Wyrok z 26 marca 2026, sygn. II Ka 85/26

Przewodniczący:

SSO Karol Troć

Protokolant:

st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 85/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 11 grudnia 2025 r. sygn. akt II K 331/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wobec:

1. Uznania za wiarygodne zeznań Z. K. odnośnie tego, iż w dniach 11 i 12 grudnia 2024 roku oskarżony miał celowo naruszyć zakaz zbliżania się parkując swój samochód pod jej miejscem zamieszkania w sytuacji, w której w tych dniach oskarżony faktycznie realizował kontakty z dzieckiem, odebrał dziecko ze szkoły i zawiózł do matki, następnie czekał na niego i zawiózł go do fryzjera, odwiózł do domu, gdzie syn się wykąpał, po czym pojechali na siłownię, a następnie zrobili zakupy w sklepie (...) i odwiózł go do domu z zakupami, zaś w dniu 12 grudnia 2024 roku również realizował kontakt z synem i byli razem na siłowni.

2. Całkowitego pominięcia przez Sąd dowodów ze złożonych przez oskarżonego, k. 250-254 zapisów lokalizacji oskarżonego, które to potwierdzają złożone przez niego wyjaśnienia odnośnie tego, że wizyta w miejscu zamieszkania pokrzywdzonej w dniach 11 i 12 grudnia 2024 roku spowodowana była realizacją kontaktów z małoletnim synem O. i oskarżony nie nosił się z zamiarem niezastosowania środka karnego.

3. Pominięcia treści korespondencji oskarżonego z córką, k. 232-245, na której widnieją zdjęcia syna O. z siłowni, co potwierdza wersję oskarżonego odnośnie faktycznego przebiegu wydarzeń w tych dniach.

4. Uznania, iż korespondencja zawarta na kartach 24-39 oraz k. 42-52 świadczy o złamaniu przez oskarżonego orzeczonego środka karnego w sytuacji, w której strony prowadzą normalną konwersację i w przeważającej mierze dotyczy ona kwestii związanych z chorobą córki, jak również oskarżony zaoferował pokrzywdzonej pomoc w związku z jej schorzeniami, jak również korespondencja ta dotyczy problemów i kwestii wychowawczych, jak również kwestii dotyczących zakupu dzieciom prezentów, natomiast widniejące na k. 116 połączenia wykonane do pokrzywdzonej dotyczyły udzielenia informacji odnośnie tego, gdzie córka będzie miała przeprowadzany zabieg operacyjny, co wynikało z troski o dziecko.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty apelacji obrońcy w ocenie Sądu Okręgowego były nietrafne i nie mogły doprowadzić do postulowanej zmiany zaskarżonego wyroku. Dotyczyły one błędnej oceny zeznań Z. K. co do zamiaru, celowości działań oskarżonego oraz korespondencji między nią a oskarżonym, jak również pominięcia złożonych przez oskarżonego wydruków zrzutów ekranu telefonu innej korespondencji – z córką oraz z osi czasu. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że Z. K. nie zeznawała o zamiarach oskarżonego, ale o swoim przeświadczeniu co do jego zamiarów w chwilach, gdy widziała go w swoim otoczeniu w odległości mniejszej niż określone wyrokiem Sądu Rejonowego w Łukowie w sprawie II K 270/23. Z. K. opisała całokształt zachowań byłego męża, tak z sferze fizycznej, jak i w sferze komunikacji via SMS – czy inne komunikatory internetowe, oceniła też, że ona odbiera to jako celowe działania. To rzeczą Sądu było ocenić, czy materiał dowodowy sprawy pozwalał na ustalenie, czy jego działanie było zgodne z prawem i ustalenie możliwości wymagania od niego działania zgodnego z prawem. Na tym tle stan prawny wymagał od oskarżonego utrzymywania od byłej żony dystansu minimum 20m. Oskarżony doskonale o tym wiedział i realizując swoje prawa obywatelskie, w tym prawa rodzica, mógł ów dystans zachować, np. parkując pod blokiem, w którym zamieszkiwała Z. K., w odległości większej niż 20 ma od drzwi klatki schodowej, a już w szczególności od jej samochodu, bowiem żadne prawo obywatelskie nie przewiduje, że osoba objęta takim zakazem, parkując w oczekiwaniu na syna (z którym potem ma prawo być na siłowni), ma prawo wybrać dowolne miejsce parkingowe, nawet takie, które z całkiem dużym prawdopodobieństwem doprowadzić może do złamania zakazu. Oskarżony niewątpliwie miał i ma prawo do wolności, do przemieszczania się, do kontaktowania się z dziećmi, ale nie miał prawa uprawnień tych nadużywać, wykorzystywać do innych celów, wykraczać poza ich granice. Dlatego też nie były istotne złożone przez oskarżonego wydruki obrazujące, gdzie i kiedy był, bo nie było to sprzeczne z tym, co relacjonowała Z. K. – oskarżony był tam, gdzie był, nawet zasadniczy cel tej obecności nie był tu najistotniejszy - kwestią zasadniczą było, czy tę obecność oskarżony wykorzystywał do tego, by złamać zakaz zbliżania się i kontaktowania z byłą żoną. A na to pytanie odpowiedź daje ocena materiału dowodowego jako całości, w szczególności obiektywni świadkowie jego aktywności w postaci wydruków korespondencji. Wbrew zarzutowi apelacji, który zauważał tylko pół prawdy, mianowicie że „w przeważającej mierze” korespondencja ta dotyczyła spraw dzieci, w pozostałej części wkraczała ona jednak w sferę objętą sądowym zakazem. W sprawie II K 720/23 Sąd Rejonowy w Łukowie zakazał oskarżonemu kontaktowania się z pokrzywdzoną znęcaniem się żoną po to, by zapobiec ponownemu „kontrolowaniu, izolowaniu czy poniżaniu”. Tymczasem oskarżony, wykorzystując rozpoczętą w związku z dziećmi konwersację czy też jakiekolwiek dobre słowo i chwilę słabości byłej żony (propozycję zrobienia kawy w szpitalu, akceptację jego obecności przy chorej córce po operacji) natychmiast rozpoczynał kampanię osaczania, ograniczania, wywoływania poczucia niskiej wartości, słabości, bezradności, nieumiejętności zadbania o siebie i dzieci itp. O tym wszystkim świadczy nawet tylko pobieżna lektura owej korespondencji, gdzie oskarżony nie tylko żądał od Z. K. podtrzymywania konwersacji, ale też pełnych, rzeczowych odpowiedzi na jego pytania – na pożądanym przez niego poziomie, rezygnacji z własnych decyzji na temat własnego zdrowia, obraźliwie krytykował udzielane odpowiedzi, indukował jej poczucie winy na rozpad rodziny, za to, że dzieci nie mają już przy sobie obojga rodziców, za to, że wybrała złego korepetytora, zohydzał jej kontakty z jej znajomymi, wyrażając się o nich pogardliwie etc. Korespondencja ta pełna jest wypowiedzi, które ewidentnie wskazują na to, że oskarżony chciałby byłą żonę ponownie sobie podporządkować, zmusić, by znosiła jego obecność (dla dobra dzieci), by akceptowała jego, a nie swoje wybory. Wszystko to świadczy o tym, że jego niby przypadkowa fizyczna obecność tam, gdzie i ona się znajdowała, przypadkowa nie była, ale oskarżony celowo drobnymi krokami usiłował ponownie złamać jej samodzielność, nie akceptując jej żądań, by zaprzestał kontaktów, deklarując, że za nic ma sądowy zakaz i ewentualne konsekwencje zgłoszenia organom ścigania jego łamania, bo jego chęć dowiedzenia się wszystkiego, co dotyczy zdrowia byłej żony, jest ważniejsza. Dlatego też w ocenie Sądu odwoławczego Sąd meriti nie dopuścił się błędu w ocenie zebranych w sprawie dowodów (wszystkich, nie tylko zeznań Z. K.) ani nie pominął żadnych istotnych okoliczności, wynikających z tych dowodów – wręcz przeciwnie, dowody te ocenił w sposób należyty, uwzględniający zasady logiki, niesprzeczny z doświadczeniem życiowym i przede wszystkim ich treścią. Oskarżony w datach przyjętych w wyroku pojawiał się w niedozwolonej bliskości byłej żony, kontaktował się też z nią (niezależnie od tego, kto ten kontakt jakiś czas wcześniej i czy w akceptowalnym celu nawiązał) w sprawach i w formach, dalece wykraczających poza przeciętne informacje o dzieciach – wbrew wyraźnej jej woli, choć mimo realizowania swoich praw mógł tego uniknąć. Tym samym w pełni słusznie Sąd I instancji ustalił, że oskarżony świadomie i celowo łamał orzeczone we wcześniejszym wyroku zakazy, ignorując potencjalne konsekwencje prawne – co czyni zarzuty apelacji całkowicie i oczywiście bezzasadnymi.

Wniosek

O zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność zarzutów skutkowała nietrafnością wniosku o jakąkolwiek zmianę wyroku, w szczególności poprzez uniewinnienie oskarżonego.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Całość wyroku, tak w części zaskarżonej, jak i w pozostałej, podlegającej ocenie z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Bezzasadność apelacji i brak okoliczności, podlegających uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II, III

Zgodnie z treścią art. 636 § 1 kpk w razie nieuwzględnienia apelacji, wniesionej wyłącznie przez oskarżonego (jego obrońcę), koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi skarżący. Na koszty postępowania odwoławczego składają się zaś wydatki oskarżyciela posiłkowego na ustanowienie pełnomocnika z wyboru (wg złożonej faktury), opłata w wysokości należnej za I instancję oraz ryczałt za doręczenia korespondencji – w kwocie 20 zł.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość wyroku

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana