Uzasadnienie z 18 marca 2026, sygn. VI Ka 1019/24

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 1019/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 3 czerwca 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 365/23

1.2  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☒art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

D. D.

Stan majątkowy

Dotychczasowa niekaralność

Informacja e-(...) - k.640

Karta karna - k.641

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

Stan majątkowy

Dotychczasowa niekaralność

Informacja e-(...) -

k.640

Karta karna - k.641

Dokumenty sporządzone przez uprawnione podmioty, nie kwestionowane i nie budzące żadnych wątpliwości.

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. przez wydanie wyroku pomimo istnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, a to przez skazanie Oskarżonej za czyny na szkodę córki Oskarżycielki prywatnej - R., pomimo braku skargi wskazanej osoby,

2. naruszenie art. 196 § 3 k.p.k. przez nieuwzględnienie wniosku o wyłączenie biegłego prof. dr. hab. D. X. (dalej jako "Autor" lub "Biegły") pomimo ujawnienia się powodów osłabiających zaufanie do wiedzy i bezstronności, a w konsekwencji tego art. 7 k.p.k. przez poczynienie ustaleń faktycznych wbrew wskazaniom wiedzy;

3. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegające na ustaleniu z naruszeniem art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. okoliczności faktycznych, które nie wynikają z jakichkolwiek dowodów zgromadzonych w sprawie, co dotyczący:

a) wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia, które wskazuje na przypisanie Oskarżonej autorstwa treści, o których mówili świadkowie, chociaż treści te nie zostały w żaden sposób utrwalone a przez to nie mogły zostać objęte zakresem sporządzonej w sprawie opinii biegłych,

b) całkowitego pominięcia, że nawet z treści opinii biegłych wynika, iż dotyczy profilowania, które nie ma charakteru eksperymentalnego i nie może być w żaden pewny sposób weryfikowane,

c) zupełnie dowolnego przyjęcia, że treści objęte aktem oskarżenia pojawiały się w przestrzeni publicznie dostępnej, chociaż nawet z zeznań Oskarżycielki prywatnej i świadków wynika, iż treści miały pojawiać się na profilu dostępnym dla ograniczonego grona osób,

d) przyjęcia, że Oskarżona jest autorką wszystkich treści załączonych do aktu oskarżenia oraz wskazywanych przez świadków, za pośrednictwem konta użytkownika „(...)” oraz mających sugerować utrudnienie się przez Oskarżycielkę prywatną prostytucją, dotyczących szydzenia z wieku Oskarżycielki prywatnej czy mające określać Oskarżycielkę prywatną i jej córkę mianem „śmieci”, chociaż brak jest jakichkolwiek dowodów poza ogólnikowymi zeznaniami świadków, którzy wskazywali na okres nieobjęty aktem oskarżenia,

e) uznania za wiarygodne i autentyczne wszystkich wydruków dostarczonych przez Oskarżycielkę prywatną, chociaż stanowiły one jedynie dokumenty prywatne, których autentyczność nie została w żaden sposób potwierdzona,

f) przyjęcia, że jakiekolwiek treści mogące obrażać Oskarżycielkę prywatną były publikowane po 01 września 2020 r., chociaż brak jest jakichkolwiek dowodów na taką okoliczność, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 101 § 2 k.k. przez wydanie wyroku pomimo przedawnienia karalności,

g) błędnego przyjęcia, że Oskarżona była uprzednio karana, ze względu na uznanie za wiarygodną nieaktualnej karty karnej,

4. naruszenie art. 624 § 1 i 2 k.p.k. przez zaniechanie zwolnienia Oskarżonej od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, które związane są z nieprzydatną dla niniejszej sprawy opinią biegłego,

5. z najdalej posuniętej ostrożności, w przypadku uznania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych za prawidłowe, także rażące naruszenie art. 106 k.k. przez uwzględnienia uprzedniej karalności Oskarżonej, pomimo zatarcia skazania,

6. z najdalej posuniętej ostrożności, w przypadku uznania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych za prawidłowe, obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie art. 216 § 2 k.k. przez błędne przyjęcie, że szydzenie z wieku, komentowanie prywatnej korespondencji, wytykanie błędów pisarskich czy ujawnianie danych z toczących się postępowań sądowych może stanowić zniewagę wyczerpującą znamiona czynu z art. 216 § 2 k.k.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

Ilość, rodzaj i wzajemne powiązanie zarzutów przemawiały za ich zbiorczym omówieniem. Tym bardziej, że wszystkie były niezasadne.

Na wstępie wskazać należy, że wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego w niniejszej sprawie nie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 9 kpk. Wprawdzie w opisie czynu przypisanego oskarżonej wskazano, że określała pokrzywdzoną i jej córkę mianem „śmieci”, jednak w żaden sposób nie oznacza to, że niniejsze postępowanie dotyczyło czynu popełnionego na szkodę innej osoby niż oskarżycielka prywatna wraz ze wszystkimi wynikającymi z tego faktu konsekwencjami, w tym braku skargi uprawnionego oskarżyciela. Celem oskarżonej było znieważenie oskarżycielki prywatnej. Z tych względów wykorzystywała wszystkie aspekty, które mogły sprawić jej przykrość. Jednym z nich było dziecko, którą ta ma ze swoim byłym i zarazem obecnym mężem oskarżonej, a czego w/w najwyraźniej nie jest w stanie zaakceptować. Dlatego zamieszczała szereg wpisów, które odnosiły się do córki, a miały uderzyć w matkę. Nie ulega zatem wątpliwości, że określenie dziecka mianem „śmiecia” znieważyło również oskarżycielkę prywatną. Tym bardziej, że oskarżona potraktowała je zbiorczo, jako element poprzedniego etapu życia swojego męża, które chciała wszelkimi sposobami zdezawuować, a wręcz wymazać. Jakby zupełnie nie istniało.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów przypomnieć należy, że by ocena dowodów przeprowadzona przez organ postępowania , której następstwem są określone ustalenia faktyczne, została dokonana zgodnie z regułami art. 7 kpk konieczne jest: 1) oparcie jej na wszystkich przeprowadzonych dowodach, mając na względzie, że podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia danej kwestii; 2) uwzględnienie zasad prawidłowego rozumowania; 3) uwzględnienie wskazań wiedzy; 4) uwzględnienie doświadczenia życiowego. Zasada swobodnej oceny dowodów jest zasadą kontrolowanej oceny dowodów, która wyraża się w dwóch aspektach. Po pierwsze, organ procesowy musi uzasadnić, dlaczego oparł się na jednych, a nie na innych dowodach oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Po drugie, organ odwoławczy kontroluje swobodną ocenę dowodów dokonaną przez organ pierwszej instancji. Przy czym zarzut naruszenia art. 7 kpk nie może ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności.

Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 kwietnia 2021 r. w sprawie o sygn. akt III KK 78/21, prezentowanie własnej - możliwej w realiach konkretnej sprawy - oceny dowodów, bez wykazania błędności tej, której dokonał sąd pierwszej instancji, nie upoważnia jeszcze sądu odwoławczego do zajęcia w tej materii stanowiska odmiennego. Sąd odwoławczy, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie prowadzi samodzielnie postępowania dowodowego co do istoty sprawy, jest bowiem głównie sądem kontrolującym procedowanie przed sądem pierwszej instancji i stanowisko tego sądu może zakwestionować jedynie wówczas, gdy wykaże, że to postępowanie i jego wynik obrażają prawo. Sąd Okręgowy podziela również pogląd zawarty w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 listopada 2019 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 173/19. Wskazano w nim, że na uzasadnienie błędu ustaleń faktycznych lub naruszenie standardów swobodnej oceny bądź interpretacji dowodów nie wystarczy subiektywne przekonanie skarżącego o niesprawiedliwości orzeczenia, a konieczne jest wykazanie, że w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenie faktycznie nie mające oparcia w przeprowadzonych dowodach, albo że takiego ustalenia nie poczyniono mimo, że z przeprowadzonych dowodów określony fakt jednoznacznie wynikał, względnie wykazanie, iż tok rozumowania sądu I instancji był sprzeczny ze wskazaniami doświadczenia życiowego, prawidłami logiki, czy zasadami wiedzy.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Rejonowy prawidłowo, zgodne z regułami wynikającymi z art. 7 kpk, ocenił cały zgromadzony materiał dowodowy i poczynił trafne ustalenia faktyczne, słusznie uznając oskarżoną za winnego popełnienia zarzucanego jej czynu.

Po pierwsze, przedmiotowe wpisy były zamieszczane na należącym do oskarżonej i ogólnodostępnym profilu na facebooku. Brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że czynił to ktoś inny. Oskarżona nie zgłaszała, że nastąpiło to bez jej wiedzy i zgody, a tym bardziej w sposób przestępczy. Gdyby tak było, to bez trudu zauważyłaby tak dużą ilość rzekomo nie wytworzonych przez nią treści, które w dodatku mogły ją narazić na odpowiedzialność cywilną lub karną. Zwłaszcza w kontekście czynu, którego dopuściła się w przeszłości na szkodę oskarżycielki prywatnej, a który skutkował jej skazaniem. Zarazem nie sposób sobie wyobrazić, żeby ich autorem był jej mąż, wychwalając siebie samego. W tym w kontekście córki w postaci kota. Po drugie, dostęp do tego profilu miały inne osoby, w szczególności znające nie tylko oskarżoną, ale również jej męża i oskarżycielkę prywatną. W dodatku doskonale wiedząc nie tylko o relacjach pomiędzy tymi osobami, ale również o tym, kogo te wpisy dotyczą. Świadczyły o tym ich reakcje, w których akceptowały te treści, komentując je, „lajkując”, opatrując emotikonami czy samemu nawiązując do oskarżycielki prywatnej. Przykładowo G. V. wskazała „D. przerabialiśmy to…Zignoruj.. jej zostało tylko nazwisko..”. Nie były to osoby nowe, ale od dłuższego czasu znajdujące się w kręgu znajomych oskarżonej, a co za tym idzie pamiętające także jej wcześniejsze wpisy. Co więcej, jeden ze świadków, to jest R. W. (1), wprost napisała „Myśle, równie kochającym był by tatą dla swojej córki. Bo z tego co kojarzę bardzo tego chciał i to jest koszmar. Weź się ogarnij dziewczyno!!!”, „D. wszystkie dzieciaki, a zwłaszcza te które są z byłych zwiazków naszych partnerów są świętością. I uszanuj to” czy „D. przestań!!Odpuść sobie. To co piszesz jest meeega chore. A dzieci w związku po byłych szanuje się szczególnie. A nie obraza!!!”. W odpowiedzi oskarżona nie kwestionowała zamieszczanych wpisów, jak również nie informowała, że ktoś zamieścił je bez jej wiedzy i zgody, twierdząc jedynie, że nikogo nie obrażała i dalej postępując w ten sam sposób. Mało tego, wyjaśniając na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2022 r. wskazała „Wpisy które są na moim facebooku nie dotyczą osk. prywatnej. Tam do nikogo personalnie się nie odnoszą”. Ponadto z opinii biegłego sądowego w dziedzinie językoznawstwa i medioznawstwa, który porównywał sposób wypowiedzi oskarżonej w tej i poprzedniej sprawie, kategorycznie wynikało, że autorem przedmiotowych wpisów jest ta sama osoba, to jest oskarżona. Wprawdzie skarżący ją kwestionował, zapominając że biegły analizował wskazane treści przede wszystkim pod względem lingwistycznym, jednak nie wykazał, że opinia - mająca w ocenie Sądu Okręgowego przede wszystkim charakter pomocniczy - była wadliwa i nie mogła stanowić dowodu w niniejszej sprawie. Nie zmieniała tego dokonana przez biegłego negatywna ocena pytań czy twierdzeń skarżącego, która nie miała związku z niniejszą sprawą. Brak było podstaw do wyłączenia biegłego i tym samym nie doszło do naruszenia art. 196 § 3 kpk. Co więcej, nie był to jedyny dowód. Reasumując, przyjęta przez oskarżoną linia obrony w tym zakresie była niezgodna z rzeczywistością i zmierzała jedynie do uniknięcia odpowiedzialności karnej za przestępstwa, jakie niewątpliwie popełniła.

Po trzecie, oskarżona ma niewątpliwie skłonności do tego typu zachowań, w przeszłości dopuszczając się już przestępstwa stalkingu na szkodę oskarżycielki prywatnej. Wprawdzie skazanie uległo zatarciu, jednak nie oznacza to automatycznie, że nie można było się na nie powoływać. Nie w kontekście kary, gdzie wcześniejsza karalność jest okolicznością obciążającą, ale w kontekście niewątpliwej obsesji, jaką oskarżona ma na punkcie oskarżycielki prywatnej. Co znamienne, oskarżona posługiwała się wówczas tożsamymi drwinami, żartami i insynuacjami. Ponadto przypomnieć należy, że każdy wyrok jest dokumentem. Zatarcie skazania nie powoduje, że traci ten status. Jako orzeczenia, ale i dowodu, którym można wykazywać określone fakty. Po czwarte, jak już wyżej wskazano, oskarżona z sobie znanych powodów nie potrafi zaakceptować, że w przeszłości jej mąż był związany z inną kobietą, to jest oskarżycielką prywatną, z którą ma dziecko. Nic i nikt, w tym zamieszczane przez nią wpisy, tego nie zmieni. Co znamienne, oskarżycielka prywatna zamknęła ten rozdział swojego życia, nie stara się rozbić związku oskarżonej i nie podejmuje żadnych działań, które by prowokowały, a tym bardziej uzasadniały takie postępowanie. To, że pomiędzy nią a mężem oskarżonej toczyły się lub toczą postępowania cywilne nie oznacza, że oskarżona zyskała jakiekolwiek umocowanie, żeby ją znieważać. Nawet jeśli się z czymś nie zgadza i jeśli to ma wpływ na funkcjonowanie jej rodziny. Mimo to nie zrezygnowała, ponownie popełniając przestępstwo na jej szkodę. Po piąte, tym razem oskarżona nie robiła tego wprost, ale starała się zachować pozory. Tyle, że szereg jej wpisów cały czas odnosiło się do tych samych kwestii, a więc prostytucji, z którą łączyła oskarżycielkę prywatną - wpis „Co zrobisz za 50 zł? Wszystko. Dobra, wsiadaj, obetniesz mi włosy”, „T. ktoś uważa, że tak wiele osiągnął i inni mu zazdroszczą (pracując w burdelu) to co o tym myśleć?”, „pani burdelowa” czy „co mówi alfons gdy jego prostytutka urodzi córkę? Pieniądz rodzi pieniądz”, poprzedniego związku - wpis „Kolejne wspólne wakacje. Od kilku lat D. rozumie, że najważniejsi przy sercu a śmieci do kosza” czy wyglądu oskarżycielki prywatnej i jej dziecka - wpis „Uroda córusi, po mamusi” opatrzony zdjęciem potworka. Oskarżona nie tylko czyniła to publicznie, ale zdaniem Sądu Okręgowego chciała, żeby w/w wpisy dotarły do oskarżycielki prywatnej i spowodowały przykrość.

Po szóste, brak było podstaw do zakwestionowania złożonych wydruków. Tym bardziej, że zawierały daty odnoszące się do okresu bezpośrednio poprzedzającego złożenie prywatnego aktu oskarżenia, co miało miejsce w dniu 16 września 2021 r. Zresztą oskarżona zachowywała się tak cały czas. Widziała to nie tylko oskarżycielka prywatna, ale także szereg świadków, którzy złożyli zeznania potwierdzające przedmiotowe treści, w tym w zakresie czasu ich zamieszczania. Nie było więc tak, że opierano się jedynie na w/w wydrukach. W związku z powyższym nie doszło też do przedawnienia karalności. Zwłaszcza, że słusznie uznano, że oskarżona działała w warunkach czynu ciągłego, gdzie w kontekście w/w instytucji ma znaczenie ostatnie z zachowań, które niewątpliwie zaistniało w 2021 r. Potwierdziła to kategorycznie nie tylko oskarżycielka prywatna, ale też świadkowie R. W. (2) i Z. O.. Ta druga osoba dobrze to pamiętała, bo w w/w roku napisała do oskarżonej, prosząc ją, żeby zaprzestała obrażania oskarżycielki prywatnej. W odpowiedzi usłyszała „Nie zesraj się”. Jak zgodnie przyjmuje się w doktrynie, bieg terminów przedawnienia karalności rozpoczyna się od chwili ukończenia ostatniego przestępnego zachowania się sprawcy lub w przypadku, których dokonanie uzależnione jest od wystąpienia określonego w ustawie skutku, w chwili wystąpienia tego skutku (…)" (tak M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas , Czyn ciągły, s. 68 i n.). Tożsame stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 października 2013 r. w sprawie o sygn. akt III KK 189/13, wskazując iż oczywistym jest, że z uwagi na przyjęcie konstrukcji prawnej z art. 12 kk, granicę końcową czasu popełnienia przestępstwa określa zakończenie ostatniego zachowania, składającego się na czyn ciągły. Ustalenia w tym zakresie mają zasadnicze znaczenie dla przyjęcia momentu, od którego zaczyna swój bieg termin przedawnienia. W realiach niniejszej sprawy do przedawnienia karalności doszło by dopiero w 2027 r., a więc po 6 latach od ostatniego z zachowań.

W związku z powyższy Sąd Rejonowy nie dopuścił się też naruszenia art. 5 § 2 kpk oraz 410 kpk. Raz, że nie zaistniały nie dające się usunąć wątpliwości, które w dodatku rozstrzygnięto na niekorzyść oskarżonej. Dwa, że wzięto pod uwagę cały zgromadzony materiał dowodowy, który pozwalał na poczynienie określonych ustaleń faktycznych.

Zarazem wątpliwości nie budziły pozostałe rozstrzygnięcia, w tym wymierzona oskarżonej kara 7 miesięcy ograniczenia wolności, polegająca na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie, orzeczona wobec niej nawiązka na rzecz oskarżycielki prywatnej w kwocie 6.000 złotych czy obciążenie jej kosztami sądowymi. Powyższe było naturalną konsekwencją popełnionego przez nią przestępstwa. Oskarżona musi w końcu uświadomić sobie, że każdorazowe popełnianie czynu zabronionego na szkodę oskarżycielki prywatnej będzie się wiązało dla niej z coraz to większymi dolegliwościami, a jeśli tego nie zaprzestanie nawet z pozbawieniem wolności. Inny człowiek, choćby przez nią nie lubiany i nie akceptowany, nie może być obiektem zniewag. Czy oskarżona chciałaby, żeby opisywano czy wizualizowano ją w taki sposób jak czyniła to wobec oskarżycielki prywatnej? Zapewne nie. Czy wówczas podejmowałaby działania zmierzające do pociągnięcia znieważającej ją osoby do odpowiedzialności karnej. Z pewnością tak. Jeśli oskarżona ma poczucie humoru i chce nim zarażać innych, to nie powinna wykorzystywać do tego oskarżycielki prywatnej i jej dziecka. Działanie, którego się dopuściła było nie tylko bezmyślne, ale też okrutne. Przy czym, z uwagi na zainicjowanie kontroli instancyjnej, w tym w zakresie kosztów sądowych, Sąd Okręgowy dokonał korekty orzeczenia w tym zakresie, obniżając je do kwoty 4.460,10 złotych. Pierwotna kwota 4.660,10 złotych była najpewniej wynikiem omyłki pisarskiej bądź rachunkowej. Suma opłaty i wydatków była o 200 złotych niższa.

Wniosek

Obrońca oskarżonej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania, ewentualnie zmianę wyroku poprzez uniewinnienie D. D. od wszystkich zarzucanych czynów.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Z uwagi na niezasadność zarzutów na uwzględnienie nie zasługiwały także skorelowane z nimi wnioski. Biorąc pod uwagę, że nie doszło do przedawnienia karalności, to brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania. Z kolei z uwagi na wyczerpanie przez oskarżoną znamion przestępstwa znieważenia niemożliwe było uniewinnienie jej od popełnienia przypisanego jej czynu.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia
i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.3  1

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 3 czerwca 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 365/23

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Jak już wyżej wskazano, Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy i poczynił trafne ustalenia faktyczne, słusznie uznając oskarżoną za winną przypisanego jej czynu. Nie dopuścił się też innych uchybień. Zarówno materialnych, jak i procesowych, które w dodatku miałyby wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nie zaistniała też bezwzględna przyczyna odwoławcza. Wprawdzie Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok, ale dotyczyło to jedynie kosztów sądowych, a zmiana w tym zakresie była nieznaczna, de facto korygując omyłkę pisarską bądź rachunkową.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.3.1  1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

4.

Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

5.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Lp.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

6.  Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

D. D.

III-IV

Biorąc pod uwagę bezzasadność apelacji obrońcy oskarżonej i ostateczny wynik procesu, Sąd Okręgowy na podstawie art. 627 kpk w zw z art. 634 kpk w zw. z art. 616 § 1 pkt 2 kpk w zw. z art. 636 § 1 i 3 kpk zasądził od oskarżonej na rzecz oskarżycielki prywatnej kwotę 840 złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru w postępowaniu odwoławczym. Wysokość w/w należności była zgodna z rozporządzeniem w tym zakresie, to jest § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. Ponadto zasądził od niej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 złotych tytułem opłaty w postępowaniu odwoławczym i obciążył ją wydatkami tego postępowania. Wysokość w/w opłaty wynikała z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych.

7.  PODPIS

0.11.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 3 czerwca 2024 r. w sprawie o sygn. akt II K 365/23

0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☒art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒Uchylenie

☒zmiana