sygn. IV KK 140/13 14 czerwca 2013 Sąd Najwyższy

Wyrok SN z 14 czerwca 2013, sygn. IV KK 140/13

Data orzeczenia 14 czerwca 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Wiesław Kozielewicz
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #wyrok SN
Sygn. akt IV KK 140/13
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 14 czerwca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)
SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)
SSN Roman Sądej
Protokolant Jolanta Grabowska
w sprawie S. M.
skazanego z art. 92 § 1 k.w.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 14 czerwca 2013 r.,
kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w Z.
z dnia 18 maja 2010 r.,
uchyla zaskarżony wyrok i - na podstawie art. 5 § 1 pkt 4
k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. - umarza postępowanie, a kosztami
postępowania obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Z., wyrokiem z 18 maja 2010 r., uznał S. M. za winnego
tego, że od 7 października do 11 grudnia 2009 r. w P., kierując pojazdami
ciężarowymi, „notorycznie” nie stosował się do znaku pionowego B-18 „zakaz
2
wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 5 ton”, to jest wykroczeń
z art. 92 § 1 k.w., i – przy zastosowaniu art. 39 § 1 k.w. – odstąpił od wymierzenia
mu kary. Wyrok uprawomocnił się bez postępowania odwoławczego.
Kasację od przedstawionego wyroku na korzyść obwinionego złożył
Rzecznik Praw Obywatelskich. Zarzucając rażące i mogące mieć istotny wpływ na
treść orzeczenia naruszenie prawa – to jest art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 70 § 5
k.p.w. i art. 39 § 1 k.p.w., polegające na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich
ważnych okoliczności dotyczących statusu drogi oraz ustalenia, czy usytuowania
znaków drogowych dokonał uprawniony organ i zgodnie z obowiązującą procedurą
– wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania z powodu
przedawnienia karalności.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja ze względu na oczywistą zasadność zasługiwała w całości na
uwzględnienie na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112
k.p.w.).
Rację miał skarżący, że sąd właściwy przeszedł do porządku nad
wyjaśnieniami S. M., nie podejmując nawet próby sprawdzenia ich zgodności z
prawdą. Zaniechał tego mimo utrzymywania przez obwinionego, że droga
dojazdowa na działce nr ewid. 3456/4, na której – według oskarżyciela – miało
dojść do popełnienia wykroczeń, nie była własnością Gminy P., ale ok. 30
współwłaścicieli, w tym obwinionego, i że znak B-18 postawiony został bezprawnie.
Warto tu odnotować, że tylko legalne ustawienie znaku może skutkować
odpowiedzialność za wykroczenie (zob. wyrok SN z 23 kwietnia 2008 r., III KK
445/07, LEX nr 393935). Zgłoszone przez obwinionego wątpliwości zostały
uprawdopodobnione załączonymi do akt notatkami służbowymi (k. 4, 7, 8,, 11) i
odpisem księgi wieczystej (k. 25).
Z obowiązku zweryfikowania przedstawionych okoliczności nie zwalniały
sądu ani zaświadczenie z 31 marca 2010 r. (k. 56), ani umowa z 12 kwietnia 2010
r. (k. 59), skoro brak było stosownej uchwały Rady Gminy P. w przedmiocie
zaliczenia spornej drogi do kategorii drogi gminnej, podjętej zgodnie z przepisami
ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19,
3
poz. 115 ze zm.). Zagadnienie to miało kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia o
winie obwinionego.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy, stwierdzając rażącą i mogącą mieć
istotny wpływ na treść orzeczenia obrazę wskazanych przez autora kasacji
przepisów prawa, uchylił zaskarżony wyrok. Ponieważ od daty popełnienia czynów
upłynęły już ponad 2 lata, ich karalność z uwagi na przedawnienie ustała, co
sprawiło, że orzeczenie następcze przybrało postać umorzenia postępowania (art.
5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w.). Nie miało tu zastosowania rozwiązanie z
art. 45 § 2 k.w., bo w dniu uchylenia wyroku okres przedawnienia karalności
wykroczeń już upłynął (zob. uchwała 7 sędziów SN z 7 czerwca 2002 r., I KZP
15/02, OSNKW 2002, z. 7 – 8, poz. 49).
O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 118 § 2 k.p.w.