Wyrok z 10 marca 2026, sygn. I C 1087/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 10 marca 2026 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Nakwaska-Szczepkowska

Protokolant: sekretarz sądowy Aleksandra Sieńczewska

po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z powództwa Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z siedzibą w W.

przeciwko Centrum Handlowemu (...) sp. z o.o. z siedzibą w W.

o zapłatę

I.  oddala powództwo;

II.  zasądza od Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z siedzibą w W. na rzecz Centrum Handlowego (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 27 418 zł (dwadzieścia siedem tysięcy czterysta osiemnaście złotych) wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

Sędzia Agnieszka Nakwaska-Szczepkowska

Sygn. akt I C 1087/23

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 11 grudnia 2023 r. powód Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa wniósł o zasądzenie od pozwanej spółki Centrum Handlowe (...) sp. z o.o. w W. na jego rzecz kwoty 1.120.005,88 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 1 kwietnia 2019 r. do dnia zapłaty i kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powód wskazał, że dochodzi zapłaty tytułem opłaty za użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej, składającej się z (...) o (...) (...), (...), za rok 2019, w zakresie nadwyżki nad wysokością opłaty dotychczasowej, wynoszącej 549.986,21 zł, zaznaczając, że w toku pozostaje postępowanie o ustalenie wysokości tej opłaty – sygn. akt XXV C 2502/19.

(pozew – k. 3-5, pismo z 28.10.2024 r. – k. 126)

W odpowiedzi na pozew pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany podniósł, że powództwo jest przedwczesne, skoro postępowanie XXV C 2502/19 nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone.

(odpowiedź na pozew – k. 43-47)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

Nieruchomość gruntowa obejmująca (...), objęte (...), stanowi własność Skarbu Państwa i należy do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa.

(okoliczności bezsporne)

Pismem z 13 grudnia 2016 r. Agencja Nieruchomości Rolnych wypowiedziała pozwanej jako użytkownikowi wieczystemu powyższej nieruchomości dotychczasową wysokość opłaty rocznej, wynoszącą 549.986,21 zł, i zaproponowała począwszy od 1 stycznia 2017 r. opłatę w wysokości 1.669.992,09 zł.

Spółka Centrum Handlowe (...) sp. z o.o. w W. złożyła wniosek z 13 stycznia 2017 r. o ustalenie, że powyższa aktualizacja jest nieuzasadniona lub jest uzasadniona w innej wysokości. Wniosek ten zastąpił pozew, inicjując postępowanie przed Sądem Okręgowym w Warszawie o sygn. akt XXV C 2502/19, a następnie przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie o sygn. akt VI ACa 4570/24.

(okoliczności bezsporne, nadto: wypowiedzenie z 13.12.2016 r. – k. 32-33, wniosek użytkownika wieczystego z 13.01.2017 r. – k. 26-31)

Pozwana spółka pozostała użytkownikiem wieczystym opisanej wyżej nieruchomości w 2019 r. Uiściła ona terminowo opłatę za użytkowanie wieczyste gruntu za ten rok w wysokości 549.986,21 zł, natomiast nie uiściła do dnia wniesienia pozwu pozostałej kwoty naliczonej przez powoda tytułem opłaty rocznej za 2019 r.

(okoliczność bezsporna)

Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa jest ustawowym następcą prawnym Agencji Nieruchomości Rolnych.

(okoliczność bezsporna)

Sąd Okręgowy w Warszawie w sprawie XXV C 2502/19 wyrokiem z dnia 3 października 2024 r. ustalił, że opłata roczna za użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej obejmującej (...) (...) (...), o KW nr (...), począwszy od 1 stycznia 2017 r. wynosi 1.243.950 zł. Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 lutego 2025 r. umorzył postępowanie apelacyjne w sprawie VI ACa 4570/24 na skutek cofnięcia apelacji przez spółkę Centrum Handlowe (...) sp. z o.o.

(okoliczności niezaprzeczone przez powoda, nadto znane Sądowi z urzędu oraz wydruki z portalu informacyjnego – k. 189-190v)

W dniu 31 stycznia 2025 r. powodowa spółka uiściła na rzecz Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa 693.963,79 zł tytułem pozostałej części opłaty rocznej za 2019 r. W piśmie z 15 lipca 2025 r. Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa wskazał pozwanej spółce, że opłata roczna za lata 2017-2023 została uregulowana w całości.

(okoliczność niezaprzeczona, nadto: wydruk potwierdzenia przelewu – k. 192, pismo z 15.07.2025 r. – k. 193-195v)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przedłożonych w sprawie dowodów z dokumentów, uwzględniając nadto okoliczności bezsporne bądź niezaprzeczone przez stronę przeciwną.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Poza sporem było, że:

- pozwana w roku 2019 była użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej obejmującej (...)/(...), (...), (...), o KW nr (...) i że z tego tytułu zobowiązana była uiścił opłatę roczną na rzecz Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa,

- w terminie wynikającym z art. 71 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2024 r. poz. 1145; dalej: u.g.n.) pozwana uiściła z tego tytułu 549.986,21 zł, zatem opłatę roczną w dotychczasowej wysokości sprzed wypowiedzenia z 13 grudnia 2016 r.,

- pozwana spółka wniosła o ustalenie, że opłata roczna w wysokości wskazanej w wypowiedzeniu z 13 grudnia 2016 r. jest nieuzasadniona lub uzasadniona jest w innej wysokości, przy czym postępowanie toczyło się początkowo przed SKO, a następnie przed Sądem Okręgowym w Warszawie pod sygn. akt XXV C 2502/19,

- wyrokiem z dnia 3 października 2024 r. Sąd Okręgowy w Warszawie ustalił, że opłata roczna za użytkowanie wieczyste przedmiotowej w sprawie nieruchomości począwszy od 1 stycznia 2017 r. wynosi 1.243.950 zł.

Powód nie przeczył także, że pozwana uiściła różnicę pomiędzy wysokością opłaty rocznej wynikającą z ww. wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie a dotychczasową wysokością, to jest 693.963,79 zł, wykonując przelew 31 stycznia 2025 r., zatem jeszcze przed wydaniem przez Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowienia w sprawie VI ACa 4570/24 o umorzeniu postępowania apelacyjnego. Mimo to, powód w żadnej części nie cofnął powództwa – ani ponad kwotę wynikającą z wyroku z 3 października 2024 r., ani też co do kwoty zapłaconej przez pozwaną 31 stycznia 2025 r. – i to pomimo potwierdzenia w piśmie z 15 lipca 2025 r. (k. 193 i n.), że opłata została uiszczona w całości.

W świetle powyższego, powództwo co do kwoty głównej bez wątpienia należało oddalić, skoro na datę zamknięcia rozprawy wierzytelność powoda, w wysokości, która okazała się zasadna w świetle wyroku z 3 października 2024 r., już została umorzona na skutek dokonanej przez pozwaną na ponad rok wcześniej zapłaty.

Niezasadne okazało się także roszczenie odsetkowe. Pozwana spółka miała rację, podnosząc w odpowiedzi na pozew, że wywiedziony przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa pozew o zapłatę pozostałej części opłaty rocznej za 2019 r. był przedwczesny.

W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że ustalona przez sąd oplata roczna z tytułu użytkowania wieczystego staje się wymagalna w części przewyższającej opłatę dotychczasową po uprawomocnieniu się wyroku. Użytkownik wieczysty popada zatem w opóźnienie z zapłatą ustalonej przez sąd podwyżki opłaty rocznej dotyczącej lat ubiegłych w dniu następnym po uprawomocnieniu się wyroku (vide np. uchwała Sądu Najwyższego z 23 czerwca 2005 r., III CZP 37/05, Legalis, wyrok Sądu Najwyższego z 26 października 2005 r., V CK 276/05, Legalis).

W okolicznościach tej sprawy dopiero na skutek uprawomocnienia się wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 3 października 2024 r. opłata ta należna była w wysokości wyższej niż dotychczasowa, to jest ustalonej w tym wyroku - 1.243.950 zł. Od wyroku Sądu Okręgowego złożona została apelacja i dopiero wydanie przez Sąd Apelacyjny postanowienia o umorzeniu postępowania apelacyjnego, a w istocie uprawomocnienie się tego postanowienia, oznaczało prawomocność ww. wyroku. Pozwana spółka uiściła natomiast dodatkową kwotę 693.963,79 zł tytułem opłaty rocznej za 2019 r. jeszcze przed uprawomocnieniem się wyroku, nie mogła zatem popaść w opóźnienie.

Z tych przyczyn powództwo podlegało oddaleniu w całości - pkt I.

W pkt. II Sąd orzekł o kosztach procesu na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. Na koszty te po stronie pozwanej spółki złożyły się: opłata za czynności pełnomocnika, z uwzględnieniem postępowania zażaleniowego, w wysokości 10.800 zł oraz 5.400 zł (§ 2 pkt 7 oraz § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2026 r. poz. 118), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, opłata sądowa od wniosku o sporządzenie uzasadnienia postanowienia w wysokości 30 zł oraz opłata sądowa od zażalenia w wysokości 11.171 zł.

Sędzia Agnieszka Nakwaska-Szczepkowska