Wyrok z 14 kwietnia 2026, sygn. II Ka 162/26

Przewodniczący:

SSO Agnieszka Karłowicz (spr.)

Sędziowie:

SO Paweł Mądry

SO Agata Kowalska

Protokolant:

sekr. sąd. Beata Wilkowska

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 162/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 17 grudnia 2025 r. w sprawie II K 848/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

----

----------------------

--------------------------------------------------------------

--------------

--------------

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

---------

----------------------

--------------------------------------------------------------

--------------

--------------

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

------------------

-------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

------------------

-------------------------------------

---------------------------------------------------------------------------

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzuty

1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w rozumieniu art. 438 pkt 3 k.p.k., polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżona działała w zamiarze wymaganym przez art. 18 § 3 k.k., tj. co najmniej w zamiarze ewentualnym ułatwienia przestępstw oszustwa z art. 286 § 1 k.k., podczas gdy ujawniony materiał dowodowy nie pozwala - w standardzie „ponad uzasadnioną wątpliwość" - na ustalenie, że oskarżona przewidywała i godziła się na wykorzystanie udostępnionego rachunku do oszustw metodą „na bank", a wniosek o jej umyślności został w istocie zastąpiony generalizacją i domniemaniem.

2) obrazę art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. (art. 438 pkt 2 k.p.k.) poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów oraz oparcie kluczowego ustalenia o stronie podmiotowej (zamiar pomocnictwa) przede wszystkim na pozaprocesowej tezie o „powszechności i nagłośnieniu medialnym" oszustw oraz na założeniu, że „każdy powinien zdawać sobie sprawę", przy jednoczesnym pominięciu lub niedoważeniu okoliczności wynikających z akt sprawy, w szczególności braku jakichkolwiek dowodów kontaktu oskarżonej z pokrzywdzonymi, braku dowodów jej udziału w czynnościach socjotechnicznych, braku dowodów dysponowania przez nią środkami oraz faktu, że oskarżona korzystała w postępowaniu sądowym z tłumacza.

3) obrazę art. 5 § 2 k.p.k. (art. 438 pkt 2 k.p.k.) polegającą na nierozstrzygnięciu na niekorzyść oskarżonej niedających się usunąć wątpliwości co do tego, czy w chwili przekazania instrumentów i danych bankowych oskarżona obejmowała swoją świadomością realną możliwość wykorzystania rachunku do oszustw z art. 286 § 1 k.k. i co najmniej, godziła się na taki skutek, czy też została wykorzystana instrumentalnie jako dostawca rachunku, działając nagannie, lecz bez zamiaru wymaganego przez art. 18 § 3 k.k.

4) zarzucam obrazę art. 424 § 1 k.p.k. (art. 438 pkt 2 k.p.k.) poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nienależyty i wewnętrznie niespójny, co podważa kontrolowalność rozstrzygnięcia zarówno w zakresie winy, jak i kary, w szczególności przez: posługiwanie się w uzasadnieniu równolegle kategoriami „usiłowania", „anulowania transakcji" oraz „niekorzystnego rozporządzenia mieniem" bez konsekwentnego i weryfikowalnego wyjaśnienia, jaki skutek prawnokarny (według Sądu) miał miejsce; wskazywanie rozbieżnych kwot i danych, w tym przywołanie w materiale dowodowym „potwierdzenia przelewu 45 500 zł" przy jednoczesnym przypisaniu kwoty 49 500 zł; omyłkowe wskazanie daty „14 października 2025 r." w miejsce 14 listopada 2025 r.; a także przez przyjęcie w motywach kary twierdzeń o „prawie 95 tysiącach złotych" potencjalnych strat oraz o tym, że „utracono część" środków, bez wykazania, jak te twierdzenia wynikają z przypisanego oskarżonej czynu i z jakich kwot zostały wyliczone, oraz przez używanie rozumowania spekulatywnego (o „wysokim prawdopodobieństwie" skazania w hipotetycznych warunkach), które nie stanowi dowodu winy w niniejszej sprawie.

5) rażącą niewspółmierność kary (art. 438 pkt 4 k.p.k.) wyrażającą się w wymierzeniu oskarżonej kary 10 miesięcy bezwzględnego pozbawienia wolności oraz grzywny 200 stawek dziennych po 25 zł, mimo niekaralności oskarżonej, uzyskania przez nią jedynie 400 zł, braku trwałej utraty środków w zakresie kwot objętych przypisaniem po stronie pokrzywdzonych (zwrot/blokada środków), a także mimo okoliczności osobistych wynikających z akt sprawy, przy równoczesnej odmowie zastosowania instytucji probacyjnych i nadzwyczajnego złagodzenia kary (art. 69 § 1 k.k. oraz art. 19 § 2 k.k.) bez rzetelnej, zindywidualizowanej argumentacji odnoszącej się do prognozy kryminologicznej konkretnej osoby.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Należy wskazać, że nie wszystkie fakty ustalone przez Sąd I instancji muszą być oparte na dowodach bezpośrednich, w tym przyznaniu się oskarżonej do winy, ale mogą wynikać także z nieodpartej logiki sytuacji oraz jednoznacznego kontekstu ustalonej sekwencji faktów ubocznych, na podstawie których doświadczenie życiowe nasuwa jednoznaczny wniosek, że dana okoliczność faktyczna istotnie wystąpiła. Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie wykazała, żeby postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wadliwie, na co wskazywał obrońca oskarżonej. Wprost przeciwnie, Sąd Rejonowy w Siedlcach zgodnie z przepisami postępowania karnego przeprowadził dowody istotne dla ustalenia okoliczności decydujących o winie D. I., a następnie ocenił je w sposób logiczny, wieloaspektowy, a przede wszystkim zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, wyciągając z nich właściwe wnioski.

Od strony przedmiotowej pomocnictwo polega na ułatwieniu drugiej osobie popełnienia czynu zabronionego. Ułatwia drugiej osobie popełnienie czynu zabronionego ten, kto w jakikolwiek sposób sprawia, że popełnienie czynu zabronionego staje się dla owej osoby w jakimkolwiek stopniu łatwiejsze. Wymogiem przypisania pomocnictwa do oszustwa jest, aby udzielający pomocy obejmował świadomością to, że podejmując określone czynności czyni to w odniesieniu do konkretnego, scharakteryzowanego w odpowiednim przepisie części szczególnej lub w przepisie pozakodeksowym czynu zabronionego, a także w odniesieniu do indywidualnie oznaczonej osoby bezpośredniego wykonawcy. W konsekwencji musi on mieć świadomość znaczenia swojego zachowania, w tym w szczególności tego, że stanowi ono ułatwienie popełnienia czynu zabronionego przez inną osobę. W tym miejscu należy podkreślić, że powszechna jest świadomość podejmowanych działań przestępczych związanych z nakłanianiem pokrzywdzonych do przelewaniem środków pieniężnych na inne konta. Słusznie ta okoliczność została zaakcentowana przez Sąd I instancji. Należy też wskazać, że oskarżona dysponuje większą niż przeciętna wiedzą prawniczą i świadomością podejmowanych działań przestępczych, gdyż posiada wykształcenie prawnicze, z zawodu jest nie tylko prawnikiem, ale i psychologiem. Trudno w tej sytuacji przyjąć, że nie miała świadomości bezprawności swojego działania. Nie bez znaczenia jest również nieprawomocne rozstrzygnięcie dotyczące czynu mającego miejsce w dniu 1 sierpnia 2023 roku (wyroku Sadu Rejonowego w Częstochowie z dnia 22 sierpnia 2025 roku sygn. akt XVI 571/25,) którym przypisano oskarżonej czyn z art. 286 § 1 kk, gdzie oskarżona podając się za pracownika banku nakłoniła pokrzywdzonego do przelania środków pieniężnych na rachunek bankowy, z którego następnie pobrała pieniądze. Wysokie prawdopodobieństwo podejmowania takich działań w dniu 1 sierpnia 2023roku rzutuje na świadomość oskarżonej przy podejmowaniu działań przestępczych w okresie od 7 do 23 sierpnia 2023 roku, prawie tożsamych rodzajowo. W przypadku ustalenia kontaktu oskarżonej z pokrzywdzonymi, jej udziału w czynnościach socjotechnicznych, dysponowania przez nią środkami, zostałby jej postawiony zapewne nie zarzut pomocnictwa, ale współsprawstwa. Te podnoszone przez obrońcę okoliczności nie były warunkiem koniecznym do przypisania odpowiedzialności za pomocnictwo. Należy wskazać, że oskarżona nie tylko założyła rachunki bankowe i przekazała ich dane innej osobie, ale również zarejestrowała na siebie w dniu 4 sierpnia 2023 roku telefon o nr (...), a więc tuz przed popełnieniem czynów, który następnie figurował w korespondencji na kanale „w. (...)”, na telefonie zabezpieczonym od J. C.. To w jego miejscu zamieszkania znaleziono kartę bankomatową powiązaną z rachunkiem bankowym założonym przez oskarżoną w Banku (...) S.A.

Odwołując się do kolejnego zarzutu skarżącego, nadmienić należy, że „stan nie dających się usunąć wątpliwości”, o jakich stanowi przepis art. 5 § 2 kpk, dotyczy wątpliwości, które ma i których nie jest w stanie rozstrzygnąć Sąd rozpoznający sprawę merytorycznie. Przepis ten nie dotyczy wątpliwości obrońcy, czy oskarżonej co do stanu dowodów. W przedmiotowej sprawie ma to o tyle doniosłe znaczenie, o ile argumentacja obrońcy, popierającego podniesione zarzuty obrazy prawa procesowego, w tym właśnie art. 5 § 2 kpk sprowadza się w istocie do zanegowania pierwszoinstancyjnej oceny dowodów. Sama tylko okoliczność, że oskarżona w sposób nieudolny zaprzeczała swojemu sprawstwu, nie może być wystarczającym powodem do przyznania jej twierdzeniom waloru wiarygodności, w sytuacji, gdy pozostałe zgromadzone w toku niniejszej sprawy dowody stanowczo dowodzą innej wersji zdarzeń. W niniejszej sprawie, Sąd Rejonowy poddał wyjaśnienia oskarżonej wnikliwej ocenie, konfrontując je z pozostałymi zgromadzonymi dowodami, tak osobowymi, jak i rzeczowymi. Analiza ta stanowczo obaliła linię obrony oskarżonej, sprowadzającą się wyłącznie do negowania świadomości przestępczego działania i instrumentalnego wykorzystania. Oskarżona przekazała instrumenty i dane bankowe do oszustw z art. 286 § 1 k.k. i co najmniej, godziła się na taki skutek. Tytułem uzupełnienia wywodów Sądu I instancji należy wskazać, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, wyrażonym w wyroku z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt II AKa 80/13 przy ustaleniu zamiaru sprawcy, który nie przyznaje się do winy, należy brak pod uwagę wszystkie okoliczności (w tym dotyczące strony przedmiotowej), na podstawie których można by wyprowadzić wnioski czy mamy do czynienia z oszustwem. W tym przypadku pomocnictwa do oszustwa polegała nie tylko na jednorazowym działaniu, ale na założeniu w sumie dwóch kont bankowych i przekazaniu danych innej osobie. Nie tylko numeru rachunku, ale kompletu danych pozwalających na dysponowanie nim przez inną osobę, która w ten sposób pozostawała anonimowa.

Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 maja 2021 r. II AKa 364/20 treść aktualnie obowiązującego przepisu art. 455a k.p.k. jest jasna i świadczy o tym, że uzasadnienie wyroku nie decyduje o tym, czy możliwa jest kontrola instancyjna zapadłego orzeczenia. Kontrola taka jest możliwa zawsze, gdyż sąd odwoławczy dysponując dowodami przeprowadzonymi przez sąd I instancji może dokonać samodzielnej kontroli prawidłowości ich oceny. Jednocześnie same braki uzasadnienia zaskarżonego wyroku, choćby były one bardzo poważne, nie mogą zatem w obowiązującym stanie prawnym (wobec treści art. 455a k.p.k.) doprowadzić do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Dokładny opis czynu przypisanego oskarżonej zawiera wyrok Sądu I instancji i to on jest wyrazem i zakresem odpowiedzialności karnej oskarżonej. Ewentualne omyłki pisarskiego co do oznaczenia daty, wysokości kwoty na potwierdzeniu przelewu czy odniesienie się do całości potencjalnych straty w odniesieniu do całej sprawy, nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia, obrońca nie wykazał w jaki sposób negatywnie wpłynęły na treść orzeczenia. Sąd Rejonowy nie dopuścił się również naruszenia normy, zawartej w art. 410 kpk. Naruszenie art. 410 kpk następuje poprzez oparcie wyroku na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej bądź też przez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla oskarżonego. Natomiast nie stanowi naruszenia przepisu art. 410 kpk dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie.

Sąd Odwoławczy nie stwierdził również podstaw do złagodzenia wymierzonej oskarżonej kary 10 miesięcy pozbawienia wolności. W pierwszoinstancyjnym rozstrzygnięciu wszystkim okolicznościom łagodzącym i obciążającym oskarżoną nadano właściwą rangę i znaczenie. Żadnej z nich Sąd a quo nie przecenił, żadnej nie pominął. Powoływanie się na rozstrzygnięcie zapadłe w innym postępowaniu nie może mieć tak daleko idącego znaczenia jak postulował obrońca, domagając się obecnie również orzeczenia wobec oskarżonej kary wolnościowej. Wręcz przeciwnie, popełnianie kolejnych czynów powiązanych z metodą oszustwa „na bank” świadczy o zdemoralizowaniu oskarżonej i czerpaniu systematycznie nienależnych korzyści majątkowych. Wyprowadzić można wniosek, iż ów rodzaj przestępstw oskarżona sobie upodobała i od nich należy stosownymi i dostatecznie dolegliwymi represjami karnymi ją odwieźć. W ocenie Sądu Okręgowego, sięgnięcie przez Sąd Rejonowy po karę najsurowszą rodzajowo było jak najbardziej zasadne. Wymiar kary nie jest kwestią matematyczną, kształtować się powinien się przy uwzględnieniu szeregu czynników, takich jak chociażby wpływ kary na kształtowanie postaw indywidualnych i społecznych. Orzeczona kara musi uwzględniać sposób działania sprawcy, stopień winy oraz stopień społecznej szkodliwości czynu, jego właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, jak też zachowanie po jego dokonaniu, aby można było uznać ją za sprawiedliwą oraz karę, która spełni stawiane przed nią cele wychowawcze oraz zapobiegawcze. W ocenie Sądu Okręgowego, pierwszoinstancyjne rozstrzygniecie o karze zasadniczej powyższe wektory jak najbardziej uwzględniło. Dodatkowo, wymiar kary pozbawienia wolności orzeczonej w I instancji nie wyklucza złożenia przez oskarżoną wniosku o odbycie tejże kary w systemie dozoru elektronicznego.

Wniosek

1) o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonej D. I. i uniewinnienie oskarżonej od przypisanego jej czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k.,

2) ewentualnie - w razie niepodzielenia wniosku głównego - o uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji,

3) a dalej ewentualnie - w razie utrzymania sprawstwa i winy - o zmianę rozstrzygnięcia co do kary przez istotne złagodzenie, w tym w szczególności przez zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 69 § 1 k.k., lub zastosowanie kary wolnościowej oraz korektę rozstrzygnięcia o grzywnie oraz odpowiednie rozstrzygnięcie o kosztach.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała bezzasadność wniosków.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zaskarżony wyrok utrzymano w mocy w całości

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Bezzasadność wniesionej apelacji i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Zwięźle o powodach zmiany

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

-----------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

4.1.

-----------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

----------------------

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Na podstawie art. 636 § 1 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 3 art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późń. zm.), zasądzono od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 700 złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok w części co do oskarżonej

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana