sygn. V KK 100/13 18 czerwca 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 18 czerwca 2013, sygn. V KK 100/13

Data orzeczenia 18 czerwca 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Jerzy Grubba
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 100/13
POSTANOWIENIE
Dnia 18 czerwca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 czerwca 2013r.,
sprawy G. K.
skazanego z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 279§1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 8 listopada 2012 r., utrzymującego w mocy
wyrok Sądu Rejonowego z dnia 5 lipca 2012 r.
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Ponieważ niniejsza kasacja, co do zasady, jest identyczna z kasacją
sporządzoną przez tego samego adwokata na rzecz tego samego skazanego, a
wniesioną w sprawie V KK 36/13 skarżącą wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 4
października 2012r., sygn. akt IV Ka …/12 możliwe jest obecnie powtórzenie części
rozważań uczynionych przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu tamtego orzeczenia.
Przede wszystkim skarżący tylko pozornie podnosi w swej kasacji zarzut
związany z naruszeniem prawa materialnego, którego miałby dopuścić się Sąd
Odwoławczy, gdy w istocie skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym i
ocenom dokonanym przez Sąd I – instancji. I ta kasacja została zatem wywiedziona
2
wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego
środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1
k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.
Tak bowiem ocenić należy zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci
obrazy art. 91§1 k.k., który to zarzut w istocie dotyczy niezastosowania art. 12 k.k.
(taki zarzut sformułowano wprost w kasacji w sprawie VKK 36/13). Na wstępie
wskazać trzeba zatem ponownie, że Sąd Odwoławczy nie mógł naruszyć normy
art. 12 k.k. ponieważ nie stosował tego przepisu. Zarzut obrazy tego przepisu został
postawiony w skardze apelacyjnej, a Sąd Odwoławczy przedstawił stanowisko w tej
kwestii na k.3 uzasadnienia swego wyroku. Zauważyć przy tym trzeba, że obrońca
nie podjął nawet próby powiązania tego zarzutu z postepowaniem odwoławczym,
choćby poprzez wskazanie naruszenia art. 433§2 k.p.k.
Jak jednoznacznie wynika z uzasadnienia wyroku tego Sądu, nie znalazł on
podstaw, w ślad za Sądem I instancji, do dokonania ustalenia faktycznego, że
oskarżony dopuszczając się przypisanych mu przestępstw działał ze z góry
powziętym zamiarem. Tak więc możliwość przyjęcia odmiennej kwalifikacji prawnej
– z zastosowaniem art. 12 k.k. – wymagałaby dokonania nowych, odmiennych
ustaleń faktycznych. Nie można zatem, w tym zakresie, zasadnie stawiać zarzutu
naruszenia prawa materialnego, gdyż taki błąd może nastąpić wyłącznie w
następstwie wadliwej subsumpcji lub wykładni prawa.
Tak jak wskazano to wyżej, stawianie zarzutu dokonania błędnych ustaleń
faktycznych jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym.
Identycznie ocenić trzeba drugi z zarzutów postawionych w kasacji. Jak
wynika z treści tego zarzutu, tylko pozornie podnosi się tu kwestię naruszenia
prawa procesowego – art. 438 pkt 4 k.p.k., gdy w istocie jest to zarzut rażącej
niewspółmierności kary wymierzonej skazanemu. Stawianie również takiego
zarzutu, zgodnie z dyspozycją art. 523§1 k.p.k., w postępowaniu kasacyjnym jest
niedopuszczalne.
Brak zatem podstaw do uwzględnienia któregokolwiek z zarzutów
podniesionych w kasacji obrońcy skazanego.
Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu
oczywistym.
3
Skazanego, obciążono kosztami sądowych postępowania kasacyjnego nie
znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.