Wyrok z 23 marca 2026, sygn. II Ka 70/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 23 marca 2026r.

Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:

po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2026 r.

sprawy C. S.

obwinionej z art. 124 § 1 kw

na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną

od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie

z dnia 3 listopada 2025 r. sygn. akt II W 438/25

I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

II.  zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 złotych tytułem opłaty za II instancję oraz kwotę 50 złotych tytułem zryczałtowanej równowartości wydatków za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt II Ka 70/26

UZASADNIENIE

C. S. została obwiniona o to, że w dniu 22 lipca 2024 roku około godziny 15:00 w miejscowości G., gminie N., w rejonie posesji oznaczonych numerami (...) uszkodziła przęsło ogrodzeniowe zamontowane na granicy działek, powodując stratę w kwocie 60 zł na szkodę R. i D. E., tj. o czyn z art. 124 § 1 kw.

Wyrokiem z dnia 3 listopada 2025 roku o sygn. akt II W 438/25 Sąd Rejonowy w Garwolinie uznał obwinioną za winną tego, że w dniu 22 lipca 2024 roku około godziny 15:00 w miejscowości G., gminie N., w rejonie posesji oznaczonych (...), uszkodziła płytę betonową, stanowiącą element ogrodzenia zamontowanego w granicy działek, powodując straty w kwocie 60,00 zł na szkodę R. i D. E., tj. popełnienia czynu z art. 124 § 1 kw i za to wymierzył obwinionej karę grzywny w wysokości 500 zł orzekając jednocześnie wobec niej na rzecz oskarżycieli posiłkowych kwotę 60,00 zł tytułem obowiązku zapłaty równowartości wyrządzonej szkody.

Apelację od powyższego orzeczenia wniosła obwiniona zaskarżając wyrok w całości. Zarzuciła mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu, że obwiniona dopuściła się uszkodzenia przęsła ogrodzeniowego zamontowanego na granicy (...) w G., mimo poważnych wątpliwości, czy rzeczywiście rysę, bądź nieznaczne wgłębienie na betonie, można zakwalifikować jako uszkodzenie, z którym wiąże się pojęcie dysfunkcjonalności przedmiotu uszkodzenia lub utrata jego walorów estetycznych oraz czy rzeczywiście owa rysa była przedmiotem działania ludzkiego i to w osobie obwinionej, czy nie powstała podczas montażu, transportu lub produkcji.

Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie od zarzucanego jej czynu lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obwinionej jako bezzasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem Sądu II instancji, Sąd Rejonowy procedował prawidłowo, właściwie oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i ustalając na jego podstawie rzeczywisty stan faktyczny, uwzględniając przy wyrokowaniu wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy, które finalnie jednoznacznie przemawiały za sprawstwem obwinionej w zakresie zarzucanego jej czynu.

Przede wszystkim poprawnie Sąd Rejonowy skonkludował, iż zachowanie obwinionej realizowało ustawowe znamiona czynu polegającego na uszkodzeniu cudzego mienia. Strona przedmiotowa wykroczenia przewidzianego w art. 124 § 1 kw polega na zniszczeniu, uszkodzeniu albo uczynieniu niezdatną do użytku cudzej rzeczy. O ile zniszczeniem rzeczy jest jej całkowite unicestwienie, tudzież istotne naruszenie jej substancji, które uniemożliwia wykorzystywanie jej zgodnie z posiadanymi pierwotnie właściwościami i przeznaczeniem, o tyle uszkodzeniem w rozumieniu powołanego przepisu jest naruszenie substancji rzeczy, które nie prowadzi do jej unicestwienia, ale powoduje powstanie defektu, choćby niewielkiego (wyrok SN z 17.05.2017 r., IV KK 145/17, LEX nr 2294408) i które pomniejsza jej wartość użytkową lub materialną. Bezsprzecznie w ocenie Sądu Okręgowego zachowanie obwinionej polegające na wbiciu drewnianego pala, manewrowaniu nim w sposób poruszający betonową płytę, wielokrotnym uderzaniu w ów pal młotkiem w sposób ujawniony na zarejestrowanym nagraniu doprowadziło do częściowego pęknięcia płyty, a zatem bez wątpienia jej uszkodzenia w myśl analizowanego przepisu. Płyta powyższa nadawała się co prawda do dalszego wykorzystania jako element wznoszonego ogrodzenia, jednak niewątpliwie zaistniałe pęknięcie zmniejszyło jej wartość użytkową (nie tylko estetyczną) , albowiem wskutek wcześniejszego naruszenia struktury stała się ona bardziej podatna na dalsze, choćby samoistne uszkodzenia i wiedza taka nie wymaga wiadomości specjalnych. W tym stanie rzeczy powstanie szkody w cudzym mieniu nie budzi wątpliwości. Bez wątpienia uszkodzona część płotu należała do oskarżycieli posiłkowych, którzy ponieśli koszt zakupu uszkodzonego elementu. W tym ostatnim kontekście za niezasadny należało uznać także zarzut dotyczący odstąpienia przez Sąd od dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu szacowania ruchomości – tak celem wyceny wartości szkody, jak i utraty walorów estetycznych uszkodzonej płyty. Zgodnie z art. 193 § 1 kpk recypowanym przez art. 42 § 1 kpw jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych, zasięga się opinii biegłego albo biegłych. Jak wskazuje się w orzecznictwie, dowód z opinii biegłego lub biegłych, należy przeprowadzić wówczas gdy, po pierwsze konieczne jest stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia i po drugie, gdy stwierdzenie tych okoliczności opiera się na ustaleniach wymagających wiadomości specjalnych. Oznacza to, że nie należy przeprowadzać takiego dowodu, jeżeli dokonanie ustaleń faktycznych nie wymaga powzięcia wiadomości specjalnych, albo wprawdzie wśród okoliczności relewantnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia są takie, które zasięgnięcia wiadomości specjalnych wymagałyby, niemniej okoliczności te nie mają charakteru istotnego, przy czym ową istotność trzeba zawsze oceniać w układzie okoliczności faktycznych danej sprawy, przy uwzględnieniu znaczenia danej okoliczności dla treści ustaleń faktycznych tworzących podstawę dowodową rozstrzygnięcia. Od sądu rozpoznającego sprawę wyłącznie zależy jak oceni "istotność" danej okoliczności, oraz czy rzeczywiście wiadomości specjalne są niezbędne, aby daną okoliczność ustalić (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2024 roku, sygn. akt II KK 46/24). Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy słusznie ocenił, iż wartość uszkodzonego elementu płotu została wystarczająco wykazana przez oskarżycieli posiłkowych, którzy wskazali, że kwota 60 zł to koszt zakupu płyty. Informacja ta nie należy zdaniem Sądu Okręgowego do kategorii wiadomości specjalnych, uzasadniających zasięgnięcie opinii biegłego. Wiadomości specjalne to takie, które wykraczają ponad poziom przeciętnego, dorosłego człowieka o odpowiednim doświadczeniu życiowym i wiedzy, a wartość uszkodzonego elementu mogła być i została prawidłowo wyceniona przez jego właścicieli, przy czym zaznaczyć trzeba, że wskazana kwota nie odbiegała od cen rynkowych obowiązujących w dacie czynu. Nie wymaga też wiedzy specjalnej ustalenie, że wskutek takiego, a nie innego działania nastąpiło uszkodzenie rzeczy, a jednocześnie częściowo utrata jej walorów estetycznych spowodowana widocznym pęknięciem.

Na fakt, że za spowodowanym uszkodzeniem stoi zachowanie obwinionej, jak słusznie wskazał Sąd meriti, wskazuje osobowy materiał dowodowy, a pośrednio także załączone nagranie. Co prawda na samym zapisie opisywane pęknięcie nie jest widoczne (z uwagi na odległość i dynamikę obrazu), niemniej w sposób jednoznaczny ukazuje ono agresywne zachowanie obwinionej, która biorąc młot i uderzając nim w drewniany kołek, poruszała betonową płytę, mimo zwracanej jej przez oskarżycieli posiłkowych uwagi. Nie trzeba szczególnego doświadczenia życiowego, by zdawać sobie sprawę z tego, że tak opisane działanie może prowadzić do uszkodzeń, zwłaszcza, że jest to element dość delikatny i podatny na działanie siły. W omawianym kontekście nie sposób stracić z pola widzenia i tego, że wskazane nagranie pozostaje spójne nie tylko z relacją samych pokrzywdzonych, ale przede wszystkim z zeznaniami funkcjonariusza policji T. R., który podczas rozprawy przyznał, że interweniując na miejscu zdarzenia ujawnił pęknięcie płyty. Zatem to nie wyłącznie załączona do akt sprawy fotografia z 2025r. (o której nadmienia w apelacji skarżąca), a zeznania funkcjonariusza policji wespół z innymi dowodami pozwalały ponad wątpliwość przyjąć, że uszkodzenie, o jakim mowa w zarzucie rzeczywiście zaistniało i że zaistniało wskutek działania obwinionej. Związek przyczynowy między zachowaniem obwinionej a zaistniałym skutkiem nie budzi zatem wątpliwości. Trudno w szczególności w tak opisanych okolicznościach uznać, że pokrzywdzeni pomówili obwinioną o zachowania, za które nie odpowiada, tym bardziej, że bieg następujących po sobie w dacie zdarzenia wypadków, wynikający choćby z załączonego nagrania, wsparty zeznaniami świadków układa się w logiczną i chronologiczną całość. Zdecydowanie za daleko idące są poczynione w apelacji rozważania, z których wynikać ma, jakoby wskazane uszkodzenie powstało albo podczas transportu czy produkcji albo też że spowodowali je sami pokrzywdzeni, którzy wykorzystując spór z obwinioną z czystej złośliwości przerzucili na nią ciężar odpowiedzialności składając i fałszywe zawiadomienie o popełnionym wykroczeniu, i fałszywe zeznania.

W przedmiotowej sprawie brak było podstaw do sięgnięcia po regułę in dubio pro reo – przede wszystkim dlatego, że nie zaistniały w niej jakiekolwiek wątpliwości uniemożliwiające ustalenie stanu faktycznego, a w konsekwencji sprawstwa obwinionej.

Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 121 § 1 kpw w zw. z art. 636 § 1 kpk, w tym o opłacie za II instancję na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.) i o zryczałtowanych wydatkach za postępowanie odwoławcze na podstawie § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. poz. 2467).