Wyrok z 16 kwietnia 2026, sygn. V U 102/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 kwietnia 2026 r.

Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Beata Łapińska

Protokolant: st. sekr. sądowy Zofia Aleksandrowicz

po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2026 r. w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie

sprawy z wniosku M. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.

o prawo do rekompensaty

na skutek odwołania M. S.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.

z dnia (...) sygn.: (...)

1.  zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje wnioskodawcy M. S. prawo do rekompensaty w formie dodatku do kapitału początkowego,

2.  zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. na rzecz wnioskodawcy M. S. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

Sygn. akt V U 102/25

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T.przyznał ubezpieczonemu M. S. prawo do emerytury od dnia (...) tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego; podjął wypłatę emerytury od 1 grudnia 2024 r., tj. od miesiąca w którym zgłoszono wniosek o podjęcie wypłaty oraz odmówił prawa do rekompensaty, ponieważ nie udowodnił on 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Organ rentowy wskazał, że do okresów zatrudnienia w warunkach szczególnych nie uwzględnił okresów zatrudnienia wnioskodawcy:

- od 1 sierpnia 1978 r. do 4 lutego 1994 r. w Przedsiębiorstwie (...) w B.na stanowisku mechanik samochodowy oraz od 3 października 1994 r. do 31 grudnia 1996 r. na stanowisku mechanik napraw pojazdów samochodowych – spawacz gazowy, ponieważ w świadectwach wykonywania prac w szczególnych warunkach brak jest charakteru wykonywania prac;

- od 11 września 1997 r. do 31 marca 2006 r., ponieważ zakład pracy w świadectwie z dnia 31 marca 2006 r. nie powołał się na odpowiednie zarządzenie resortowe, a jedynie Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył wnioskodawca reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wnosił o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie rekompensaty, a do pracy w warunkach szczególnych uwzględnienie okresów: od 1 sierpnia 1978 r. do 4 lutego 1994 r.; od 3 października 1994 r. do 31 grudnia 1996 r., od 11 września 1997 r. do 31 marca 2006 r.; od 1 kwietnia 2006 r. do 19 września 2007 r. Ponadto wniósł o zasądzenie od organu rentowego na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie powielając argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, w aktach brak jest dokumentu potwierdzającego zatrudnienie w okresie od 1 kwietnia 2006 r. do 19 września 2007 r.

W toku niniejszego postępowania M. S. złożył świadectwo pracy wystawione mu przez syndyka masy upadłości (...) Spółka z o.o. w okresach od 1 kwietnia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r. oraz od 1 stycznia 2007 r. do 19 września 2007 r. na stanowisku spawacz.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

M. S. urodzony (...), złożył (...) wniosek o emeryturę wraz z wnioskiem o rekompensatę. W dniu 16 grudnia 2024 r. wnioskodawca złożył wniosek o podjęcie wypłaty zawieszonego świadczenia.

(dowód: wniosek o emeryturę, k.1-3v, wniosek o podjęcie wypłaty zawieszonego świadczenia, k. 15-16v - w aktach emerytalnych ZUS)

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) ZUS podjął i przyznał wnioskodawcy prawo do emerytury, ale jej wysokość ustalił bez rekompensaty, wskazując, że w okresie przypadającym przed 1 stycznia 2009 r. wnioskodawca nie udowodnił wymaganych 15 lat pracy w szczególnych warunkach, wykonywanych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Organ rentowy nie uwzględnił wnioskodawcy żadnego okresu pracy jako pracy w warunkach szczególnych.

(dowód: decyzja, k. 18-20 – w aktach emerytalnych ZUS)

Wnioskodawca ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w zawodzie spawacza i tam równię uzyskał uprawnienia spawalnicze.

M. S. zatrudniony był w Przedsiębiorstwie (...) wB.(PT Z.) od 1 sierpnia 1978 r. do 4 lutego 1994 r. W tym okresie od dnia 1 sierpnia 1978 r. do 30 kwietnia 1979 r. na stanowisku mechanika samochodowego, w okresie od 1 maja 1979 r. do 15 lutego 1983 r. na stanowisku spawacza, w okresie od 14 stycznia 1985 r. do 30 kwietnia 1985 r. na stanowisku mechanika samochodowego, w okresie od 1 maja 1985 r. do 4 lutego 1994 r. na stanowisku mechanika samochodowego – spawacza. Wnioskodawca w tych okresach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę spawacza w kanale remontowym. Głównym zajęciem M. S. było spawanie podwozi autobusów. Spawanie w zależności od potrzeb było gazowe bądź elektryczne. W kanale remontowym wymieniał resory, robił użebrowanie (poszycie autobusu od spodu). Użebrowanie polegało na spawaniu, a potem na obcinaniu części palnikiem gazowym. Odwołujący również naprawiał przewody ciśnieniowe hamulców poprzez ich spawanie i lutowanie. Wnioskodawca nie wykonywał żadnych innych czynności mechanicznych poza kanałem remontowym. Praca obywała się w systemie dwuzmianowym, w zakładzie pracowało dwóch spawaczy. Na jednej zmianie pracował zawsze jeden spawacz.

W okresie od 16 lutego 1983 r. do 31 stycznia 1985 r. wnioskodawca odbywał zasadniczą służbę wojskową. Pracodawca zaliczył wnioskodawcy ciągłość pracy po powrocie do zatrudnienia po zakończeniu służby wojskowej.

Również w okresie od 3 października 1994 r. do 31 grudnia 1996 r. M. S. w Przedsiębiorstwie (...) w B. będąc na stanowisku mechanika samochodowego spawacza wykonywał tożsamą pracę jak we wcześniejszych okresach, tj. spawacza.

(dowód: świadectwo pracy (...) w B. 3-3v – w aktach kapitału początkowego ZUS; zeznania świadka A. L. od minuty 2:18 do minuty 11:54; zeznania świadka Z. K. od minuty 12:07 do minuty 14:54; zeznania wnioskodawcy M. S. w związku z wyjaśnieniami informacyjnymi – protokołu rozprawy z dnia 16 kwietnia 2026 roku – w aktach sprawy)

Pracodawca Przedsiębiorstwo (...) w B. (PT Z.) wystawiło M. S. świadectwa pracy w warunkach szczególnych, których wskazano, że w okresach od 1 sierpnia 1978 r. do 15 lutego 1983 r. i od 14 lutego 1985 r. do 4 lutego 1994 r. stale i pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę mechanika napraw pojazdów samochodowych na stanowisku mechanika samochodowego tj. prace w dziale nr XIV poz. 14 pkt 2 wykaz A stanowiący załącznik nr 1 do Zarządzenia nr 64 Ministra Komunikacji z dnia 29 czerwca 1983 r. w sprawie prac w szczególnych warunkach w zakładzie pracy resortu komunikacji, których wykonanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego (Dz. U nr 8 poz. 43 i Dz. U nr 10 poz. 77 z 1983 r.), a także iż w okresie od 3 października 1994 r. do 31 grudnia 1996 r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace mechanika napraw pojazdów samochodowych – spawacz gazowy na stanowisku mechanik samochodowy – spawacz tj. zawartych w dziale nr XIV poz. 14 i 12 pkr. 2 i 3 wykaz A wykazu stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia nr 64 Ministra Komunikacji z dnia 29 czerwca 1983 r. w sprawie prac w szczególnych warunkach w zakładach pracy resortu komunikacji, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego (Dz. U. nr 8 poz. 43 i dz. U. nr 10 poz. 77 z 1983 r.).

(dowód: świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach k. 12, świadectwo pracy wykonywania pracy zaliczonej do pierwszej kategorii zatrudnienia k. 13 – w aktach ZUS)

W okresie od 11 września 1997 r. do 31 marca 2006 r. M. S. był zatrudniony w (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Z.. Przedsiębiorstwo zajmowało się produkcją tkanin bawełnianych. Wnioskodawca pracował na stanowisku spawacza i takie prace wykonywał stale i pełnym wymiarze czasu pracy. Do obowiązków wnioskodawcy należało spawanie elektryczne lub gazowe wałów od krosien, spawanie magistrali powietrznej oraz rur ciepłowniczych. W całym przedsiębiorstwie (...) zatrudniony był tylko jednen spawacz, w osobie M. S.. Wnioskodawca miał wydzielone pomieszczenie – stanowisko spawalnicze, jednakże w razie zapotrzebowania również spawał bezpośrednio przy krośnie. Wnioskodawca nie wykonywał innych czynności poza spawaniem.

(dowód: zeznania świadka J. K. od minuty 15:08 do minuty 19:54, zeznania świadka H. C. od minuty 19:55 do minuty 23:01, zeznania wnioskodawcy M. S. w związku z wyjaśnieniami informacyjnymi – protokołu rozprawy z dnia 16 kwietnia 2026 roku – w aktach sprawy)

M. S. uzyskał zaświadczenie wykonywania prac w szczególnych warunkach, w którym wskazano, że w okresie od 11 września 1997 r. do 31 marca 2006 r. wykonywał prace na stanowisku spawacz znajdującym się w wykazie A dziale XIV pkt. 12 stanowiącym załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.

(dowód: świadectwo pracy (...) k. 14 – w aktach emerytalnych ZUS)

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zważył, co następuje:

Odwołanie jest uzasadnione.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1696) rekompensata przysługuje ubezpieczonemu, jeżeli ma okres pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS, wynoszący co najmniej 15 lat. Rekompensata zaś to odszkodowanie za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze dla osób, które nie nabędą prawa do emerytury pomostowej.

Przesłankami uprawniającymi do rekompensaty są:

1) utrata przez ubezpieczonego możliwości przejścia na emeryturę we wcześniejszym wieku emerytalnym w związku z wygaśnięciem po dniu 31 grudnia 2008r. - w stosunku do ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r. , a przed dniem 1 stycznia 1969 r. - podstawy prawnej przewidującej takie uprawnienie;

2) niespełnienie przez ubezpieczonego warunków uprawniających go do emerytury pomostowej na zasadach wynikających z przepisów o emeryturach pomostowych;

3) legitymowanie się przez ubezpieczonego co najmniej 15 letnim okresem pracy w szczególnych warunkach lub pracy w szczególnym charakterze w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z FUS;

4) nieuzyskanie przez ubezpieczonego prawa do emerytury według zasad przewidzianych w ustawie o emeryturach i rentach z FUS.

Wątpliwości w zakresie interpretacji co do kręgu osób uprawnionych do rekompensaty oraz ram czasowych pracy wykonywanej w warunkach szczególnych rozstrzygnął Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 25 listopada 2010r. sygn. K 27/09 (OTK-A 2010, nr 9, poz. 109) przyjął, że rekompensata jest odszkodowaniem za utratę możliwości nabycia prawa do wcześniejszej emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze dla osób, które rozpoczęły pracę przed dniem 1 stycznia 1999r. i nie nabędą prawa do emerytury pomostowej.

Do oceny pracy wykonywanej w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze konieczne jest odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2024r. poz. 1631), gdzie wskazano, że rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w art. 32 ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych (ust. 4 art. 32). Przepisy dotychczasowe to rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.).

Przechodząc do rozważań, na wstępie należy wskazać, że pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia.

Prawidłowe rozumienie pojęcia pracy w szczególnych warunkach nie jest możliwe bez wnikliwej analizy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.).

Z zestawienia § 1 i 2 tego rozporządzenia wynika, że pracą w warunkach szczególnych jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tego aktu. Warunek wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy jest zaś spełniony tylko wówczas, gdy pracownik w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy na określonym stanowisku pracy nie wykonuje czynności pracowniczych nie związanych z tym stanowiskiem pracy, ale stale, tj. ciągle wykonuje prace w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 listopada 2000 r., II UKN 39/00, OSNAP 202/11/272).

Stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze okresy pracy w warunkach szczególnych, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia lub w świadectwie pracy. Należy jednak wskazać, że z cytowanego wyżej § 2 rozporządzenia nie wynika, aby stwierdzenie zakładu pracy w przedmiocie wykonywania przez pracownika pracy w warunkach szczególnych miało charakter wiążący i nie podlegało kontroli organów przyznających świadczenia uzależnione od wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Także brak takiego świadectwa lub jego zakwestionowanie przez organ rentowy, nie wyklucza dokonania ustalenia zatrudnienia w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi w toku postępowania sądowego.

M. S. wnosił o zaliczenie do szczególnego stażu pracy okresów zatrudnienia od 1 sierpnia 1978 r. do 4 lutego 1994 r.; od 3 października 1994 r. do 31 grudnia 1996 r., od 11 września 1997 r. do 31 marca 2006 r.; od 1 kwietnia 2006 r. do 19 września 2007 r.

Organ rentowy odmówił zaliczenia wnioskodawcy spornego okresu wskazując, że pracując od 1 sierpnia 1978 r. do 4 lutego 1994 r. w Przedsiębiorstwie (...) w M. na stanowisku mechanik samochodowy oraz od 3 października 1994 r. do 31 grudnia 1996 r. na stanowisku mechanik napraw pojazdów samochodowych – spawacz gazowy, ponieważ w świadectwach wykonywania prac w szczególnych warunkach brak jest charakteru wykonywania pracy, a w okresie od 11 września 1997 r. do 31 marca 2006 r., ponieważ zakład pracy w świadectwie z dnia 31 marca 2006 r. nie powołał się na odpowiednie zarządzenie resortowe, a jedynie Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. Odnośnie okresu od 1 kwietnia 2006 r. do 19 września 2007 r. ZUS poniósł, że nie posiada dokumentu potwierdzającego zatrudnienie ww. okresie.

Sam fakt zatrudnienia wnioskodawcy w spornych okresach (tj. od 1 sierpnia 1978 r. do 4 lutego 1994 r.; od 3 października 1994 r. do 31 grudnia 1996 r., od 11 września 1997 r. do 31 marca 2006 r.) był bezsporny, spór zatem w przedmiotowej sprawie sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie, czy skarżący we wskazanych okresach wykonywał pracę w warunkach szczególnych (co za tym idzie, czy wnioskodawca posiada wymagany 15-letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach), czy też brak jest ku temu podstaw faktycznych i prawnych.

Mając na uwadze, że to nie przypisane stanowisko lub brak wykazania charakteru wykonywania pracy bądź brak powołania zarządzenia resortowego, ale zakres obowiązków przesądza o zaliczeniu lub nie spornego okresu do szczególnego stażu pracy, Sąd zbadał charakter czynności świadczonych przez wnioskodawcę w spornych okresach zatrudnienia. Okoliczność braku wykazania w świadectwach pracy w szczególnych warunkach charakteru wykonywanej przez skarżącego pracy w szczególnych warunkach, nie przesądza, że wnioskodawca pracy w szczególnych warunkach nie wykonywał. Stanowisko takie wielokrotnie zajmował również Sąd Najwyższy, który między innymi w wyroku z dnia 2 lutego 1996 roku, II URN 3/95, OSNAP 1996/16/239 stwierdził, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokości mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego.

Przenosząc powyższe na grunt analizowanej sprawy to bezspornym jest, że wnioskodawca posiadał świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach, w którym wskazano, że w okresie od 1 sierpnia 1978 do 4 lutego 1994 r. zatrudnienia w (...) w B. PT Z. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w szczególnych warunkach wymienionych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze oraz Zarządzeniu nr 64 Ministra Komunikacji z dnia 29 czerwca 1983 r. i wykonywał prace mechanika napraw pojazdów samochodowych - Wykaz A Dział XIV poz. nr 14 pkt 2 na stanowisku mechanika samochodowego; a okresie zatrudnienia od 3 października 1994 r. do 31 grudnia 1996 r. w (...) w B. PT Z. wskazano, że stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w szczególnych warunkach wymienionych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze oraz Zarządzeniu nr 64 Ministra Komunikacji z dnia 29 czerwca 1983 r. i wykonywał prace mechanika napraw pojazdów samochodowych – spawacza gazowego - Wykaz A Dział XIV poz. nr 14 i 12 pkt 2 i 3 na stanowisku mechanika samochodowego – spawacza.

Oczywistym jest przy tym, że świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub świadectwo pracy nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 § 1 i 2 k.p.c., gdyż podmiot wydający to świadectwo nie jest organem państwowym ani organem wykonującym zadania z zakresu administracji państwowej. Tylko dokumenty wystawione przez te organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Natomiast świadectwo traktuje się w postępowaniu sądowym jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c., który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2009 roku w sprawie I UK 24/09). W konsekwencji powyższego w ramach postępowania sądowego Sąd ocenia zarówno zasadność odmowy wydania przez pracodawcę świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach, jak i zasadność umieszczenia w świadectwie pracy wzmianki, że pracownik wykonywał pracę w warunkach szczególnych (§ 2 ust. 2 rozporządzenia; zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1999 roku w sprawie II UKN 619/98).

Dokonując ustaleń w zakresie rodzaju prac wykonywanych przez wnioskodawcę w spornych okresach od 1 sierpnia 1978 do 4 lutego 1994 r. i od 3 października 1994 r. do 31 grudnia 1996 r. w (...) B. PT Z. , Sąd oparł się na zeznaniach złożonych przez świadków: zeznań świadków A. L. i Z. K., którzy potwierdzili charakter pracy wykonywanej przez skarżącego w tych okresach i wykonywane przez niego obowiązki, jak i zeznaniach samego skarżącego. Zeznania te korespondowały ze sobą i Sąd Okręgowy uznał je za wiarygodne i przekonujące, bo spójne i logiczne. Istotną dla Sądu była ta okoliczność, że przesłuchani świadkowie byli bliskimi współpracownikami skarżącego i dysponowali bezpośrednią i szczegółową wiedzą co do codziennych obowiązków pracowniczych ubezpieczonego. Świadkowie zgodnie zeznali, że odwołujący w ww. okresach zatrudnienia wykonywał tę samą pracę na stanowisku spawacza. Sąd dodatkowo ustalił, to że mimo iż w świadectwach wykonywania prac w szczególnych warunkach błędnie wskazywano stanowiska wnioskodawcy, to świadczona przez M. S. praca w tych okresach nie uległa zmianie. Od początku zatrudnienia wykonywał prace polegające na spawaniu gazowym i elektrycznym elementów podwozia autobusów odbywającym się w kanale remontowym. Na tej podstawie, Sąd uznał że M. S. w tych spornym okresie udowodnił, iż pracował jako spawacz w pełnym wymiarze czasu, na stanowisku wymienionym w wykazie A dział XIV (prace różne), poz. 12 stanowiącym załącznik do Rozporządzeniu Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. wykazu prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze.

Również kwestią bezsporną był fakt, iż wnioskodawca posiadał zaświadczenie wykonywania prac w szczególnych warunkach dotyczącym okresu od 11 września 1997 r. do 31 marca 2006 r. w (...) Sp. z o.o. w Z., w którym wskazano, że w tym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w szczególnych warunkach wymienionych w załączniku do Rozporządzeniu Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. na stanowisku spawacza - Wykaz A Dział XIV pkt 12. W świadectwie nie powołano zarządzenia resortowego.

Dokonując ustaleń w zakresie rodzaju prac wykonywanych przez wnioskodawcę w spornym okresie od 11 września 1997 r. do 31 marca 2006 r. w (...) Sp. z o.o. w Z., Sąd oparł się na zeznaniach złożonych przez świadków H. C. i J. K.zeznań, którzy potwierdzili charakter pracy wykonywanej przez skarżącego w tym okresie i wykonywane przez niego obowiązki, jak i zeznaniach samego skarżącego. Zeznania te korespondowały ze sobą i Sąd Okręgowy uznał je za wiarygodne i przekonujące, bo spójne i logiczne. Istotną dla Sądu była ta okoliczność, że przesłuchani świadkowie byli współpracownikami skarżącego i dysponowali bezpośrednią wiedzą co do codziennych obowiązków pracowniczych ubezpieczonego. Świadkowie zgodnie zeznali, że odwołujący w tym okresie zatrudnienia wykonywał pracę na stanowisku spawacza. W tym okresie wnioskodawca wykonywał prace polegające na spawaniu gazowym i elektrycznym wałów od krosien, spawaniem magistrali powietrznej oraz rur ciepłowniczych. Na tej podstawie, Sąd uznał że M. S. w tych spornym okresie udowodnił, iż pracował jako spawacz w pełnym wymiarze czasu, na stanowisku wymienionym w wykazie A dział XIV (prace różne), poz. 12 stanowiącym załącznik do Rozporządzeniu Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. wykazu prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Nie bez znaczenia pozostał również fakt, że wnioskodawca praktycznie w całym okresie swojej aktywności zawodowej wykonywał prace spawacza, a ponadto ukończył Zasadniczą Szkołę Zawodową w zawodzie spawacza i posiada uprawnienia spawalnicze.

Skoro zatem wnioskodawca udowodnił, iż w spornych okresach od 1 sierpnia 1978 r. do 4 lutego 1994 r., od 3 października 1994 r. do 31 grudnia 1996 r. oraz 11 września 1997 do 31 marca 2006 r. pracował jako spawacz, na stanowisku wymienionym w wykazie A dział XIV, poz. 12 załącznika do Rozporządzeniu Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, tym samym, posiada wymagany 15 letni staż pracy w warunkach szczególnych i przysługuje mu prawo do rekompensaty w formie dodatku do kapitału początkowego z tytułu pracy w szczególnych warunkach.

Dodatkowo Sąd wskazuje, iż praca w wnioskodawcy w okresie od 1 kwietnia 2006 r. do 19 września 2007 r. nie została uwzględniona do pracy w szczególnych warunkach z uwagi na brak dokumentu potwierdzającego taką pracę. Jednakże ta kwestia pozostaje bez wpływu na całokształt sprawy, albowiem wnioskodawca spełnił wymagany warunek 15 letniego stażu pracy w szczególnych warunkach spełniony zaliczeniem pozostałych wnioskowanych okresów do pracy w szczególnych warunkach.

Z tych też względów, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 477 ^{( 14 )}§ 2 k.p.c. w punkcie 1. sentencji wyroku zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał M. S. żądane prawo.

O kosztach orzeczono jak w punkcie 2. sentencji wyroku w myśl art. 98 k.p.c. w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).