Wyrok z 24 marca 2026, sygn. I C 330/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Warszawa, dnia 18 grudnia 2025 roku

Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący sędzia Marcin Polit

po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2025 roku w Warszawie

na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 148 ¹§1 k.p.c.

sprawy z powództwa (...) S.A. z siedzibą w S.

przeciwko (...) Zakładów Opieki Zdrowotnej w G.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego (...) Zakładów Opieki Zdrowotnej w G. na rzecz powoda (...) S.A. w S. kwotę 136 076,48 zł (sto trzydzieści sześć tysięcy siedemdziesiąt sześć złotych i czterdzieści osiem groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych:

1.  od kwoty 65 848,81 zł (sześćdziesiąt pięć tysięcy osiemset czterdzieści osiem złotych i osiemdziesiąt jeden groszy) od dnia 7 listopada 2024 roku do dnia zapłaty,

2.  od kwoty 1 422,82 zł (tysiąc czterysta dwadzieścia dwa złote i osiemdziesiąt dwa grosze) od dnia 8 listopada 2024 roku do dnia zapłaty,

3.  od kwoty 2 114,51 zł (dwa tysiące sto czternaście złotych i pięćdziesiąt jeden złotych) od dnia 7 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty,

4.  od kwoty 66 690,34 zł (sześćdziesiąt sześć tysięcy sześćset dziewięćdziesiąt złotych i trzydzieści cztery grosze) od dnia 7 grudnia 2024 roku do dnia zapłaty;

II.  zasądza od pozwanego (...) Zakładów Opieki Zdrowotnej w G. na rzecz powoda (...) S.A. z siedzibą w S. kwotę 12 221 (dwanaście tysięcy dwieście dwadzieścia jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 5 400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego – z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty.

Sygn. akt I C 330/25

UZASADNIENIE

Pozwem złożonym w dniu 23 kwietnia 2025 roku powód - (...) S.A. z siedzibą w S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o zasądzenie od pozwanego - (...) Zakładów Opieki Zdrowotnej w G. kwoty 136 076, 48 złotych. Na dochodzoną należność składały się kwoty:

-65848,81 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 07 listopada 2024 r. do dnia zapłaty,

-1422,82 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 08 listopada 2024 r. do dnia zapłaty,

-2114,51 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 07 grudnia 2024 r. do dnia zapłaty,

-66690,34 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od dnia 07 grudnia 2024 r. do dnia zapłaty.

Powód wywodził swoje roszczenie z umowy sprzedaży energii elektrycznej wraz z usługą dystrybucji o nr (...), zawartej w dniu 5.12.2023 roku. Na podstawie tej umowy zobowiązał się do dostarczenia energii elektrycznej do wskazanego punktu poboru, natomiast pozwany zobowiązał się do terminowego regulowania należności za zużytą energię oraz świadczone usługi dystrybucyjne. W wykonaniu umowy pozwany dostarczał energię elektryczną zgodnie z jej postanowieniami oraz wystawił pozwanemu następujące faktury VAT: nr (...) z dnia 7 października 2024, nr (...) z dnia 8 października 2024, nr (...) z dnia 6 listopada 2024 oraz nr (...) z dnia 6 listopada 2024. Pomimo upływu terminów płatności pozwany nie uiścił należności wynikających z powyższych dokumentów. Powód skierował do pozwanego wezwania do zapłaty, podejmując tym samym próbę polubownego zakończenia sporu. Jednakże wezwania te nie przyniosły oczekiwanego rezultatu i do dnia wniesienia pozwu należność nie została uregulowana. W zaistniałych okolicznościach strona powodowa oświadczyła, iż nie dostrzega podstaw do przyjęcia realnej możliwości pozasądowego rozwiązania sporu, w tym drodze mediacji (pozew - kk. 3 - 4). Sprawa była uprzednio rozpoznawana w elektronicznym postepowaniu upominawczym w Sądzie Rejonowym Lublin- Zachód w Lublinie, VI Wydziale Cywilnym (sygn. akt VI Nc-e 287506/25). W powyższej sprawie przeciwko pozwanemu w dniu 24 marca 2025 roku został wydany nakaz zapłaty, od którego strona pozwana skutecznie wniosła sprzeciw. W następstwie czego postępowanie zostało umorzone (kk. 36 - 39).

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa. Wnioskował również o skierowanie stron do mediacji lub zakreślenie terminu do podjęcia rozmów ugodowych. Na wypadek braku zgody na mediację ze strony powodowej lub w sytuacji wydania wyroku zasądzającego zgodnie z art. 320 k.p.c. pozwany wniósł o rozłożenie zasądzonego świadczenia na 10 równych rat płatnych miesięcznie do 30 dnia każdego miesiąca, poczynając od miesiąca, który następuje po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku w sprawie. Pozwany w uzasadnieniu pozwu powoływał się na swoją trudną sytuację finansową podnosząc, iż wynika ona ze specyfiki prowadzonej działalności leczniczej, która ukierunkowana jest na ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Wskazał także, że aktualnie zmaga się z brakiem dostatecznych środków finansowych na bieżącą działalność, co potwierdza złożona dokumentacja w postaci kopii rachunku zysków i strat oraz bilansu za rok 2024 i za okres do marca 2025 roku. Ponadto pozwany podniósł, że obciążają go liczne zobowiązania pracownicze oraz koszty prowadzonych postępowań egzekucyjnych, a jednorazowa zapłata mogłaby zagrozić płynnosci finansowej szpitala oraz utrudnić realizację obowiązków sanitarno-epidemiologicznych. Z tych względów pozwany wniósł również o odstąpienie od obciążania go kosztami procesu, na podstawie art. 102 k.p.c. (odpowiedź na pozew- kk. 49 - 51).

Sąd ustalił i zważył, co następuje:

Powództwo podlega uwzględnieniu w całości. Z uwagi na bezsporny charakter okoliczności faktycznych sprawy oraz brak zarzutów procesowych ze strony pozwanej, Sąd przyjął, iż istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, podane w pozwie, zostały w sposób dorozumiany przyznane przez stronę pozwaną (art. 230 k.p.c.).

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż pomiędzy stronami bezsporny pozostawał fakt zawarcia w dniu 5 grudnia 2023 roku umowy sprzedaży energii elektrycznej wraz z usługą dystrybucji nr (...) (kk. 15 - 19). Na jej podstawie powód dostarczał energię elektryczną do punktu poboru wskazanego przez stronę pozwaną, natomiast pozwany zobowiązał się do terminowego regulowania należności, wynikających z wystawionych faktur VAT (kk. 30 - 35). Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności z załączonych do pozwu, wymienionych wyżej faktur VAT, a także dokumentów rozliczeniowych wynika, że powód wykonał swoje zobowiązanie zgodnie z treścią umowy, dostarczając energię w okresach objętych rozliczeniem (kk. 30 - 35). Wystawione faktury określały wysokość należności za energię i usługi dystrybucyjne na łączną kwotę 136 076,48 złotych, których terminy płatności przez pozwanego upłynęły w listopadzie i grudniu 2024 roku (k. 28). Należności te pomimo wezwania nie zostały jednak uregulowane (k. 29). Oznacza to, iż po stronie powoda powstało wymagalne zobowiązanie pieniężne, którego źródłem była łącząca strony umowy, a brak zapłaty skutkował powstaniem opóźnienia.

W ocenie Sądu podkreślenia wymaga fakt, iż pozwany nie zakwestionował ani faktu zawarcia wyżej wymienionej umowy, ani jej wykonania przez powoda, ani też wysokości dochodzonego roszczenia w kwocie 136 076,48 zł wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi na pozew nie podniósł zarzutów co do sposobu wyliczenia należności, zasadności wystawienia faktur, czy istnienia zobowiązania. Jego stanowisko procesowe ograniczało się do wniosku o skierowaniu sprawy do mediacji, rozłożenia świadczenia na raty oraz odstąpienia od obciążenia go kosztami procesu. Stosownie do art. 230 k.p.c. Sąd, mając na uwadze wynik całej rozprawy, w tym brak przedstawienia przez pozwanego jakichkolwiek wniosków dowodowych, czy chociażby dokumentów finansowych, kwestionujących roszczenie powoda, uznał przywołane wyżej okoliczności faktyczne za przyznane. Dokumenty przedłożone przez powoda, tj. umowa, faktury VAT, czy chociażby wezwanie do zapłaty, nie budziły wątpliwości co do ich autentyczności. Ponadto należy ponownie podkreślić, że brak merytorycznego zakwestionowania twierdzeń pozwu oznaczał, iż wszelkie okoliczności przedstawione przez powoda były bezsporne w niniejszej sprawie i nie wymagały one dalszych dowodów.

W efekcie powyższego Sąd przyjął, iż twierdzenia powoda dotyczące istnienia i wysokości zobowiązania odpowiadają rzeczywistemu stanowi rzeczy. Sąd uznał główne roszczenie za zasadne na podstawie art. 535§1 k.c. w związku z art. 555 k.c., zgodnie z którym do sprzedaży energii stosuje się odpowiednio przepisy o sprzedaży rzeczy. Skoro powód wykazał dostarczanie energii zgodnie z zwartą umową, zaś pozwany nie uiścił należnego wynagrodzenia we wskazanym w umowie terminie, to oczywiste jest, że obowiązek zapłaty ceny wynikał wprost z treści łączącego strony stosunku zobowiązaniowego. W konsekwencji brak było podstaw do oddalenia powództwa w jakiejkolwiek części. Należy jednak zaznaczyć, że ciężar dowodu w zakresie okoliczności tamujących roszczenie, zgodnie z art.6 k.c. spoczywa na stronie pozwanej, która jednak nie przedstawiła w toku postępowania żadnych dowodów ani twierdzeń na ich zanegowanie. Mając na uwadze powyższe, prowadzi to do wniosku, iż żądanie zapłaty kwoty 136 075,48 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od wskazanych dat w pozwie było w pełni zasadne i uzasadnione, z uwagi na art. 10 i art. 13 ustawy z dnia 8 marca 2013 roku (tekst jednolity Dz.U.2023.1790) o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.

Kończąc należy wskazać, iż zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzą szczególnie uzasadnione podstawy do uwzględnienia wniosku pozwanego o rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty zgodnie z art. 320 k.p.c. Pozwany nie wykazał wystarczająco w toku postępowania, aby nie posiadał odpowiednich środków finansowych, pozwalających na zapłatę dochodzonej należności. Stwierdzić należy, że z przedłożonego bilansu, sporządzonego na dzień 31 marca 2025 roku wynika, iż pozwany dysponował środkami pieniężnymi w kasie i na rachunkach w wysokości 2 156 096,18 zł (k. 57).

Orzeczenie o kosztach procesu (punkt II) wydano na podstawie art. 98§§1, 1 ¹ i 3 k.p.c. Koszty zasądzone na rzecz powoda obejmują 6 804 zł opłaty sądowej od pozwu, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i 5 400 zł wynagrodzenia adwokata, a więc jedną stawkę minimalną. Z wymienionych już względów brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 102 k.p.c.