodował naruszenie czynności narządów ciała I. X. (1), w ten sposób, że szarpał go i zadawał uderzania, czym doprowadził do powstania: zasinień w obrębie ramienia prawego i otarć naskórka w obrębie pleców, które to obrażenia naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres poniżej dni siedmiu,

- w dniu 03 lipca 2024 roku w A., woj. (...), groził I. X. (1) popełnieniem przestępstwa pobicia na jego szkodę, przy czym groźba ta wzbudziła w pokrzywdzonym, do którego została skierowana uzasadnioną okolicznościami obawę, że zostanie spełniona.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przeprowadzona kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia nie wykazała, aby Sąd I instancji w niniejszej sprawie dopuścił się naruszenia wskazanych w apelacji przepisów postępowania, tak w zakresie gromadzenia dowodów, jak i ich oceny, skutkujących dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych w zakresie zarzucanych I. I. czynów z art. 157 § 2 k.k. i art. 190 § 1 k.k.

Na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie procedował zgodnie z obowiązującymi przepisami i jak tego wymaga art. 410 k.p.k. zgromadził kompletny i pełny materiał dowodowy, który pozwolił na ustalenie okoliczności istotnych do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W sprawie nie pojawiały się żadne nowe okoliczności, które nakazywałyby uzupełnienie zgromadzonego materiału dowodowego. Za takie nie można uznać zgłoszonego na etapie postępowania odwoławczego wniosku o ponowne przesłuchanie świadka G. L.. Świadek ten był dwukrotnie słuchany w toku niniejszego postępowania, co istotne przesłuchanie w/w przed Sądem I instancji odbyło się na rozprawie, na której obecny był zarówno oskarżony, jak i repezentujący go obrońca. Nikt z nich nie wskazywał wówczas na to, że świadek posiada jakieś dodatkowe informacje, zwłaszcza zaś na temat zdarzenia z dnia 03 lipca 2024r. Zauważyć wypada, ze oskarżony znał w tej dacie treść zarzutów, zatem wiedział o co został oskarżony. W tej sytuacji, kiedy sam G. L. w trakcie przesłuchania, w obecności oskarżonego, stwierdził, że nie wie nic na temat zajścia, nie sposób uznać, że oskarżony, o ile chciałby zadać świadkowi pytanie na temat przebiegu zdarzenia z 3 lipca 2024r., to takie możliwości nie miał. Przebieg tej czynności procesowej wprost dowodzi, że świadek przedstawił wszystko, co wiedział, a I. I. uwag nie miał. W tej sytuacji Sąd odwoławczy oddalił wniosek dowodowy oskarżonego o ponowne przesłuchanie G. L., szczegółowo odnosząc się do tej kwestii w treści postanowienia wydanego na rozprawie w dniu 10 marca 2026r. (k. 313v). Sąd ad quem i to zauważa, że okoliczność ta, wobec rzeczywistej treści zeznań G. L. oraz wymowy pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodów, nie mogła rzutować na ocenę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Te, wbrew przekonaniu apelującej, były wynikiem wnikliwej i przeprowadzanej z należytą ostrożnością oceny materiału dowodowego. Sąd I instancji, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, poddał ocenie wszystkie zgromadzone w toku postępowania dowody, wyraźnie przy tym zaznaczył, którym z nich dał wiarę, a którym wiary tej odmówił i w jakim zakresie. Przedmiotem rozważań Sądu orzekającego były nie tylko dowody obciążające oskarżonego, ale również dowody im przeciwne, co doprowadziło przecież do uniewinnienia I. I. w zakresie czynu z art. 275 § 1 k.k. Dlatego też tut. Sąd odwoławczy, analizując przeprowadzone w sprawie dowody oraz treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nie stwierdził, aby tak przeprowadzona ocena materiału dowodowego naruszała reguły płynące z treści art. 7 k.p.k.

Do zmiany stanowiska Sądu odwoławczego w tym zakresie nie zdołały przekonać podniesione przez apelującą argumenty, które w istocie sprowadzały się do zakwestionowania wiarygodności zeznań pokrzywdzonego I. X. (1). Rzecz bowiem w tym, że sam oskarżony incydentu, do jakiego doszło między nim a pokrzywdzonym w dniu 29 czerwca 2024r., nie kwestionował. Przyznał przecież, że poszarpał się z I. X. (2). Okoliczność tę potwierdziła J. X. (1). Jej zeznania, wbrew jednak twierdzeniom obrońcy, nie były spójne z wyjaśnieniami I. I.. Świadek ta, w postępowaniu przygotowawczym, wprost wskazała, że oskarżony uderzył kilka razy X. otwartą ręką w twarz (k. 16). Jej relacja potwierdziła więc to, co mówił pokrzywdzony. I. X. (1) opisując zachowanie oskarżonego podał, że ten bił go z otwartej ręki w twarz, a gdy zaczął się cofać złapał go za prawą rękę - biceps, a drugą ręką bił go po głowie. Na wiarygodność zeznań I. X. (1) wskazują dodatkowo stwierdzone u niego i potwierdzone w protokole oględzin ciała oraz opinii biegłej z zakresu medycyny sądowej, obrażenia ciała. Dowody te, ocenianie wespół z zapisem monitoringu, nie pozostawiają żadnych wątpliwości, co do tego, że były one następstwem działań podjętych przez oskarżonego. Zauważyć przy tym należy, że obrońca w toku postępowania piewszoistancyjnego nie kwestionowała opinii biegłej w zakresie opisywanego przez nią mechanizmu powstania, charakteru i skutków stwierdzonych obrażeń ciała, a będących następstwem działania oskarżonego. Tym samym znajdują żadnych racjonalnych podstaw twierdzenia obrońcy formułowane na obecnym etapie postępowania, że obrażenia te mogą co najwyżej świadczyć o wypełnieniu przez oskarżonego znamion czynu z art. 217 k.k. nie.

Myli się również obrońca twierdząc, że Sąd I instancji nie przeprowadził należytej analizy materiału dowodowego w zakresie wypowiadanych przez oskarżonego gróźb do których doszło w dniu 03 lipca 2024r. pod kątem zaistnienia u pokrzywdzonego uzasadnionej obawy ich spełnienia. Kwestia ta jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku była przedmiotem szczegółowych rozważań Sądu I instancji. Sąd ten nie tylko przeanalizował podawane przez pokrzywdzonego okoliczności świadczące o realnej obawie spełnienia gróźb, ale też odniósł się do zaobserwowanej dysproporcji w posturach obu mężczyzn. Trudno w tych okolicznościach podzielić stanowisko apelującej, że przeprowadzona przez Sąd I instancji w tym zakresie analiza zeznań pokrzywdzonego jest uproszczona i schematyczna, a wyprowadzone z niej wnioski co do zaistnienia u pokrzywdzonego realnej obawy spełnienia wypowiadanych przez oskarżonego gróźb wobec pokrzywdzonego, były błędne.

W okolicznościach niniejszej sprawy, przede wszystkim mając na uwadze wymowę dowodów potwierdzających relację I. X. (1), nie sposób przyjąć, że jego zeznania opisujące przebieg zdarzenia zarówno z 29 czerwca 2024r. jak i mającego miejsce 03 lipca 2024r., są niewiarygodne. Sam zaś fakt pokrzywdzenia nie pozbawiał waloru wiarygodności jego relacji. Zwrócić należy uwagę na zeznania pokrzywdzonego złożone przed Sądem meriti, w których I. X. (1) opisywał swoje odczucia po zdarzeniu. Twierdził, że „jest mu przykro i żal”. Nie mógł zrozumieć dlaczego osoby, które znał, i z którymi spędzał czas, zachowały się w taki sposób wobec niego. Co istotne nie domagał się żadnej rekompensaty, chciał jedynie, aby sprawa ta jak najszybciej się zakończyła. Taka postawa dowodzi, że pokrzywdzony nie działał powodowany chęcią odwetu, zaś sam fakt pokrzywdzenia nie miał żadnego wpływu na treść jego zeznań.

Podobnie ocenić należy wskazane w apelacji okoliczności rzekomego wykonywania przez pokrzywdzonego połączeń z telefonu, który został mu skradziony. Kwestia ta nie była przedmiotem szczegółowej analizy w toku niniejszego postępowania z uwagi na fakt, iż materiały dotyczące m.in. zaboru telefonu zostały wyłączone do odrębnego postępowania.

Odnosząc się do powyższych uwag stwierdzić należy, że argumenty obrońcy przedstawione w apelacji nie przekonały Sądu odwoławczego co do zasadności poniesionych zarzutów.

Materiał dowodowy został oceniany zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, wyrażaną w art. 7 k.p.k. Nieuwzględnienie zaś wyjaśnień oskarżonego, które nie miały pokrycia w wiarygodnych dowodach, nie mogło stanowić obrazy art. 410 k.p.k. O naruszenie tego przepisu może być mowa jedynie wtedy, gdy sąd orzekający pominie jakoś okoliczność w toku rozprawy lub oprze ustania faktyczne na okoliczności w toku rozprawy nie ujawnionej. Do tego typu uchybień w niniejszej sprawie jednak nie doszło.

Zważając na wykazaną powyżej prawidłową ocenę materiału dowodowego i tym samym bezzasadność podnoszonych zarzutów w tym zakresie, Sąd odwoławczy nie dostrzegł także błędów w ustaleniach faktycznych, które miałyby być oparte na tymże materiale dowodowym i wynikać - z podnoszonej przez apelującą - jego niewłaściwej oceny.

Ustalony w sprawie stan faktyczny, uwzględniający wszystkie ujawnione okoliczności na rozprawie, przemawiał za sprawstwem oskarżonego, zarówno co do czynu z art. 157 § 2 k.k., jak i czynu z art. 190 § 1 k.k., za które ponosi winę.

Wniosek

Obrońca oskarżonego wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego;

ewentualnie o wymierzenie oskarżonemu kary ograniczenia wolności (w przypadku zaś czynu opisanego w pkt III wyroku – przy zastosowaniu art. 37a k.k.).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski apelacyjne były niezasadne z przyczyn szczegółowo omówionych powyżej. Zdaniem Sądu odwoławczego także orzeczone wobec oskarżony kary jednostkowe, jak i kara łączna nie budzą żadnych zastrzeżeń i nie mogą być uznane za nieuzasadnione oraz nadmiernie, rażąco surowe, co wymagałoby ingerencji w tę cześć orzeczenia.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd odwoławczy utrzymał wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 14 listopada 2025r. w sprawie sygn. akt II K 1535/24 w zaskarżonej części.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Za utrzymaniem zaskarżonego wyroku w mocy przemawiały wyniki oceny zarzutów podniesionych w apelacji, co zostało szczegółowo przedstawione w sekcji 3.1 niniejszego uzasadnienia.

Sąd odwoławczy nie dopatrzył się uchybień tak w sferze gromadzenia dowodów, jak i w zakresie ich oceny, a tym samym za prawidłowe uznał dokonane przez Sąd orzekający ustalenia zarówno w zakresie stanu faktycznego sprawy, jak i jego oceny na płaszczyźnie prawnokarnej, w tym także wymierzonej kary pozbawienia wolności. Kary orzeczone (zarówno jednostkowe, jak i łączna) w okolicznościach sprawy, mając na względzie te argumenty, które przedstawił Sąd meriti jawią się jako sprawiedliwe i adekwatne z uwagi na wymogi prewencji indywidualnej i generalnej.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Zgodnie z wnioskiem obrońcy z urzędu zasądzono – mając na względzie § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu - od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. R. kwotę 1.033,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu w postępowaniu odwoławczym (pkt II wyroku).

O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., zwalniając oskarżonego od ich ponoszenia. W ocenie Sądu odwoławczego uiszczenie kosztów sądowych przez I. I. – przy uwzględnieniu orzeczonej wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności – byłoby niecelowe (pkt. III wyroku).

PODPIS

SSO Agnieszka Połyniak

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 14 listopada 2025r. w sprawie sygn. akt II K 1535/24

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana