Wyrok z 26 marca 2026, sygn. II Ka 139/26

Przewodniczący:

SSO Agata Kowalska

Protokolant:

sekr. sąd. Beata Wilkowska

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 139/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 3 grudnia 2025 r. w sprawie II K 1171/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

I. Zarzut obrazy przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:

1. naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k., polegające na dokonaniu oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami wiedzy naukowej (w szczególności toksykologii sądowej) oraz doświadczeniem życiowym, poprzez:

a) zignorowanie dowodu z dokumentu w postaci protokołów użycia analizatorów wydechu (Alcosensor IV i Alkometr A2.0/04), z których jednoznacznie wynika tendencja rosnąca stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego w kluczowym przedziale czasowym (wzrost z 0,81 mg/l o godz. 13:33 do 0,91 mg/l o godz. 13:50), co - przy uwzględnieniu zasad wiedzy specjalistycznej - wskazuje, że oskarżony znajdował się w fazie wchłaniania alkoholu, a zatem spożycie nastąpiło w bardzo bliskim odstępie czasu przed badaniem - co uwiarygadnia wersję o spożyciu alkoholu post factum (po zakończeniu jazdy), a wyklucza wersję przyjętą przez Sąd;

b) bezzasadne przyjęcie w uzasadnieniu wyroku, wbrew danym liczbowym, że oskarżony znajdował się w fazie eliminacji alkoholu, co stanowi oczywistą sprzeczność z materiałem dowodowym;

c) odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, co do spożycia preparatu leczniczego (...) po powrocie na posesję, w sytuacji gdy wersja ta koreluje z wynikami badań (krzywa rosnąca) oraz zeznaniami świadka V. N. (1), który potwierdził, że oskarżony przebywał na posesji bez nadzoru policji przez około 30 minut przed interwencją funkcjonariuszy policji;

2. naruszenie art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. poprzez bezpodstawne oddalenie wniosków dowodowych obrony o dopuszczenie dowodu z dokumentacji medycznej (ZUS ZLA, recepty), uznając, że dowody te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia, podczas gdy ustalenie stanu zdrowia oskarżonego (ostry stan zapalny, uraz stopy, antybiotykoterapia) było kluczowe dla oceny jego motywacji (użycie Amolu jako leku, a nie używki), wyjaśnienia stylu jazdy ("slalom" jako efekt bólu kończyny dolnej, a nie nietrzeźwości) oraz oceny jego reakcji psychicznej (panika, ucieczka);

3. naruszenie art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k., polegające na zaniechaniu przez Sąd I instancji dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii biegłego z zakresu toksykologii, mimo że rozstrzygnięcie sprawy wymagało wiadomości specjalnych, a Sąd - bez takiej opinii - dokonał samodzielnej, dowolnej i sprzecznej z zasadami wiedzy naukowej interpretacji wyników badań stanu trzeźwości, natomiast wiadomości specjalne biegłego toksykologa były niezbędne do oceny, czy deklarowane spożycie Amolu w połączeniu z napojem energetycznym mogło dać wynik rosnący odnotowany w protokołach, co jest warunkiem koniecznym do weryfikacji linii obrony;

II. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegającego na:

1. błędnym ustaleniu, że O. Z. prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy wskazuje jedynie, że oskarżony był nietrzeźwy w momencie badania (na terenie prywatnym), a stan ten był wynikiem spożycia alkoholu już po zakończeniu jazdy;

2. błędnym ustaleniu, że manewry wykonywane przez oskarżonego na posesji w momencie przyjazdu policji stanowiły próbę włączenia się do ruchu, podczas gdy oskarżony jedynie przeparkował pojazd na terenie prywatnym, co nie wypełnia znamion art. 178a § 1 k.k.;

III. zarzut orzeczenia obligatoryjnego przepadku pojazdu mechanicznego (art. 44b k.k.) bez rozważenia możliwości odstąpienia od tego środka na podstawie art. 178a § 5 k.k. in fine, mimo wystąpienia w sprawie „wyjątkowego wypadku uzasadnionego szczególnymi okolicznościami”, do których należą: motywacja oskarżonego (działanie w celu uśmierzenia bólu), jego sytuacja zdrowotna i majątkowa oraz fakt, że utrata pojazdu w połączeniu z innymi karami stanowi dolegliwość nieproporcjonalną do wagi czynu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, apelacja obrońcy nie zasługiwała na uwzględnienie. Analiza akt sprawy w świetle wniesionego środka odwoławczego doprowadziła do wniosku, że Sąd meriti procedował prawidłowo, ocenił materiał dowodowy właściwie i obiektywnie, następnie prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, uwzględniając wszystkie okoliczności ujawnione na rozprawie, przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego, a prowadzący do słusznego przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzucanego mu czynu. Prawidłowymi są także rozstrzygnięcia Sądu I Instancji w zakresie orzeczonej kary i przepadku pojazdu, przy czym niezbędne było dokonanie zmiany w zaskarżonym wyroku, o jakiej mowa w rubryce 5.2, z powodów tam wskazanych.

Podważając prawidłowość przeprowadzonej przez Sąd I Instancji oceny materiału dowodowego, skarżący nie czyni tego w sposób należycie przekonujący, poparty wiarygodnym materiałem dowodowym, wskazaniami wiedzy czy doświadczenia życiowego. Wyjaśnienia oskarżonego, na których skarżący opiera linię obrony, są gołosłowne, nielogiczne i zawierają istotne sprzeczności. Dowody przemawiające zaś za winą oskarżonego, tj. zeznania świadków: V. N. (1) i funkcjonariusza Policji X. G., jak również dokumentacja wytworzona w wyniku przeprowadzanych badań stanu trzeźwości oskarżonego, należało ocenić jako wiarygodne, bowiem były jasne, pełne i korespondowały ze sobą. Stan faktyczny ustalony na jego podstawie jednoznacznie wskazywał na sprawstwo oskarżonego, nie pozostawiając w sprawie wątpliwości, o jakich mowa w art. 5 § 2 k.p.k. Zaznaczyć przy tym należy, że takie wątpliwości musiałby powziąć sąd, jako organ orzekający, a nie mogłyby wynikać jedynie z subiektywnego stanowiska strony, jak ma to miejsce w niniejszym przypadku.

Odnosząc się do zarzutów związanych z oceną materiału dowodowego zauważyć należy, że w istocie skarżący nie kwestionuje wiarygodności ani zeznań świadka V. N. (1), ani funkcjonariusza Policji X. G., za wyjątkiem odmiennej interpretacji tego, że oskarżony w momencie przyjazdu funkcjonariuszy Policji chciał ponownie włączyć się do ruchu. Skarżący odmiennie intepretuje także motywację oskarżonego co do ucieczki przed funkcjonariuszami przed jego zatrzymaniem czy przyczyny wcześniejszej, nieprawidłowej techniki jazdy, dostrzeżonej przez świadka V. N. (1). Nawiązując do tej drugiej okoliczności odnieść się w tym miejscu należy do zarzutu związanego z oddaleniem wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentacji medycznej oskarżonego. W kontekście pozostałych ustaleń w sprawie, o których szerzej w dalszej części uzasadnienia, prowadzących do pozbawionego wątpliwości zanegowania twierdzeń oskarżonego, że nie pił wówczas alkoholu za wyjątkiem preparatu leczniczego B., Sąd Rejonowy prawidłowo uznał tę dokumentację jako niemającą znaczenia dla rozstrzygnięcia. Ponadto zważyć trzeba, że na oskarżonym spoczywał obowiązek powstrzymania się od dalszej jazdy, jeśli jego stan zdrowia uniemożliwiałby kierowanie pojazdem w sposób bezpieczny, czego oskarżony nie uczynił. Świadczy to o tym, że nieprawidłowa technika jazdy wynikała w rzeczywistości z faktu wcześniejszego spożycia alkoholu i z tego samego powodu oskarżony podejmował wówczas szereg nieracjonalnych zachowań. Zwrócić uwagę można m.in. na to, że świadek V. N. (2) próbował porozmawiać z oskarżonym, gdy zatrzymali się przed sygnalizacją świetlną, jednak oskarżony bez wyraźnego powodu odjechał po zapukaniu przez świadka w szybę pojazdu. Wywnioskować z tej okoliczności można, że w rzeczywistości oskarżony dwukrotnie próbował uniknąć odpowiedzialności za kierowanie pojazdem pod wpływem alkoholu, po raz pierwszy zapobiegając tzw. obywatelskiemu zatrzymaniu przez V. N. (1), a następnie już na posesji, uciekając przed funkcjonariuszami Policji. Przedstawiane przez skarżącego odmienne wersje tych wydarzeń są sprzeczne z całokształtem materiału dowodowego, który Sąd Rejonowy słusznie ocenił jako wiarygodny, są również wysoce nieracjonalne. Wobec faktu, że oskarżony jeszcze przed przyjazdem funkcjonariuszy kierował pojazdem na drodze publicznej będąc pod wpływem alkoholu, co wynika m.in. z zeznań V. N. (1), zamiar ponownego włączenia się do ruchu nie wymagał szczegółowego analizowania w aspekcie realizacji znamion czynu zarzucanego oskarżonemu.

Twierdzenia skarżącego co do nieprawidłowej oceny przez Sąd wyników badania stanu trzeźwości w kontekście ustalenia, że alkohol w organizmie oskarżonego znajdował się już w fazie eliminacji, są chybione. Odnosząc się zarazem do tezy obrony, że w sprawie zasadnym było w tym zakresie wywołanie opinii z dziedziny toksykologii podkreślić w tym miejscu należy, co wynika także z ugruntowanego w orzecznictwie stanowiska, że nie wszystkie informacje o charakterze kryminalistycznym wymagają opinii biegłego, zwłaszcza w sytuacji dysponowania przez Sąd wystarczającym materiałem dowodowym do rekonstrukcji zdarzenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2024 r. II KK 229/24).

Oceniając omawiane zarzuty zwrócić uwagę należało na wyniki wszystkich dokonanych wówczas pomiarów zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, a nie jedynie dwóch pierwszych. Badania zostały przeprowadzone należycie, z odpowiednimi odstępami czasowymi pomiędzy sobą. O ile wynik drugiego badania wzbudza wątpliwości co do jego prawidłowości na tle pozostałych wyników, bowiem nie jest fizjologicznie możliwe zmetabolizowanie prawie 0,2 mg/l alkoholu w przeciągu niespełna 20 minut (wyniki pomiaru drugiego i trzeciego oraz odstęp czasu pomiędzy nimi), toteż pozostałe wyniki takich wątpliwości już nie wywołują. Prowadzą one do jednoznacznych wniosków, że alkohol w organizmie oskarżonego znajdował się w fazie eliminacji, a tym samym wersja oskarżonego, że miał wypić oparty na alkoholu etylowym (67% etanolu) produkt leczniczy B. bezpośrednio przed przyjazdem Policji, jest wysoce nieprawdopodobna. Jednocześnie zwrócić uwagę należy na to, że różnica 0,1 mg/l pomiędzy „najkorzystniejszym” dla oskarżonego pierwszym (0,81 mg/l) a wątpliwym drugim pomiarem (0,91 mg/l), nie miałaby żadnego wpływu na fakt zrealizowania znamion czynu z art. 178a § 1 k.k., jak również na ocenę jego stopnia społecznej szkodliwości czy też na przesłanki orzeczenia na podstawie art. 44b § 1a k.k. przepadku pojazdu (orzekany od 0,75 mg/l). Na podkreślenie zasługuje to, że skoro alkohol w organizmie znajdował się już w fazie eliminacji, w chwili popełnienia czynu zawartość alkoholu w organizmie oskarżonego była niewątpliwie wyższa aniżeli 0,81 mg/l w wydychanym powietrzu, otrzymane w wyniku pierwszego pomiaru.

Wersja oskarżonego, forsowana również przez obronę, że do omawianych wyników pomiaru alkoholu w wydychanym powietrzu miałoby doprowadzić nieopatrzne spożycie przez oskarżonego preparatu B., jest ponadto nieprawdopodobna chociażby z uwagi na same właściwości tego leku i sposób jego użycia. Zgodnie z wiedzą powszechnie dostępną, jak też zawartą w ulotce informacyjnej tego leku, przy doustnym stosowaniu dawkuje się go w kroplach, podczas gdy oskarżony musiałby wypić kilkaset mililitrów tego preparatu, aby wskutek pomiaru został otrzymany wynik przynajmniej 0,81 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Taki sposób przyjęcia leku przez oskarżonego byłby wysoce nielogiczny, zwłaszcza jeśli oskarżony wyjaśnił, że nie był świadomy, że lek jest na bazie alkoholu, podczas gdy stężenie alkoholu etylowego w nim wynosi aż 67%, co nie mogłoby zostać niedostrzeżone podczas doustnego spożycia.

W świetle powyższych ustaleń, jak już wspomniano we wcześniejszym akapicie, powołanie biegłego z zakresu toksykologii oraz dopuszczenie dowodu z dokumentacji medycznej oskarżonego, nie miało swego uzasadnienia. Pamiętać trzeba o tym, że niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania dowodowego niejako "na wszelki wypadek", dla sprawdzenia, czy za pomocą kolejnych dowodów da się wysnuć alternatywne, choćby najbardziej nieprawdopodobne wersje zdarzenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2016 r. III KK 173/16).

Ustalenia Sądu meriti zarówno w zakresie wniosku o znajdowaniu się alkoholu w fazie eliminacji podczas wykonywanych pomiarów, jak i nieuwzględnienie wyjaśnień oskarżonego, że przyczyną wykrycia w jego organizmie alkoholu było wypicie bezpośrednio przed przyjazdem Policji preparatu leczniczego B., są prawidłowe, logiczne i wynikają z wiarygodnego materiału dowodowego. Wyjaśnienia oskarżonego nie tylko nie zasługiwały na uwzględnienie ze względu na dotychczas omówione aspekty, lecz także dlatego, że były niespójne wewnętrznie. Należy zwrócić uwagę chociażby na wyjaśnienia oskarżonego w części, w jakiej wypowiadał się co do obecności na posesji nieznanego z imienia i nazwiska mężczyzny oraz faktu ucieczki przed funkcjonariuszami. Na etapie postępowania przygotowawczego oskarżony wyjaśniał, że mężczyzna ten na posesję przyszedł w celu pożyczenia 20 zł, dlatego w chwili gdy nadjechała Policja oskarżony zajrzał do samochodu, żeby wyjąć zeń portfel, natomiast zaczął uciekać gdyż nieznany mężczyzna krzyknął „uciekaj”. Przed Sądem oskarżony zaś wyjaśniał, że nieznanego mężczyznę zabrał po drodze wracając z lasu, a następnie stwierdził, że mężczyzna ten przyszedł gdy oskarżony był na posesji i chciał od niego pożyczyć pieniądze oraz że myślał, iż Policja biegnie za tym mężczyzną. Wyjaśnienia oskarżonego również w tej części są sobie sprzeczne i zupełnie nielogiczne.

Po rozważeniu ostatniego z zarzutów, tj. odnoszącego się do rażącej niewspółmierności orzeczonego przepadku pojazdu, również należało ocenić go krytycznie. Jak wynika z uzasadnienia do zaskarżonego wyroku, Sąd Rejonowy miał na względzie możliwość odstąpienia od orzeczenia przepadku pojazdu bacząc na treść wówczas obowiązującego art. 178a § 5 k.k., jednakże w realiach niniejszej sprawy słusznie nie dostrzegł żadnego wyjątkowego wypadku, uzasadnionego szczególnym okolicznościami. Okoliczności na jakie powołuje się skarżący nie mogą być za takie uznane. Trzeba zwrócić uwagę na to, że oskarżony kierował wówczas pojazdem z oczywiście błahego powodu, gdyż jak wyjaśnił, wracał z grzybobrania. Kwestia zaś próby uśmierzenia bólu poprzez spożycie leku B. nie została skutecznie udowodniona z uwagi na dowody temu przeciwne i wysoką nieracjonalność forsowanej tezy. W związku z wcześniejszymi rozważaniami nie można też zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że podczas popełnienia czynu stężenie alkoholu wynosiło poniżej 0,75 mg/l w wydychanym powietrzu, bowiem na podstawie wszystkich uzyskanych pomiarów należało uznać, że wynosiło co najmniej 0,81 mg/l. Sąd Rejonowy miał zaś na względzie okoliczności łagodzące, tj. dotychczasową niekaralność czy ustabilizowany tryb życia oskarżonego, orzekając w przedmiocie kary. Zauważyć należy, że Sąd przy tym rozstrzygnięciu zastosował art. 37a § 1 k.k. i wymierzył oskarżonemu karę grzywny, zamiast przewidzianej w art. 178a § 1 k.k. kary pozbawienia wolności, co już samo w sobie jest dla oskarżonego rozstrzygnięciem korzystniejszym, toteż nie można uznać go za surowe, a tym bardziej za rażąco surowe. Wymierzona oskarżonemu kara grzywny jest odpowiednia do okoliczności sprawy, w tym jest adekwatna do stopnia zawinienia, stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz możliwości finansowych oskarżonego. Wartość pojazdu, którego przepadek orzekł Sąd Rejonowy, jest stosunkowo niewysoka i wraz z orzeczoną karą grzywny 200 stawek dziennych w wysokości 20 zł każda, świadczeniem pieniężnym na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5 000 zł oraz orzeczonym środkiem karnym w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, nie stanowi dla oskarżonego rażąco nieproporcjonalnej dolegliwości względem wagi czynu, toteż przedmiotowy zarzut obrony także pozostaje chybionym.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kary i poprzez odstąpienie od orzeczenia przepadku pojazdu, który prowadził sprawca - samochodu osobowego marki S. (...) nr rej. (...).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, wnioski apelacyjne nie podlegały uwzględnieniu.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 3 grudnia 2025 r. w sprawie II K 1171/25, za wyjątkiem rozstrzygnięcia wskazanego w części 5.2.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Apelacja obrońcy jako niezasadna, nie podlegała uwzględnieniu. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu, skutkujących dalszą zmianą bądź uchyleniem przedmiotowego wyroku.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 3 grudnia 2025 r. w sprawie II K 1171/25 w zakresie przyjęcia art. 44b § 1a k.k. za podstawę orzeczonego w pkt IV wobec oskarżonego przepadku pojazdu mechanicznego.

Zwięźle o powodach zmiany

Z dniem 29 stycznia 2026 r., także pomiędzy datą wydania wyroku Sądu I Instancji a rozpatrywaniem przedmiotowej sprawy przez Sąd odwoławczy, nastąpiła nowelizacja przepisów kodeksu karnego, związanych m.in. z orzekaniem o przepadku pojazdu lub jego równowartości, w tym art. 44b § 1 k.k. i art. 178a § 5 k.k., będących podstawą orzeczonego przepadku w zaskarżonym wyroku Sądu Rejonowego. Zgodnie z art. 4 § 1 k.k., jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. W związku z czym, Sąd Okręgowy był zobligowany do dokonania przedmiotowej zmiany, bowiem podstawą orzeczenia przepadku pojazdu w okolicznościach sprawy i w świetle obecnie obowiązujących przepisów jest art. 44b § 1 k.k., przy czym nowelizacja przepisów w niniejszym przypadku nie zmieniła sytuacji prawnej oskarżonego na jego niekorzyść, toteż nie można uznać, że ustawa obowiązująca poprzednio byłaby dla oskarżonego względniejsza.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego O. Z. na rzecz Skarbu Państwa 420 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zgodnie ze stawkami wskazanymi w art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana