Wyrok SN z 25 czerwca 2013, sygn. V KK 110/13
Data orzeczenia
25 czerwca 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Dorota Rysińska
Tagi
Podstawa prawna
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 czerwca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dorota Rysińska (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Zbigniew Puszkarski
SSN Włodzimierz Wróbel
Protokolant Anna Kowal
w sprawie L. B.
skazanego z art. 178a § 2 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, odbytym w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w dniu 25 czerwca 2013 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Rejonowego w
S. z dnia 29 września 2009 r.,
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego
rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G.
UZASADNIENIE
Prokurator Generalny zaskarżył kasacją, wniesioną na korzyść L. B. w trybie
art. 521 § 1 k.p.k., prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 29 września
2009 r. Wyrokowi temu zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku
naruszenie przepisu prawa karnego procesowego – art. 343 § 7 i 6 k.p.k. w zw. z
art. 335 § 1 k.p.k., polegające na uwzględnieniu wniosku prokuratora o skazanie L.
2
B. bez przeprowadzenia rozprawy i wydanie wyroku zgodnie z wnioskiem pomimo,
że pozostawał on w sprzeczności z dokonanymi uprzednio z oskarżonym
uzgodnieniami, co doprowadziło do orzeczenia nieuzgodnionej z oskarżonym kary
5 miesięcy ograniczenia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania”.
Na tej podstawie Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Poddany analizie przebieg przeprowadzonego w sprawie postępowania, w
konfrontacji z treścią kończącego je rozstrzygnięcia, potwierdza oczywistą
zasadność podniesionego w kasacji zarzutu.
Z materiału dowodowego wynika, że orzekający w trybie art. 343 § 6 k.p.k.
Sąd Rejonowy, wydał wyrok skazujący oskarżonego L. B. za przestępstwo
określone w art. 178a § 2 k.k. i wymierzył mu karę 5 miesięcy ograniczenia
wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na rzecz
gminy D. w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym, oraz orzekł wobec niego
środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres
roku. Wymierzenia takiej właśnie kary żądał prokurator we wniosku dołączonym do
aktu oskarżenia na podstawie art. 335 § 1 k.p.k.
Rzecz jednak w tym, że prokurator nie miał podstaw do umieszczenia we
wspomnianym wniosku opisanego żądania co do kary, ponieważ z oskarżonym
uzgodnił wymierzenie mu kary ograniczenia wolności nie w sposób bezwzględny, a
z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (k. 19). Co za tym idzie, Sąd Rejonowy
nie mógł uwzględnić tak sformułowanego wniosku. Istota omawianego trybu
konsensualnego sprowadza się bowiem do tego, że wyrok sądu, wydany na
posiedzeniu bez prowadzenia postępowania dowodowego, ma w założeniu
opiewać na taką właśnie karę, jaką uzgodnili prokurator i oskarżony.
Oczywiście, sąd obowiązany jest dokonać kontroli złożonego na podstawie
art. 335 § 1 k.p.k. wniosku, także pod kątem jego zgodności z treścią faktycznie
zawartego porozumienia. To bowiem kara przewidziana w tym porozumieniu
stanowi element oceny zasadności wniosku. Akceptacja więc przez sąd kary
zgodnej z zawartym porozumieniem, lecz rozbieżnej z treścią złożonego wniosku,
nie pozwala na podzielenie jego zasadności. Analogicznie też, akceptacja kary
3
wnioskowanej, jednak innej niż uzgodniona nie oznacza, że istnieją podstawy do
uwzględnienia tegoż (rozbieżnego wszak z uzgodnieniami) wniosku. W każdej
natomiast z tych sytuacji, sąd ma możliwość zweryfikowania, na posiedzeniu
przeprowadzonym w trybie art. 343 § 5 k.p.k., czy to treści wniosku, czy to
stanowiska prokuratora i oskarżonego, co może otworzyć drogę do uwzględnienia
wniosku i wydania wyroku skazującego, orzekającego uzgodnioną (po ewentualnej
modyfikacji stanowisk) karę. W przeciwnym wypadku, jak stanowi przepis art. 343 §
7 k.p.k., sprawa powinna zostać rozpoznana na zasadach ogólnych.
Sąd Rejonowy zaniechał przeprowadzenia tych czynności na posiedzeniu
przeprowadzonym w dniu 29 września 2009 r. i uwzględnił wadliwie sformułowany
wniosek prokuratora. Wydany w tych warunkach, zgodny z tym wnioskiem wyrok
skazujący, bez żadnej zatem wątpliwości obraża wymienione w zarzucie kasacji
przepisy prawa procesowego. Nie ma też żadnej wątpliwości co do tego, że
omówione naruszenia prawa miały istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku,
skoro w efekcie doszło do wymierzenia L. B. nieuzgodnionej z nim, surowszej – bo
bezwzględnej – kary ograniczenia wolności. Tak wydany wyrok musiał zatem
podlegać uchyleniu.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w G.. – aktualnie
właściwy (w myśl rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 października
2012 r. w sprawie zniesienia niektórych sądów rejonowych) – będzie związany
zapatrywaniami prawnymi, prezentowanymi powyżej (art. 518 w zw. z art. 442 § 3
k.p.k.). Ponownie zatem zbada zasadność złożonego na podstawie art. 335 § 1
k.p.k. wniosku i podejmie próbę jego weryfikacji. Jej fiasko będzie oznaczało
konieczność rozpoznania sprawy na rozprawie.
Z tych wszystkich powodów uznając, że skarga podlega uwzględnieniu w
trybie określonym przepisem art. 535 § 5 k.p.k., Sąd Najwyższy orzekł, jak w
wyroku.