sygn. V KK 37/13 18 czerwca 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 18 czerwca 2013, sygn. V KK 37/13

Data orzeczenia 18 czerwca 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Jerzy Grubba
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 37/13
POSTANOWIENIE
Dnia 18 czerwca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 czerwca 2013r.
sprawy S. D. i M. G.
skazanych z art. 280§1 k.k. w zw. z art. 156§1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanych
od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 3 sierpnia 2012 r., zmieniającego wyrok
Sądu Rejonowego w T. z dnia 28 lutego 2012r.
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasacje uznając je za oczywiście bezzasadne,
2. zwolnić skazanych od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Kasacje wniesione w imieniu skazanych są bezzasadne i to w stopniu
oczywistym.
Skarżący tylko pozornie podnosi w nich zarzuty związane z naruszeniem
prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie
skierowane są one przeciwko ustaleniom faktycznym dokonanym przez Sąd I
instancji. Kasacje została zatem wywiedzione wbrew treści art. 519 k.p.k., który
zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od
wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza
skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.
2
Na wstępie zauważyć należy, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest
sporządzona w sposób nasuwający daleko idące wątpliwości, co do jej
dopuszczalności.
Pierwszy z zarzutów wskazujący na naruszenie art. 440 k.p.k., w ogóle nie
został uzasadniony, a w samej kasacji trudno doszukać się jakichkolwiek
stwierdzeń pozwalających ocenić w czym obrona upatruje rażącą
niesprawiedliwość orzeczenia Sądu Okręgowego. Przy czym, nawet gdyby przyjąć,
że nieskładny wywód przedstawiony przez skarżącego, ma na celu wskazanie na
naruszenie art. 7 k.p.k., to i tak ostatecznie trzeba by uznać, że taki zarzut
skierowany byłby wyłącznie przeciwko procedowaniu przed Sądem I instancji, nie
zaś odwoławczym, jak wymaga tego art. 519 k.p.k.
Kolejny zarzut – obrazy prawa materialnego, art. 233§1 k.k. – jak można by
wnioskować z treści uzasadnienia kasacji (wprost też nie został uzasadniony)
dotyczyć miałby złożenia przez pokrzywdzonego fałszywych zeznań. Oczywistym
jednak winno być dla profesjonalnego pełnomocnika, że żaden z Sądów
rozpoznających sprawę nie mógł obrazić tego przepisu, ponieważ w ich
kompetencji nie leżało ewentualne skazywanie świadka. I ten zarzut lokować
należałoby w sferze ustaleń faktycznych lub stosowania art. 7 k.p.k. przez Sąd
Rejonowy.
Kolejne dwa zarzuty – błędu w ustaleniach faktycznych i rażącej
niewspółmierności kary – są już wprost niedopuszczalne z mocy art. 523§1 k.p.k.
Ostatni zarzut – obrazy prawa procesowego – nie został ani uzasadniony ani
nie wskazano żadnych konkretnych przepisów, które miałyby zostać przez Sąd
Okręgowy naruszone.
W tej sytuacji, nie sposób przyjąć, że którykolwiek z zarzutów
sformułowanych w skardze mógłby zostać uznany za zasadny, choćby w
najbardziej minimalnym stopniu.
Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu
oczywistym.
Można oczywiście mieć najdalej idące wątpliwości, co do jakości pomocy
prawnej świadczonej w niniejszej sprawie, jednak powyższe postrzegać trzeba
przez okoliczności, iż obrona w niniejszej sprawie nie była w stosunku do żadnego
3
z oskarżonych obowiązkowa, a sporządzający skargę kasacyjną obrońca,
ustanowiony został z wyboru.
Skazanych, uwzględniając ich sytuację materialną, zwolniono od ponoszenia
kosztów sądowych w postępowaniu kasacyjnym, obciążając nimi Skarb Państwa.