Postanowienie SN z 6 czerwca 2013, sygn. III KK 145/13
Data orzeczenia
6 czerwca 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Jarosław Matras
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 6 czerwca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 6 czerwca 2013 r.,
sprawy J. Ś.
skazanego z art. 212 § 1 i 2 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego
w G.
z dnia 25 lipca 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego
w G.
z dnia 22 lutego 2012 r.
p o s t a n o w i ł
I. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 22 lutego 2012 r., oskarżony J. Ś. został
skazany za przestępstwo z art. 212 § 1 i 2 k.k. na karę grzywny w wysokości 200
2
stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 15 zł.
Orzeczono także środek karny podania wyroku do publicznej wiadomości oraz
rozstrzygnięto o kosztach procesu.
Po rozpoznaniu apelacji oskarżonego, Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z dnia
25 lipca 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za
oczywiście bezzasadną, obciążając jednocześnie wydatkami postępowania
odwoławczego oskarżonego.
Od tego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego. Zaskarżając wyrok w
całości, zarzucił mu:
I. rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, w
postaci obrazy art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.
poprzez nieuwzględnienie, iż postępowanie toczyło się mimo braku
skargi uprawnionego oskarżyciela,
II. rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, w
postaci obrazy art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
poprzez nieuwzględnienie, iż w sprawie nastąpiło przedawnienie
karalności zarzucanego czynu.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku i umorzenie postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, co skutkowało jej oddaleniem w
trybie określonym w art., 535 § 3 k.p.k. Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji
trzeba stwierdzić, że zarzut aktu oskarżenia dotyczył pomówienia konkretnej osoby
fizycznej piastującej urząd prezydenta miasta S. o takie postępowanie, które mogło
go – a więc konkretną wskazaną osobę, J. K. – poniżyć w opinii publicznej i narazić
na utratę zaufania potrzebnego do pełnienia funkcji prezydenta tego miasta.
Pokrzywdzonym przestępstwem z art. 212 § 1 i 2 k.k. nie był zatem urząd
prezydenta miasta ., ale konkretna osoba, która w momencie realizowania
czynności wykonawczej przez oskarżonego sprawowała taką funkcję. Skoro to
właśnie ta osoba wniosła prywatny akt oskarżenia, to zarzucanie braku skargi
uprawnionego oskarżyciela jest twierdzeniem oczywiście chybionym.
3
Nie ma też racji skarżący wywodząc, że w sprawie zaistniała negatywna
przesłanka procesowa w postaci przedawnienia karalności zarzucanego
oskarżonemu czynu. Cały wywód skarżącego w tym zakresie oparty jest na
szeroko przedstawionej argumentacji i poczynionych w niej ustaleniach, że J. K.
dowiedział się o wydawaniu „O. S.” w dniach pomiędzy 21 a 30 czerwca 2006 r.
Argumentacja ta nie może być jednak przedmiotem analizy w kontekście
podniesionego zarzutu kasacji, albowiem w przypadku wyroku skazującego na karę
grzywny kasacja strony może być wniesiona tylko z powodu istnienia tzw.
bezwzględnego powodu odwoławczego (art. 523 § 2 i § 4 k.p.k.). Wskazane przez
skarżącego uchybienie w postaci naruszenia przepisu art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. musi
zatem być odnoszone do tych ustaleń faktycznych, które zostały przyjęte w
prawomocnym wyroku, albowiem nie mogą być one – z uwagi na treść art. 523 § 2
k.p.k. – przez stronę kwestionowane nawet w formule obrazy przepisów prawa
procesowego w zakresie odnoszącym się do sfery kontroli oceny dowodów na
podstawie których poczyniono ustalenia faktyczne. Tym samym zarzut zawarty w
pkt 2 kasacji nie może być odniesiony do tych wywodów, które skarżący w kasacji
poczynił, ale do ustalonych faktów odnoszących się do wiedzy pokrzywdzonego o
osobie, która opublikowała rzeczony artykuł w czasopiśmie „O.” Z ustaleń
faktycznych wynika zaś, że dopiero w październiku 2006 r. oskarżony w wywiadzie
udzielonym dziennikarzowi „E.M. T.” przyznał, iż jest głównym „obserwatorem” i
wskazał motyw działania twórców pisma, które wydawane było anonimowo, zaś
artykuł w którym wypowiedź ta się znalazła został wydany w listopadzie 2006 r. (str.
1 i 2 uzasadnienia wyroku). Uwzględniając zatem to, kiedy oskarżony przyznał się
do wydawania tego czasopisma, jak również i to, że rzeczone czasopismo zostało
wydane z adnotacją lipiec/sierpień 2006 r., zaś akt oskarżenia został sporządzony i
wniesiony w styczniu 2007 r., to przedawnienie karalności nie mogło nastąpić
wcześniej niż w listopadzie 2012 r. (art. 101 § 2 k.k. oraz art.102 k.k.). Prawomocny
wyrok w tej sprawie został wydany w dniu 25 lipca 2012 r., a zatem wskazana
przeszkoda procesowa w postaci przedawnienia karalności czynu w tym
postępowaniu nie zaistniała.
Z tych wszystkich powodów należało orzec jak w postanowieniu.
4