sygn. V KK 142/13 20 czerwca 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 20 czerwca 2013, sygn. V KK 142/13

Data orzeczenia 20 czerwca 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Kazimierz Klugiewicz
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 142/13
POSTANOWIENIE
Dnia 20 czerwca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 czerwca 2013 r.
sprawy K. J.
skazanego z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art.
4 § 1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w P.
z dnia 28 listopada 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.
z dnia 2 sierpnia 2012 r
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazanego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 2 sierpnia 2012 roku, sygn. akt III K
…/10, oskarżony K. J. (poprzednio C. B.) został uznany za winnego popełnienia
przestępstwa z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z
art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzono mu
karę 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 60 stawek
dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł.
2
Apelację od powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego K. J., który
podnosząc zarzuty obrazy przepisów postępowania mającej istotny wpływ na treść
orzeczenia (art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k.) oraz
błędu w ustaleniach faktycznych, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części
dotyczącej K. J. i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu
czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej K. J. i
przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 r., utrzymał w mocy
zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego, uznając apelację obrońcy oskarżonego za
oczywiście bezzasadną.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 listopada
2012 r. wniósł obrońca skazanego K. J. zarzucając rażącą obrazę przepisów
postępowania mającą istotny wpływ na treść obu orzeczeń, tj.:
a) art. 193 k.p.k., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego
z dziedziny księgowości i w konsekwencji uznanie, iż analiza umów zawieranych z
klientami nie wymagała wiadomości specjalnych, podczas gdy przeprowadzenie
dowodu z opinii biegłego z dziedziny księgowości w tym zakresie było niezbędne,
czego Sądy obu instancji nie uczyniły;
b) art. 7 k.p.k., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów
i uznanie, iż oskarżony wprowadzał pokrzywdzonych w błąd, że przy podpisywaniu
umów zawierają umowę pożyczki, podczas gdy w rzeczywistości podpisywali
umowę inwestycyjną w systemie argentyńskim, opartą o istotnie niepewny rezultat,
podczas gdy w rzeczywistości oskarżony w ogóle nie miał bezpośredniego kontaktu
z żadnym pokrzywdzonym i nie zajmował się podpisywaniem umów z klientami
spółki.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz
poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego z dnia 2 sierpnia 2012 roku, w
części dotyczącej K. J. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego
rozpoznania.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej odpowiedzi na kasację
obrońcy skazanego K. J. wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
3
Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego K. J. okazała się bezzasadna
w stopniu oczywistym, co uzasadniało jej oddalenie w trybie przewidzianym w art.
535 § 3 k.p.k.
Na wstępie, wobec kierunku kasacji, przypomnieć trzeba o konsekwentnie
prezentowanym stanowisku sądu kasacyjnego – odwołującym się do wyraźnej woli
ustawodawcy (art. 519 k.p.k. i art. 523 § 1 k.p.k.), zgodnie z którym postępowanie
kasacyjne nie jest trzecią instancją powtarzającą zwykłe postępowanie
odwoławcze.
Tymczasem, w tej sprawie pod pozorem podniesienia zarzutu obrazy prawa
procesowego, autor nadzwyczajnego środka zaskarżenia podjął kolejną próbę
zakwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie przez
Sąd I instancji. W rozwinięciu zarzutu sformułowanego w tym zakresie skarżący
wskazuje, że chodzi mu wyłącznie o podważenie ustaleń dotyczących okoliczności
należących do znamion przestępstwa przypisanego K. J. Tym samym konieczne
staje się przypomnienie, że bez wcześniejszego wykazania naruszenia konkretnej
normy regulującej proces dokonywania ustaleń przez Sąd I instancji, a następnie –
wad kontroli odwoławczej, nawet samo objęcie tej sfery kontrolą kasacyjną jest
niemożliwe. W niniejszej sprawie obrońca skazanego wyraźnie wskazał w skardze
kasacyjnej, przy jednoczesnym sformułowaniu zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k., że
obrazy przepisów postępowania upatruje w jednostronnej i dowolnej ocenie
materiału dowodowego dotyczącej przede wszystkim braku po stronie K. J. zamiaru
popełnienia przestępstwa oszustwa. Taka konstrukcja kasacji nie pozostawia zaś
wątpliwości, że w istocie skarżącemu chodziło o doprowadzenie do ponownej
kontroli ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji w niniejszej
sprawie. Obrońca skazanego nie wykazuje jednocześnie, że ustosunkowanie się
przez Sąd Odwoławczy do twierdzeń zamieszczonych w apelacji naruszało
dyrektywy zakreślone w art. 7 k.p.k. W tym obszarze skarżący w zasadzie
ogranicza się do prostej negacji ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji i
zaakceptowanych przez Sąd Okręgowy, pozostawiając poza sferą swego
zainteresowania pozostałą część materiału dowodowego, który nie ogranicza się
przecież tylko do zeznań pokrzywdzonych.
4
Za chybiony należy uznać również zarzut, skądinąd na tym etapie
postępowania nieprawidłowo skonstruowany, naruszenia art. 193 k.p.k. Sąd
odwoławczy odniósł się bowiem do postulatu przeprowadzenia dowodu z opinii
biegłego z zakresu księgowości (s. 6 uzasadnienia) trafnie wskazując, że
zawierane z pokrzywdzonymi umowy nie stanowiły jedynych elementów, które
brano pod uwagę przy ustalaniu okoliczności wprowadzania w błąd klientów spółki,
co w efekcie doprowadziło do uznania wniosku obrońcy za niezasadny.
Z tych względów stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w kasacji
obrońcy skazanego K. J. nie tylko nie zasługują na uwzględnienie, ale są one
bezzasadne w stopniu oczywistym, co obligowało Sąd Najwyższy do wydania
orzeczenia w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na
podstawie art. 627 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k., obciążając skazanego obowiązkiem
ich uiszczenia.