Uzasadnienie z 2 kwietnia 2026, sygn. I C 557/25

UZASADNIENIE

(postanowienia z dnia 16 marca 2026 r. k. 359)

Powódka F. S. domagała się zasądzenia od pozwanego N. W. (1) na jej rzecz kwot: 95.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 18.04.2025 r. do dnia zapłaty, 93.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty, 3.355,72 zł tytułem odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 18.04.2025 r. do dnia zapłaty, 1.174,63 zł tytułem odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty i kwoty 611,24 zł miesięcznie tytułem renty na zwiększone potrzeby począwszy od miesiąca lipca 2025 r., płatnej do 10 dnia każdego miesiąca wraz z odsetkami ustawowymi w przypadku opóźnienia w płatności którejkolwiek z rat. Nadto, powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty. ( k. 4-25)

Uzasadniając swoje żądanie powódka wskazała, że uległa w dniu 02.04.2024 r. wypadkowi na terenie posesji, której właścicielem jest pozwany. Powódka potknęła się o nieoświetlony murek i spadła z wysokości 2,5 m w głąb zejścia do piwnicy, które również nie było oświetlone. Pozwany nie uprzedził powódki o potrzebie zwrócenia uwagi na niezabezpieczoną piwnicę znajdują się za domem. Powódka podkreśliła, że pozwany N. W. (2) po dniu wypadku poczuwał się do odpowiedzialności, spotkał się z powódką i zaproponował zapłatę kwoty 25.000,00 zł na jej rzecz. Po otrzymaniu wezwania do zapłaty z dnia 27 marca 2025 roku oświadczył jednak, że nie zna okoliczności zdarzenia.

W odpowiedzi na pozew, pozwany N. W. (2) podniósł zarzut braku legitymacji procesowej biernej pozwanego N. W. (2) wynikający z faktu, iż pozwany nie jest właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości V. – na której to miało dojść do zdarzenia powodującego szkodę po stronie powódki. Pozwany wskazał, że własność tej nieruchomości przysługuje spółce prawa handlowego: (...) z siedzibą w U. ((...), (...)-(...) U., KRS: (...)), w której to spółce pozwany jest wyłącznie prezesem zarządu. W związku z powyższym, pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości (wobec błędnego oznaczenia strony pozwanej) oraz wniósł o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego N. W. (2) zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. ( k. 200-214)

Pismem z dnia 8 stycznia 2026 roku ( k. 261) strona powodowa wniosła o wezwanie do udziału w sprawie w charakterze pozwanego (...) z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w U. w miejsce dotychczasowego pozwanego N. W. (1) oraz wniosła o oddalenie wniosku N. W. (1) dotyczącego zwrotu na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. ( k. 261)

N. W. (2), w trybie art. 194 § 2 zd. 1 kpc, wyraził zgodę na wstąpienie w jego miejsce – jako strony pozwanej – spółki (...) z/s w U. oraz z ostrożności procesowej ponowił wniosek o zasądzenie od powódki F. S. na rzecz pozwanego N. W. (2) zwrotu kosztów procesu, w postaci kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za okres od uprawomocnienia się orzeczenia w tym przedmiocie do dnia zapłaty. ( k. 326-326v)

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2026 roku Sąd Okręgowy w Suwałkach I Wydział Cywilny sygn. akt I C 557/25 na mocy art. 194 § 1 kpc wezwał do udziału w sprawie w charakterze pozwanego (...) z siedzibą w U. oraz zwolnił dotychczasowego pozwanego N. W. (1) od udziału w sprawie. ( k. 265) Postanowieniem z dnia 16 marca 2026 roku Sąd oddalił wniosek dotychczasowego pozwanego N. W. (1) o zasądzenie od powódki kosztów procesu. ( k. 359)

Sąd ustalił i zważył, co następuje:

W świetle art. 194 § 1 i 2 kpc jeżeli okaże się, że powództwo nie zostało wniesione przeciwko osobie, która powinna być w sprawie stroną pozwaną, sąd na wniosek powoda lub pozwanego wezwie tę osobę do wzięcia udziału w sprawie. Osoba wezwana do wzięcia udziału w sprawie w charakterze pozwanego może za zgodą obu stron wstąpić w miejsce pozwanego, który wówczas będzie zwolniony od udziału w sprawie. W razie wyrażenia zgody na zmianę strony pozwanej, pozwany może natomiast w terminie dwutygodniowym złożyć sądowi wniosek o przyznanie kosztów od strony powodowej, niezależnie od późniejszego wyniku sprawy.

Wskazać godzi się, iż przepisy Działu I Tytułu V Księgi pierwszej kodeksu postępowania cywilnego określają zasady rządzące w procesie a dotyczące rozstrzygania o zwrocie kosztów procesu. W postępowaniu procesowym sąd orzeka o zwrocie kosztów: według jednej z następujących zasad: odpowiedzialności za wynik procesu, stosunkowego rozdzielenia kosztów, wzajemnego zniesienia kosztów, słuszności i zawinienia.

W orzecznictwie zgodnie jednak przyjmuje się, iż przepisy szczególne mogą wyłączyć stosowanie niektórych przepisów tego działu. I tak niewątpliwie przepis art. 194 § 2 kpc wyłącza stosowanie przepisu art. 98 kpc odrywając uprawnienie do zwrotu kosztów procesu od ostatecznego wyniku sprawy. W konsekwencji zgłoszone na podstawie art. 194 § 2 kpc żądanie przyznania kosztów nie oznacza konieczności wydania wyłącznie orzeczenia zasądzającego te koszty.

Zaakcentować bowiem należy, iż nie można sprzecznie z rozważaniami poczynionymi na wstępie pominąć, że podstawą podejmowanych przez powódkę działań względem strony pozwanej było zapewne przekonanie o zasadności jej stanowiska i słuszności o wyborze osoby pozwanego.

Wobec powyższego nie sposób również pominąć prezentowanej przez dotychczasowego pozwanego N. W. (1) postawy, który swoim zachowaniem dał powódce podstawy do uzasadnionego przekonania o zasadności wyboru jego osoby jako pozwanego w niniejszej sprawie.

Odnotowania wymaga, że N. W. (1) pozostaje prezesem zarządu spółki (...) z siedzibą w U., której to spółce przysługuje własność nieruchomości położonej w miejscowo V. – na której to doszło do zdarzenia powodującego szkodę po stronie powódki.

Niemniej jednak Sąd Okręgowy dostrzega, że powódka pozostawała w uzasadnionym przekonaniu, iż to N. W. (1) jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości, co wynika ze skierowanego do jego osoby wezwania do zapłaty tytułem zadośćuczynienia w kwocie 25.000,00 zł z dnia 16 kwietnia 2024 roku. ( k. 99) W wezwaniu do zapłaty powyższe przekonanie powódki zostało wprost wskazane w słowach: „Pani F. S. wynajęła na czas od 31 marca do 5 kwietnia 2024 r. dom letniskowy w V. nr (...), którego jest Pan właścicielem.”. W odpowiedzi na ww. wezwanie ( k. 101-101v), N. W. (1) równie jednoznacznie wskazał, że złożył powódce propozycję ugodową dotycząca zapłaty kwoty 25.000,00 zł, która to wynikała „wyłącznie z dobrej woli i zasad współżycia społecznego którymi kieruje się N. W. (2), a nie poczuciem jego winy”. Propozycja ugodowa dotychczasowego pozwanego złożona była pod warunkiem, że F. S. zrzeknie się ewentualnych dalszych roszczeń wobec N. W. (2) i nie skieruje sprawy na drogę sądową.

Podkreślenia wymaga okoliczność, że pozwany w odpowiedzi na wezwanie do zapłaty nie zakwestionował w jakikolwiek sposób faktu, iż nie jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Co więcej – w celu uniknięcia skierowania sprawy na drogę sądową – złożył powódce propozycję ugodową polegającą na zapłacie 25.000,00 zł w zamian za zrzeczenie się przez kobietę dochodzenia ewentualnych dalszych roszczeń od jego osoby. Nie sposób zatem uznać, aby pozwany swoim zachowaniem wskazał powódce, iż pozostaje ona w błędnym przekonaniu co do osoby właściciela domku letniskowego w V. nr (...).

W odpowiedzi na kolejne wezwanie do zapłaty (z dnia 21 marca 2025 r. k. 102) N. W. (1) oświadczył, że nie zna okoliczności zdarzenia z dnia 2 kwietnia 2024 roku, nie zostały mu przedstawione jakiekolwiek zarzuty w zw. z ww. zdarzeniem w postępowaniu prowadzonym przez właściwe organy ścigania i nie ma wiedzy w zakresie żadnych ustaleń jakie poczyniono odnośnie przebiegu zdarzenia i jego przyczyn. Jego twierdzenia dotyczące braku informacji odnośnie okoliczności wypadku powódki na przedmiotowej nieruchomości stoją w oczywistej sprzeczności z twierdzeniami zawartymi w odpowiedzi na pismo powódki z dnia 16 kwietnia 2024 roku. Co istotne jednak, dotychczasowy pozwany mimo nieuznawania roszczeń powódki (ani w całości ani w części) i wycofania się z propozycji ugodowej, w dalszym ciągu zachowywał się jak właściciel nieruchomości, nie informując powódki, iż rzeczywistym właścicielem nieruchomości jest spółka (...) z siedzibą w U..

Wskazać w tym miejscu godzi się również, iż zarówno dotychczasowy pozwany N. W. (1) jak i obecny pozwany spółka (...) z siedzibą w U. reprezentowani są przez tego samego profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata F. F.. Podkreślenia wymaga także, iż N. W. (2) odpowiadając na wezwania powódki do zapłaty również był reprezentowany przez tego samego pełnomocnika adwokata F. F.. Nie sposób zatem uznać, aby strona pozwana – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego zarówno N. W. (2) jak i spółkę (...) (...) – nie miała świadomości, iż swoim zachowaniem utwierdza powódkę w błędnym przekonaniu co do tego kto jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości, gdyż w odpowiedzi na pozew dotychczasowa strona pozwana już na wstępie podniosła zarzut braku legitymacji procesowej biernej pozwanego, wskazując, że własność nieruchomości przysługuje spółce (...) z siedzibą w U., w której to spółce pozwany jest wyłącznie prezesem zarządu.

Wobec powyższego, można również zaryzykować stwierdzenie, iż dotychczasowa strona pozwana celowo nie informowała powódki o rzeczywistym właścicielu domku letniskowego w V. nr (...), mimo iż miała świadomość, że takie działanie może doprowadzić do wytoczenia powództwa wobec osoby N. W. (2).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy uznaje, że dotychczasowy pozwany N. W. (1) doprowadził swoimi czynnościami do wygenerowania u powódki błędnego przekonania skutkującego wytoczeniem powództwa przez F. S. przeciwko N. W.. Pozwany powinien zatem liczyć się z tym, że inicjując określone działania wywołujące u powódki przeświadczenie, iż jest on właścicielem przedmiotowej nieruchomości na której doszło do zdarzenia z dnia 02.04.2024 r. poniesie skutki tych działań, w tym w zakresie obciążenia go kosztami procesu. Odmienne stanowisko mogłoby wywołać u dotychczasowego pozwanego brak swoistego poczucia odpowiedzialności finansowej za dokonywanie określonych działań.

Stąd, orzeczono jak w sentencji postanowienia.

sędzia Beata Sieczkowska