Wyrok z 26 marca 2026, sygn. VI U 1506/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 marca 2026r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Karolina Chudzinska

Protokolant – starszy sekretarz sądowy Małgorzata Myślińska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. w N.

odwołania: I. Ł.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N.

z dnia 22 kwietnia 2025r., znak: (...)

z dnia 17 kwietnia 2025 r., znak:(...)

w sprawie: I. Ł.

przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N.

o rekompensatę

zmienia zaskarżone decyzje w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu I. Ł. prawo do rekompensaty.

Sędzia Karolina Chudzinska

Sygn. akt VI U 1506/25

UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia 22 i 17 kwietnia 2023r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w N. odmówił I. Ł. przyznania rekompensaty, powołując się na przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 2008r. o emeryturach pomostowych ( tekst jednolity Dz. U. z 2023r., poz. 1251 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ubezpieczony nie spełnia warunków do przyznania żądanej rekompensaty, bowiem nie wykazał posiadania co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Organ rentowy zaliczył ubezpieczonemu okres pracy w warunkach szczególnych wynoszący łącznie 12 lat 3 m-ce i 2 dni.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł ubezpieczony, domagając się jej zmiany i przyznania żądanej rekompensaty, bowiem spełnia wszystkie przesłanki niezbędne do nabycia żądanego świadczenia, w szczególności przez ponad wymagane 15 – lat pracował w warunkach szczególnych.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, powołując się ponownie na okoliczności przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd ustalił i zważył co następuje:

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o emeryturach pomostowych – ubezpieczonemu, który posiada na dzień 31 grudnia 2008r. co najmniej 15 letni okres pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnych charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, przysługuje prawo do rekompensaty.

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie, czy ubezpieczony spełnia warunek wymaganego czasu pracy w warunkach szczególnych, niezbędny do uzyskania rekompensaty, przy czym ubezpieczony jednoznacznie stwierdził na rozprawie, że domaga się uznania, iż pracował w warunkach szczególnych także w okresie od 23.04.1979r. do 21.06.1981r oraz od 01.04.2007r. do 31.12.2008r.

W celu rozstrzygnięcia powyższej kwestii Sąd przeprowadził postępowanie dowodowe, w tym zapoznał się z dokumentami zgromadzonymi w aktach rentowych i dokumentacji pracowniczej, a także przesłuchał ubezpieczonego i świadka P. E. ( nagranie rozprawy z dnia 05.03.2026r. )

Po przeanalizowaniu wspomnianego wyżej materiału dowodowego, Sąd doszedł do przekonania, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający i potwierdza twierdzenia ubezpieczonego dotyczące wykonywania pracy w warunkach szczególnych w wymaganym okresie.

Jak wynika bowiem ze wspomnianych wyżej dowodów, ubezpieczony był zatrudniony w (...) W. w okresie od 23.04.1979r. do 21.06.1987r., na cały etat, stale wykonując pracę kierowcy ciągnika oraz samochodu ciężarowego o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony ( w czasie, gdy pracownik kierujący tym pojazdem korzystał z urlopu lub zwolnienia lekarskiego ). Jeżdżąc ciągnikiem ubezpieczony zajmował się transportem wapna, piasku, żwiru , nawozów i innych towarów. W okresie żniw, trwających od 1 – 1,5 miesiąca, ubezpieczony jeździł po polach ciągnikiem z zaczepioną prasą. W okresie tego zatrudnienia ubezpieczony odbywał zasadniczą służbę wojskową, przy czym po jej zakończeniu powrócił do pracy na dotychczasowe stanowisko w okresie krótszym niż 30 – dni.

Natomiast w okresie od 01.04.2007 r. do 05.01.2009r. ubezpieczony pracował w pełnym wymiarze czasu pracy w spółce (...) Sp. z o.o., a następnie w Spółce (...) Sp. od 06.01.2009r. do 31.12.2012r. stale jako kierowca samochodów ciężarowych o ciężarze całkowitym pow. 3,5 tony, wożąc złom. Nie korzystał z urlopów bezpłatnych, nie miał też dłuższych zwolnień lekarskich.

Sąd dał wiarę zeznaniom ubezpieczonego oraz świadka, albowiem były one spójne i logiczne, a dodatkowo potwierdzone dokumentacją pracowniczą.

Wspomniane wyżej dowody jednoznaczny wskazują, że podczas zatrudnienia w okresie od 23.04.1979r. do 21.06.1981r oraz od 01.04.2007r. do 31.12.2008r. ubezpieczony wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, pracę określoną w wykazie A dziale VIII pod poz. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Należy przy tym nadmienić, że dla zaliczenia pracy traktorzysty do pracy w warunkach szczególnych nie ma znaczenia, czy jeździł on po polach, czy po drogach publicznych, bowiem czynnikiem szkodliwym jest rodzaj prowadzonego pojazdu, a nie konieczność przestrzegania znaków drogowych, przy czym przepisy przytoczonego Rozporządzenia dotyczą czynności transportowych wykonywanych w różnych przedsiębiorstwach, a nie tylko w firmach zajmujących się tylko i wyłącznie transportem. Sąd ponownie wskazuje, że w ocenie Sądu nazewnictwo działu, w tym przypadku – Dział VIII „W transporcie i łączności” odnosi się ogólnie do rodzaju wykonywanych prac (czynności ) i zdaniem Sądu nie wymaga, aby pracownik - kierowca ciągnika – był zatrudniony w firmie zajmującej się transportem ( i to wyłącznie transportem). Już sam tytuł załącznika – Wykaz A „Prace w warunkach szczególnych, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego” – wskazuje, że chodzi o rodzaje prac, a nie branże, w których określona praca uprawnia do niższego wieku emerytalnego. Za takim rozumieniem przepisów, w ocenie Sądu przemawia także okoliczność, iż w Dziale VIII w pkt 3 wskazano nie tylko na „pracę kierowcy ciągnika” ale też „kombajnów”, a tego rodzaju prace wykonywane są w rolnictwie, a nie są świadczone przez firmy transportowe.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że ubezpieczony spełnia wszystkie warunki niezbędne do przyznania rekompensaty, dlatego też Sąd zgodnie z art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję, jak w sentencji.

Sędzia Karolina Chudzinska