Wyrok z 27 marca 2026, sygn. III Ko 304/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 27 marca 2026 roku

Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w III Wydziale Karnym w składzie:

Przewodniczący sędzia Grzegorz Krogulec

Protokolant Bożena Wolfram, Klaudia Filocha

w obecności prokuratora Mirosława Wróbla

po rozpoznaniu na rozprawie głównej w dniach 17 września 2025 roku, 16 lutego 2026 roku, 18 marca 2026 roku, 27 marca 2026 roku

sprawy z wniosku pełnomocnika M. K. (1)

o odszkodowanie i zadośćuczynienie

orzeka

1.  na podstawie art. 8 ust 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim na rzecz M. K. (1) kwotę 1 000 000,00 (milion złotych 00/100) tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w związku represjonowaniem S. S., s. S. i D., z d. K., urodzonego dnia (...) w miejscowości Ł., w okresie od dnia 24 kwietnia 1946 roku do dnia 08 stycznia 1950 roku, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia,

2.  na podstawie art. 8 ust 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim na rzecz M. K. (1) kwotę 247 308,75 (dwieście czterdzieści siedem tysięcy trzysta osiem złotych 70/100) złotych tytułem odszkodowania za szkodę poniesioną w związku z represjonowaniem S. S., s. S. (...) D., z d. K., urodzonego (...) w miejscowości Ł., w okresie od dnia 24 kwietnia 1946 roku do dnia 08 stycznia 1950 roku, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia,

3.  w pozostałej część wniosek oddala,

4.  zasądza na rzecz wnioskodawczyni kwotę 432,00 (czterysta trzydzieści dwa złote 00/100) tytułem zwrotu poniesionych kosztów zastępstwa procesowego,

5. koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt III Ko 304/25

UZASADNIENIE

S. S. urodził się (...) w miejscowości Ł..

Przynależał do organizacji (...), które było organizacją niepodległościową, działającą na terenie województwa (...), której działania obejmowały: samoobronę, walkę z bandytyzmem, ochronę społeczeństwa przed Armią Czerwoną, likwidację najbardziej aktywnych urzędników władzy komunistycznej, a także niezbędne dla zdobycia środków do walki rekwizycje. Członkowie organizacji przeprowadzali akcje sabotażowe i dywersyjne, m.in. rozbrajanie i likwidację posterunków MO i powstającej struktury komunistycznej władzy, zdobywanie broni i środków finansowych na cele oddziału. S. S. nawiązał kontakt z oddziałem I. A. ps. (...). S. S. zapewniał członkom organizacji schronienie na terenie gajówki w miejscowości T., a także przechowywał broń.

W dniu 24 kwietnia 1946 roku S. S. został zatrzymany przez funkcjonariuszy (...) w D. i osadzony w tamtejszym areszcie.

Prokuratura Okręgowa w (...) w nieustalonym czasie wszczęła śledztwo w sprawie S. S. pod sygn. akt (...), jednocześnie wydając postanowienie
o zastosowaniu aresztu tymczasowego. Postępowanie prowadzono w trybie doraźnym. S. S. zarzucono popełnienie przestępstw polegających na tym, że:

- jako członek terrorystyczno - rabunkowej bandy (...) dopuścił się pomocnictwa przez udzielenie bandzie tej schronienia w swoim mieszkaniu w gajówce we wsi T. gm. A., gdzie banda składająca się z 80 ludzi zamieszkiwała od dnia 5 kwietnia 1946 r. do dnia 8 kwietnia 1946 r., dokonując w tym czasie jednego napadu rabunkowego z bronią w ręku na posterunek M.O. w K. oraz że jako członek tejże bandy w dniu 21 kwietnia 1946 r. pomagał członkom tej bandy przez dowożenie im do lasu żywności i listów furmanką, to jest przestępstwo przewidziane w art. 27 K.K. w związku z art. 259 K.K.,

- od dnia 5 kwietnia 1946 r. do dnia 24 kwietnia 1946 r. przechowywał u siebie bez zezwolenia broń wojskową, mianowicie: 7 karabinów (...) Nr (...), (...), (...), (...), (...), (...) i jeden bez zamka i numeru, ponadto 16 granatów bez zapalników, 7 pocisków do pancerza, 52 naboje do (...)., taśmę do (...), dwie rakietnice, 22 różne ładunki, 3 pochwy do bagnetów, zwój kabla, pistolet (...) X.. (...), pistolet (...) (...), automat (...) i jedna dubeltówka, naprowadzając w tych okolicznościach niebezpieczeństwo powszechne dla życia i zdrowia ludzkiego, tj. czyn przewidziany w art. 217 § 1 c K.K. Wyrokiem Sądu Okręgowego w (...) na sesji wyjazdowej w Z. z dnia 08 maja 1946 r., sygn. akt (...), S. S. został uznany winnym tego, że: w kwietniu 1946 r. w T. wprowadził niebezpieczeństwo powszechne dla życia i zdrowia ludzkiego wśród okoliczności szczególnie niebezpiecznych przez to, iż dnia 05 kwietnia 1946 r. do dnia 24 kwietnia 1946 r. przechowywał broń a to 7 karabinów Nr (...), (...), (...), (...), (...), (...) i jeden bez zamka i numeru a ponadto 16 granatów bez zapalników, 7 pocisków do pancerza, 52 naboje do (...)., taśmę do C.K.M„ dwie rakietnice, 22 różne magazynki, 3 pochwy do bagnetów, jeden automat (...), pistolet (...) X.. (...), pistolet (...) (...) i jedną dubeltówkę do użytku bandy terrorystyczno - rabunkowej (...), której był członkiem, dawał jej schronienie, dostarczał żywności i pośredniczył dostarczaniu korespondencji tejże bandzie, która podczas pozostawania w gajówce jego dokonała dnia 5 kwietnia 1946 r. napadu rabunkowego na posterunek M.O. w K. tj. czynu z art. 217 §
1 kk. S. S. został skazany na karę 10 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono w/w okres tymczasowego aresztowania od dnia 24 kwietnia 1946 roku.
S. S. odbywał karę pozbawienia wolności w (...) w D., w więzieniu w F., w więzieniu karno - śledczym w R. oraz w więzieniu w K., gdzie zmarł w dniu 8 stycznia 1950 roku. Szczątki S. S. zostały odnalezione i zidentyfikowane w wyniku prowadzonych w dniu 07 kwietnia 2021 roku prac poszukiwawczo – ekshumacyjnych na Cmentarzu Centralnym w K.. S. S. został w dniu 12 marca 2024 roku ponownie pochowany na cmentarzu w A..

Postanowieniem z dnia 17 lipca 2025 roku w sprawie (...) Sąd Okręgowy wP. uznał za nieważny wyrok Sądu Okręgowego w (...) wydany na sesji wyjazdowej w Z. z dnia 08 maja 1946 roku w sprawie (...).

S. S. w chwili aresztowania był młodym, 38-lenim mężczyzną. Był żonaty i miał (...) córki. Pracował jako (...) miejscowego lasu państwowego w powiecie (...). Od chwili osadzenia przebywał w (...) w D., w Więzieniu Karno – Śledczym w F., w Więzieniu Karno – Śledczym w R. oraz w Więzieniu w K., gdzie z uwagi na to, iż był więźniem politycznym i biorąc pod uwagę warunki panujące w ówczesnych jednostkach penitencjarnych traktowany był bardzo źle i gdzie zmarł w dniu 08 stycznia 1950 roku w wieku niespełna (...) lat.

(wniosek wraz z załącznikami, wydruk dokumentacji archiwalnej zasobów IPN dotyczących S. S.)

Wnioskodawczyni M. K. (2), reprezentowana przez radcę prawnego B. M., wniosła o zasądzenie na jej rzecz kwoty 14 450 000,00 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę przez ojca S. S. w związku z wydaniem i wykonaniem wyroku Sądu Okręgowego w (...) na sesji wyjazdowej w Z. z dnia 08 maja 1946 roku w sprawie (...) i represjonowaniem w okresie od 24 kwietnia 1946 roku do dnia 08 stycznia 1950 roku. W tej żądanej kwocie wskazano także kwotę 10 000 000,00 złotych w związku ze śmiercią poniesioną przez represjonowanego w czasie osadzenia. Wniosła nadto o zasądzenie kwoty 395 240,99 złotych tytułem odszkodowania za utracony dochód w związku z represjonowaniem w powyższym okresie.

Pełnomocnik wniósł nadto o zasądzenie kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika - według norm przepisanych.

Prokurator wniósł o zasądzenie zadośćuczynienia w kwocie do 1 miliona złotych i odszkodowania w wysokości 247.308,75 złotych.

Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie poczyniono w oparciu o niebudzącą wątpliwości dokumentację archiwalną pochodzącą z zasobów Instytutu Pamięci Narodowej, aktu zgonu S. S.. Nie ma podstaw do kwestionowania w jakikolwiek sposób dokumentacji udostępnionej ze zbiorów Instytutu Pamięci Narodowej, potwierdzających zapadły wyrok wobec S. S., jak i okres ich przebywania w warunkach izolacji. Nie ulega też wątpliwości, że podczas osadzenia więźniowie w okresie stalinizmu poddawani byli okrutnemu traktowaniu, zarówno w zakresie niedożywienia, warunków sanitarnych, jak i stosowanej wobec nich przemocy.

Żądanie dochodzenia finansowych roszczeń od Skarbu Państwa znajduje uzasadnienie
w ustawie z dnia 23 lutego 1991 roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.

Osobie, wobec której stwierdzono nieważność orzeczenia przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznana krzywdę wynikłe z wykonania orzeczenia, a w razie jej śmierci uprawnienie przechodzi na małżonka, dzieci i rodziców (art. 8 ust 1 ustawy).

S. S. działał na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Nie ulega zatem wątpliwości, że jego działalność miała charakter aktywnej i świadomej pomocy członkom organizacji o charakterze antykomunistycznym. Wobec S. S. zapadł wyrok Sądu Okręgowego w (...) na sesji wyjazdowej w Z. z dnia 08 maja 1946 roku w sprawie (...), którego nieważność stwierdzona została przez Sąd Okręgowy w P.w sprawie (...).

Przepisy ustawy lutowej nie określają reguł dotyczących ustalania wielkości rekompensaty majątkowej za szkodę o niematerialnym charakterze, jaką jest zadośćuczynienie. W kwestii tej bezpośrednie zastosowanie ma art. 445 kc zgodnie z którym zadośćuczynienie winno być odpowiednie, a zatem kwota przyznana tytułem zadośćuczynienia winna być przybliżonym ekwiwalentem cierpień psychicznych i fizycznych. Charakter szkody niemajątkowej jaką jest krzywda, decyduje o jej niewymierności. W szczególności zaś odnosi się to do zadośćuczynienia za krzywdę polegającą na pozbawieniu wolności. Przyznanego jednak zadośćuczynienia nie należy traktować na zasadzie pełnej ekwiwalentności, którą charakteryzuje wynagrodzenie szkody majątkowej. Odpowiedniość kwoty zadośćuczynienia, o której stanowi art. 445 § 1 kc ma służyć złagodzeniu doznanej krzywdy, a jednocześnie nie być źródłem wzbogacenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2000 roku, III CKN 582/98, publ. LEX 52776). Wypowiedzi Sądu Najwyższego, jak również sądów apelacyjnych i przedstawicieli doktryny wymieniają następujące kryteria ustalania wielkości kwoty zadośćuczynienia:

- zadośćuczynienie ma charakter kompensacyjny, a tym samym powinno reprezentować ekonomicznie odczuwalną, a nie symboliczną wartość,

- odpowiednia suma pieniężna winna być utrzymana w rozsądnych granicach i dostosowana do aktualnych stosunków majątkowych w społeczeństwie,

- zadośćuczynienie nie może być rażąco wygórowane ani też rażąco niskie,

- wielkość zadośćuczynienia zależy od oceny całokształtu okoliczności, w tym rozmiaru doznanych cierpień, ich intensywności, nieodwracalnego charakteru,

- na podstawie wskazanych kryteriów, przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, należy brać również pod uwagę siłę nabywczą określonej kwoty pieniężnej, a także warunki materialne panujące w społeczeństwie miejscowym (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 10 maja 2001r OSA 2001, nr 12, poz. 96, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 14 lutego 2008r I AKa 11/08 OSA 2009/2/7, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2008r III KK 349/07, Ł.. PK 2008/4/7, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 sierpnia 2002 roku, II KKN 3/98, LEX nr 50900, KZS 2008/6/73, wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2015r II AKa 192/15 – Legalis nr 1359226; Kodeks Cywilny Komentarz pod red. K. Pietrzykowskiego, tom I, Wyd. C. H. Beck, W-wa 2002 r., s. 1030-31).

Ustalenie kwoty zadośćuczynienia nie można sprowadzić do abstrakcyjnych wyliczeń matematycznych. Także samo ustalając wysokość zadośćuczynienia nie znajduje uzasadnienia powoływanie się na inne rozstrzygnięcia sądów. Należy mieć bowiem na uwadze, że wybiórcze zestawienie określonych rozstrzygnięć sądów, powodowałoby całkowite pominięcie ich indywidualnego charakteru, spowodowałoby, że wysokość kwoty zadośćuczynienia nie uwzględniałaby okoliczności danej sprawy, które wyznaczają rozmiar indywidualnej krzywdy doznanej przez pokrzywdzonego. Wysokość zadośćuczynienia ma bowiem jak wskazano powyżej jednocześnie odzwierciedlać rozmiar doznanej krzywdy i odpowiednio ją rekompensować.

S. S. w chwili zatrzymania był młodym (...) - letnim mężczyzną. Pozostawał w związku małżeńskim ze K. S.. Małżonkowie mieli(...) dzieci- wnioskodawczynię M. K. (1), M. B. i Ł. B.. Małżonka i(...) z córek już nie żyją. Prowadził spokojny i ustabilizowany tryb życia, nie był karany sądownie. Ukończył pięć klas szkoły podstawowej i pracował jako gajowy miejscowego lasu państwowego. Warunki panujące w więzieniu czy w obozie, w których przebywał były relatywnie ciężkie, choćby w zestawieniu z obecnie panującymi w jednostkach penitencjarnych, co jest powszechną wiedzą biorąc pod uwagę okres stalinizmu. Cele były przeludnione, zimne, panowały w nich ciężkie warunki sanitarne, jedzenie było kiepskiej jakości, warunki były urągające. Brak było odpowiedniej opieki medycznej, możliwości dbania o higienę. W szczególności wobec więźniów politycznych nastawienie było bardzo wrogie, a traktowanie ich uwłaczające.

Niewątpliwie trudne warunki izolacji negatywnie wpłynęły na stan jego zdrowia fizycznego i psychicznego. Przyczynić się też mogły do jego śmierci w warunkach izolacji. Nadto, świadomość, że na wolności pozostawała żona z(...) małoletnich dziecka, których warunki życia zapewne znacznie się pogorszyły wskutek jego osadzenia, dodatkowo musiały potęgować negatywne przeżycia.

Żądana kwota zadośćuczynienia 14 450 000,00 złotych jest kwotą znacząco wygórowaną, przyznanie wnioskodawczyni tak ustalonej kwoty stanowiłoby źródło nieuzasadnionego wzbogacenia się, a nie sposób na złagodzenie krzywdy.

W ocenie sądu przyznanie zadośćuczynienia w wysokości ustalonej na kwotę 1 000 000,00 złotych na rzecz M. K. (1) będzie uzasadnione, jest to kwota wyważona i spełniająca walor słuszności, odpowiedniości i godności w stosunku do rozmiarów doznanych krzywd i cierpienia S. S..

Kwota powyższa będzie zdaniem sądu sumą odpowiednią i będzie stanowiła dla wnioskodawczyni wartość odczuwalną.

Określając wysokość zadośćuczynienia kierować się należy zasadą indywidualizacji, z którą sprzeczna jest jakakolwiek metoda taryfikacyjna. Bezsprzecznie przebywanie w ekstremalnych warunkach jakim jest osadzenie czy pobyt w obozie jako więzień polityczny przez okres blisko 4 lat, nie pozostaje bez wpływu na stan fizyczny i psychiczny człowieka. Represjonowany doznał tam na pewno licznych cierpień, poniżenia, biorą pod uwagę ówczesne zasady traktowania osadzonych i bardzo ciężkie warunki w jednostkach penitencjarnych. Niewątpliwie świadomość, że na wolności, w trudnych warunkach okresu stalinizmu, pozostała jego najbliższa rodzina, potęgowała frustracje i załamanie. Nie ulega wątpliwości, że S. S. zmarł w czasie osadzenia i prawdopodobnym jest, że do jego śmierci przyczyniły się trudne warunki panujące w więzieniu. Nie można jednak przyjąć za pewnik, że jego śmierć związana była bezpośrednio z przebywaniem w izolacji i okrutnym traktowaniem przez ówczesnych funkcjonariuszy władzy, jak to wskazano we wniosku, bowiem brak jest dowodów na to wskazujących, jednak sama śmierć w izolacji nie może zostać pominięta w procesie ustalania wysokości zadośćuczynienia i wpływa na jego podwyższenie.

Zadośćuczynienie jako przybliżony ekwiwalent doświadczonej krzywdy ma wynagradzać doznane cierpienia fizyczne i psychiczne oraz ułatwić przezwyciężenie ujemnych następstw represji i chociaż nie może definitywnie naprawić doznanej krzywdy, to ze względu na brak lepszych warunków powinno dać – zasadniczo represjonowanemu – lub jego dzieciom, pewnego rodzaju satysfakcję oraz umożliwić zaspokojenie pragnień wykraczających poza zaspokojenie zwykłych potrzeb życiowych. Wysokość zadośćuczynienia przyznana dzieciom represjonowanego ustalona powinna być w takiej samej wysokości jaka przysługiwałby samemu represjonowanemu – tak, co do zasady. Nie można jednak tracić z pola widzenia faktu, że żądanie finansowe skierowane do Skarbu Państwa ma miejsce kilkadziesiąt lat po wejściu w życie tak zwanej ustawy lutowej, zaś wnioskodawczyni, z uwagi na stan zdrowie, nie jest w stanie w pełni skorzystać z przyznanego jej przysporzenia majątkowego. Córka S. S., M. K. (2) w momencie zatrzymania ojca była (...)dzieckiem. Niewątpliwie miała traumę z tym związaną, która do końca życia będzie jej towarzyszyła. Bez wątpienia wiadomość o śmieci ojca była dla niej druzgocąca, była wówczas nastolatką, która wchodziła w dorosłe życie, a pozostała tylko z matką i (...) młodszymi siostrami. Życie rodziny było wówczas na pewno trudne, przepełnione cierpieniem, a nadto koniecznością mierzenia się trudami codzienności. Mimo tych jednak przeżyć M. K. (2) założyła rodzinę, wyszła za mąż, urodziła dzieci. Brak też informacji na temat, aby traumatyczne przeżycia wpłynęły na jej zdrowie, aby uniemożliwiały normalne funkcjonowanie i długie życie, zważywszy, że aktualnie M. K. (2) jest osobą w słusznym wieku, ma ponad (...) lata. Od okresu zaś represjonowania ojca upłynęło wiele lat.

Ustalając wysokość zadośćuczynienia sąd wziął pod uwagę czas trwania represjonowania – blisko 4 lata, dolegliwości z tym związane, wiek i warunki osobiste S. S., bardzo trudne warunki w okresie izolacji, rozłąkę, jego sytuację rodzinną oraz skutki w sferze osobistej jakich doznał w związku z zastosowaną wobec niego izolacją. Do jego śmierci w czasie osadzenia przyczynić się mogły panujące tam warunki i choć nie jest to definitywnie pewne, to sam fakt utraty życia w więzieniu sąd również miał na uwadze ustalając wysokość zadośćuczynienia, zważywszy na spotęgowaną przez to traumę i krzywdę bliskich osadzonego. Sama świadomość, że ojciec jest więźniem i przebywa w trudnych warunkach musiała powodować u wnioskodawczymi ogromny ból, zaś wiadomość, że ojca straciła i nigdy już go nie zobaczy, była ogromnym ciosem. Ponadto, szczątki S. S. zostały odnalezione i zidentyfikowane dopiero w wyniku prowadzonych w dniu 07 kwietnia 2021 roku prac poszukiwawczo – ekshumacyjnych na Cmentarzu Centralnym w K., a ponownie pochowany został na cmentarzu w A. w dniu 12 marca 2024 roku. Żądanie zasądzenia zadośćuczynienia w kwocie 10 000 000,00 złotych z tytułu śmierci w czasie osadzenia nie znajduje uzasadnienia, bowiem brak jest potwierdzenia na to, że do śmierci doszło wskutek warunków panujących podczas izolacji lub wskutek umyślnego działania osób trzecich.

W odniesieniu do kwestii związanej z odszkodowaniem, pełnomocnik wnioskodawców domagał się zasądzenia tytułem odszkodowania kwoty 395 240,99 złotych stanowiącej sumę utraconych dochodów przez S. S. w okresie osadzenia, ustaloną w oparciu
o wysokość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za pracę w 2025 roku. Żądanie odszkodowania obejmuje okres osadzenia – 44 i pół miesięcy, tj. od dnia 24 kwietnia 1946 roku do dnia 08 stycznia 1950 roku.

Biorąc pod uwagę, że zasady słuszności i sprawiedliwości nakazują orzeczenie odszkodowania w granicach tego co osoba pozbawiona wolności realnie utraciła, przyjąć należy, że odszkodowanie winno obejmować wysokość dochodu jaki represjonowany uzyskałby gdyby nie został pozbawiony wolności. S. S. pracował przed osadzeniem jako gajowy miejscowego lasu państwowego. Był wówczas młodym człowiekiem i bez wątpienia, gdyby nie osadzenie, na pewno kontynuowałby pracę. Zatrzymanie i osadzenie uniemożliwiło kontynuowanie pracy i spowodowało zubożenie rodziny S. S.. Konieczne zatem staje się zasądzenie odszkodowania, jednak nie w wysokości wskazanej we wniosku i nie na podstawie zaproponowanego tam wyliczenia odnoszącego się do przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w 2025 roku. Jak wynika z informacji przełożonej przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w B. z dnia 31 października 2025 roku, w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 stycznia 2003 w sprawie stanowisk, stopni służbowych oraz zasad wynagradzania w Służbie Leśnej (Dz.U.2003, poz. 123, zm. Dz. U. 2025, poz. 200), uwzględnione jest stanowisko gajowego, mimo, że jak wskazano w w/w piśmie, od szeregu lat nie występuje ono w jednostkach organizacyjnych lasów państwowych.

Zgodnie z tabelą zaszeregowania stanowiącą załącznik do powyższego rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia dla stanowiska gajowego określa współczynnik w przedziale 2,850-5,305 pomnożony przez stawkę wyjściową, która aktualnie wynosi 1950,00 złotych. Sąd ustalił wysokość kwoty odszkodowania w oparciu o treść powyższego rozporządzenia. Biorąc pod uwagę, że S. S. wykonywał pracę fizyczną w charakterze gajowego, a stanowisko takie - zgodnie treścią powyższego rozporządzenia umiejscowione jest najniżej w kategorii zaszeregowania, nie wymaga szczególnych kwalifikacji, jest najniżej wynagradzane wśród pracowników lasów - wartość odszkodowania ustalić należy w oparciu o najniższy współczynnik, czyli 2,850 a pomnożony przez stawkę wyjściową, tj. 1950,00 złotych i okres faktycznej izolacji, kiedy S. S. pobawiony był możliwości zarobkowania, uzyskujemy kwotę 247.308,75 złotych.

O kosztach postępowania sąd orzekł w oparciu o art. 554 § 4 kpk. Wysokość zwrotu wydatków należnych wnioskodawczyniom z tytułu ustanowienia pełnomocnika sąd ustalił na podstawie §11.6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych.