Wyrok z 17 kwietnia 2026, sygn. VII Ka 749/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VII Ka 749/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 26 czerwca 2025 r. w sprawie II K 231/24

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego U. K. (2)

☐ oskarżony

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Obrońca oskarżonego wyrokowi zarzucił:

1/obrazę art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. - polegającą na całkowicie dowolnej i wewnętrznie sprzecznej ocenie materiału dowodowego, dokonanej z pominięciem zasad logiki, doświadczenia życiowego i dyrektyw wynikających z zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności przez:

a/ uznanie, że oskarżony prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy nie tylko nie potwierdza tego faktu, ale wprost wskazuje na spożycie alkoholu dopiero po opuszczeniu miejsca zdarzenia i dotarciu do posesji brata,

b/ oparcie ustaleń faktycznych na lakonicznych, niespójnych notatkach urzędowych Policji oraz protokołach zeznań świadków z postępowania przygotowawczego, których wartość dowodowa została bezpodstawnie wywindowana ponad inne, bardziej miarodajne środki dowodowe, c) zignorowanie poważnych nieprawidłowości i nieścisłości występujących w dokumentacji medycznej, w tym m.in. różnicy w oznaczeniu próbek krwi (nr 813 i 815), braku logicznej ciągłości czasowej między rzekomym zdarzeniem a pobraniem materiału biologicznego,

2/ obrazę art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. oraz art. 193 § 1 k.p.k. i art. 201 k.p.k. - poprzez bezzasadne oddalenie kluczowych dla linii obrony wniosków dowodowych, chociażby: z dnia 4 lutego 2025 r. - o dopuszczenie opinii innego biegłego z zakresu toksykologii, której celem było przeprowadzenie alternatywnej ekspertyzy z uwzględnieniem hipotezy spożycia alkoholu po zdarzeniu oraz wniosku dowodowego z dnia 18 maja 2025..r. o przeprowadzenie opinii psychologicznej oskarżonego, mającej istotne znaczenie dla oceny jego stanu emocjonalnego, kondycji psychicznej i wiarygodności jego zachowania w chwili zdarzenia drogowego oraz bezpośrednio po tym zdarzeniu;

3/ obrazę art. 5 § 2 k.p.k.- poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do momentu spożycia alkoholu, rzeczywistego czasu prowadzenia pojazdu, sposobu pobrania krwi oraz rozbieżności w zeznaniach świadków - jednoznacznie na niekorzyść oskarżonego, mimo iż wskazane w toku procesu wątpliwości miały charakter rażący, nierozstrzygnięty ponad wszelką miarę i powinny skutkować przyjęciem wersji korzystniejszej dla oskarżonego.

4/ obrazę art. 424 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. poprzez sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku w sposób niespełniający ustawowych wymogów, tj. w sposób nieprzejrzysty, fragmentaryczny, ogólnikowy, co rażąco utrudnia dokonanie kontroli instancyjnej. W szczególności uzasadnienie to pomija zasadnicze zarzuty i argumenty obrony, nie odnosi się do kluczowych wniosków dowodowych złożonych w toku rozprawy, a także dokonuje tendencyjnej, wybiórczej i niepełnej analizy zeznań świadków oraz opinii biegłego, eksponując wyłącznie okoliczności sprzyjające tezie aktu oskarżenia. Sąd praktycznie w całości oparł swój wyrok na

podstawie akt postępowania przygotowawczego, nie dając wiary dowodom przeprowadzonym bezpośrednio przed Sądem;

5/ obrazę przepisów postępowania tj. art. 201 kpk w zw. z art. 2 § 2 kpk, poprzez uznanie opinii biegłego dr. I.-S. za jasną; pełną i wyjaśniającą wszystkie okoliczności, podczas gdy w rzeczywistości pozostały nierozstrzygnięte istotne kwestie mające wpływ na ocenę czy oskarżony spożywał alkohol przed czy po zdarzeniu drogowym. Wreszcie Sąd nie dopuścił do rozwinięcia opinii w zakresie jej wątku ewentualnego tj. uznania, iż równie prawdopodobna jest wersja w zakresie spożycia alkoholu po zdarzeniu drogowym;

6/ obrazę art. 201 k.p.k. oraz art. 200 § 2 k.p.k. - poprzez brak wezwania biegłego sądowego z zakresu toksykologii dr. I. S. na okoliczności wskazane w opinii wydanej w sprawie (pkt f wniosku dowodowego k. 377 akt), mimo że treść pierwotnej opinii nie zawierała jednoznacznych wniosków co do możliwości retrospektywnej oceny stanu nietrzeźwości w określonej godzinie;

7/ obrazę art.7 kpk wyrażającą się w dowolnej, wybiórczej, a nie swobodnej ocenie dowodów z zeznań świadków P. M., R. W., I. K., C. B. z postępowania przygotowawczego i stwierdzeniu, że co do zeznań tych świadków nie ma żadnych przesłanek, aby poddawać je w wątpliwości a zeznania te jednoznacznie wskazują, iż oskarżony „w inkryminowanym momencie prowadzenia pojazdu znajdował się pod znacznym wpływem alkoholu" w sytuacji w której świadkowie ci w toku procesu sądowego twierdzili, że oskarżony, przed zdarzeniem drogowym nie spożywał alkoholu a wreszcie relacje tych świadków pozostają w sprzeczności z depozycjami świadka W. Ł. oraz jego raportu wraz z nagraniem a także wyjaśnieniami samego oskarżonego;

8/ obrazę przepisów prawa materialnego - art. 44b § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 4§1 k.k. - poprzez orzeczenie przepadku pojazdu mechanicznego, mimo że czyn będący podstawą orzeczenia został popełniony w dniu 14 stycznia 2024 r., a więc przed wejściem w życie z dniem 14 marca 2024 r. nowelizacji Kodeksu karnego, która wprowadziła przepis art. 44b k.k. przewidujący obligatoryjność przepadku pojazdu mechanicznego w razie prowadzenia go w stanie nietrzeźwości, przy określonym poziomie stężenia alkoholu.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy oskarżonego co do zasady nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie, zgodnie z dyrektywami określonymi w art. 4 k.p.k. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 k.p.k. i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach skarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji wnikliwe zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia skutkującego skazaniem U. K.. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody takiego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację. Sąd I instancji prawidłowo, w oparciu o zebrany materiał dowodowy odtworzył przebieg zdarzenia, oceniając dowody w sposób zgodny z zasadami prawa procesowego. Tym samym ustalenia faktyczne w zakresie ustalonego zachowania oskarżonego, który w stanie bardzo wysokiej nietrzeźwości prowadził pojazd mechaniczny nie wykraczały poza ramy swobodnej oceny dowodów albowiem poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz sędziowskim przekonaniem. W tym stanie rzeczy podnieść należy, że Sąd orzekający, rozstrzygając o winie bądź niewinności oskarżonego, kieruje się własnym, wewnętrznym przekonaniem, nieskrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi, a przekonanie to pozostaje tak długo pod ochroną art. 7 k.p.k., dopóki nie zostanie wykazane, że sąd I instancji oparł swe przekonanie o winie oskarżonego bądź na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź też ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1974 r. w sprawie Rw 618/74, OSNKW 3-4/1975, poz. 47, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r. w sprawie WRN 149/90, OSNKW 7-99/991, poz. 41, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 1996 r. w sprawie II KRN 199/95, OSN PiPr 10/1996, poz. 10), co w sprawie niniejszej nie miało miejsca.

Dla porządku za Sądem I instancji wskazać należy, że oskarżony U. K. (1) w dniu 14 stycznia 2024 r. w miejscowości N., gm. (...) prowadził w ruchu lądowym pojazd marki W. o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości i doszło wówczas do wypadku komunikacyjnego z udziałem oskarżonego, który stracił panowanie nad prowadzonym przez siebie pojazdem, a następnie wypadł z drogi na pobocze, w wyniku czego uderzył w drzewo i rozbił samochód.

Wbrew stanowisku skarżącego zgodzić się należało z Sądem Rejonowym co do tego, że wyjaśnienia U. K. (1) były sprzeczne z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. W istocie miały one jedynie na celu uniknięcie odpowiedzialności za zarzucany czyn. Tym samym w żadnym wypadku nie można było podzielić jego twierdzeń co do tego, iż rzekomo alkohol miał spożywać dopiero po opuszczeniu pojazdu (po uderzeniu w drzewo).

Te wyjaśnienia były sprzeczne z zeznaniami świadków I. K., P. M., R. W. i C. B. z postępowania przygotowawczego. Trafnie bowiem Sąd I instancji wskazał, że nie sposób było uznać, że „wszystkie te osoby, niezależnie od siebie podawały tożsamo i jednocześnie w sposób obciążający oskarżonego. Ponadto, osoby te z uwagi na więzy znajomości czy rodzinne w najmniejszym stopniu były zainteresowane podawaniem okoliczności przeciwko oskarżonemu. Podały tak, albowiem było to zgodne z zaistniałym stanem faktycznym. Zeznali szczerze na okoliczności, które zdołali zaobserwować i zapamiętać” – k. 394.

Tym samym Sąd I instancji dał wiarę wskazanym zeznaniom świadków, albowiem brak było podstaw do ich skutecznego podważenia. Zgodzić się zatem należało z relacją funkcjonariuszy policji, którzy podali w jaki sposób dowiedzieli się o zdarzeniu i w jakich okolicznościach dokonali zatrzymania oskarżonego. Co istotne policjanci swoje obserwacje poczynili w związku z wykonywanymi obowiązkami służbowymi i nie mieli żadnego interesu w tym, aby celowo podawać na niekorzyść lub korzyść, akurat tego oskarżonego.

W tym miejscu odwołać się zatem należało do zeznań funkcjonariusza R. K., który w dniu 21 kwietnia 2024 r., który stwierdził, iż w pomieszczeniu, w którym znajdował się U. K. nie było żadnych butelek z zawartością alkoholu ani pustych butelek po jakimkolwiek alkoholu, przy czym co istotne, policjanci gdy weszli do mieszkania, to stwierdzili, że oskarżony, znajdujący się pod znacznym działaniem alkoholu leżał na tapczanie i początkowo przyznał się on do kierowania pojazdem a następnie temu zaprzeczył – k. 137.

Prawidłowo także w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że kluczowe dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności oskarżonego były pierwsze zeznania osób bliskich dla oskarżonego, tj. jego rodzonego brata I. K. i pozostałych uczestników biesiady alkoholowej z dnia zajścia. Odwołać się zatem bezpośrednio należało do w pełni zasadnej argumentacji Sądu Rejonowego, który stwierdził, że: „osoby te zeznając pierwotnie w postępowaniu przygotowawczym, podawały „na gorąco” i spontanicznie, bez możliwości ustalenia i uzgodnienia z oskarżonym wspólnej wersji wydarzeń. Wersja świadków zazębiała się i współgrała wzajemnie. Jednocześnie trudno przypisywać tym świadkom chęć fałszywego obciążenia odpowiedzialnością karną oskarżonego, co najlepiej uwypukliły starania tych świadków o uwolnienie oskarżonego od odpowiedzialności karnej, kiedy to przed sądem składali zeznania wyraźnie odmienne od tych pierwotnych, dopasowane do zgromadzonego materiału dowodowego i przyjętej przez oskarżonego linii obrony. Natomiast bezpośrednio po zdarzeniu, osoby te nie miały wątpliwości, że oskarżony na chwilę przed rozbiciem swojego pojazdu marki W. znajdował się wyraźnie w stanie nietrzeźwości, a w trakcie libacji spożywał alkohol. M.in. z uwagi na powyższe świadek P. M. zorganizowała mu transport powrotny do domu, dzwoniąc po trzeźwego kierowcę – K. W.. P. M. podawała, w odniesieniu do uczestników libacji że „wszystkie te osoby znajdowały się pod znacznym działaniem alkoholu, w mojej obecności oni wszyscy spożywali alkohol w różnej postaci była to wódka i piwo, U. K. (2) miał problemy z utrzymaniem równowagi (…) mówiłam mu żeby w takim stanie nie prowadził samochodu, ja załatwiłam mu transport do domu” (vide k. 14v.). R. W. podała „U. wraz z moim mężem N. oraz I. zaczęli pić tę wódkę w kieliszkach (…) postanowiliśmy zorganizować kierowcę aby odwiózł U. i I.” (vide k. 18v. - 19). C. B. także podał tożsamo, że wszystkie te osoby, w tym i U. K. (2) znajdowali się pod działaniem alkoholu. Gdy widział w domu u W. U. K. (2) to jego zachowanie świadczyło na to, że może znajdować się pod działaniem alkoholu (vide k. 21v. – 22). I. K. również nie miał wątpliwości, zeznając: „W mieszkaniu W. piliśmy alkohol w postaci wódki (…) U. pił wódkę w drinkach z (...) (…) ja ze U. mieliśmy plan żeby wracać z D. na piechotę ale (…) postanowiliśmy załatwić kierowcę, który nas odwiezie do domu (…) zbieraliśmy się do wyjścia to U. był w dobrym stanie ale było widać że jest pod wpływem alkoholu (vide k. 7v. – 8) – k. 393-393 odw.

Także zatem w ocenie Sądu Okręgowego zeznania I. K., P. M., R. W. i C. B. złożone w postępowaniu rozpoznawczym miały na celu jedynie poparcie przyjętej przez oskarżonego linii obrony a wymienieni faktycznie nie potrafili w sposób logiczny wytłumaczyć przyczyny zmiany zeznań.

Nie budzi zastrzeżeń ocena zeznań Z. K. i W. Ł. albowiem świadkowie swoją wiedzę o zdarzeniu czerpali jedynie w oparciu o relacje osób trzecich; natomiast detektyw pracował już wyłącznie na zeznaniach świadków dopasowanych do przyjętej przez oskarżonego linii obrony a sam raport stanowił dokument prywatny, który nie mógł w tych okolicznościach stanowić obiektywnej podstawy do poczynienia miarodajnych ustaleń w sprawie.

Sąd Okręgowy ostatecznie uznał, że dla dokonania określenia kwestii odpowiedzialności U. K. z art. 178a§1 kk nie jest konieczne uzyskanie opinii biegłego z zakresu chemii sądowej i toksykologii i dowód ten pominął (z uzyskanej opinii oszacowana na podstawie przeprowadzonego rachunku retrospektywnego zawartość alkoholu we krwi U. K. (2) wynosiła 4,52 promila) albowiem w ustalonych i pewnych okolicznościach oraz dla celów gwarancyjnych nie byłoby zasadne posiłkowanie się w niniejszej sprawie badaniem retrospektywnym.

W świetle zgromadzonego i prawidłowo ocenionego przez Sąd Rejonowy pozostałego materiału dowodowego wynika, że oskarżony spożywał alkohol tylko i wyłącznie (i to przez długi czas) przed uderzeniem w drzewo kierowanym przez siebie pojazdem. Tym samym odrzucić należało, iż rzekomo wypił po tym zdarzeniu alkohol niewiadomego pochodzenia, o nieustalonej mocy i w nieustalonej ilości. Te twierdzenia U. K. stanowiły nieudolną próbę „dopasowania” tego „picia” do wyników uzyskanych po pobraniu od niego krwi celem oznaczenia stężeń. Trafnie w tym zakresie Sąd I instancji zauważył, że oskarżony U. K. (1) sam przyznał, że jego zachowanie odnośnie rzekomego wypicia bimbru bezpośrednio po wypadku w domu brata wydaje się irracjonalne.

Konsekwencja powyższego była odmowa dania wiary zeznaniom N. M. z dnia 8 kwietnia 2026 r. albowiem ta relacja służyła jedynie wsparciu wersji oskarżonego, który nieudolnie zaprzeczał spożywaniu alkoholu w mieszkaniu R. W. w N. a miał jedynie kupować alkohol dla pozostałych biesiadników.

Wbrew stanowisku oskarżonego i jego obrońcy nie żadnych wątpliwości wnioski z badania krwi oskarżonego; przeprowadzone badania krwi, wykonane zgodnie z obowiązującą procedurą, wykazały kolejno: 3,82 (godzina 19.20 badania), 3,76 (godzina 19.50 badania) i 3,56 (godzina 20.20 badania) promila alkoholu etylowego we krwi oskarżonego; „niekonsekwencja” w oznaczeniu literowym próbek A, B i C nie ma żadnego znaczenia dla prawidłowości badania, albowiem miarodajne było w tym zakresie oznaczenie próbek numerami kontrolnymi i podanymi godzinami pobrania od oskarżonego krwi – porównaj k. 51-54.

W konsekwencji, w czasie pobierania próbek krwi do badań, w organizmie U. K. następowała już faza eliminacji alkoholu, co prowadzi do logicznego wniosku, że w czasie kierowania pojazdem stężenie alkoholu było nie niższe niż 3,82 promila.

Wniosek

- o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 26 czerwca 2025 roku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temuż Sądowi - z uwagi na szereg istotnych uchybień procesowych oraz błędów w ustaleniach faktycznych, które w sposób rażący naruszyły prawo oskarżonego do rzetelnego procesu oraz uniemożliwiły dokonanie instancyjnej kontroli zapadłego orzeczenia, ewentualnie: o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, wobec niewykazania jego sprawstwa oraz istnienia wątpliwości co do podstawowego elementu znamion czynu zabronionego, jakim jest czas i miejsce kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec podanych wcześniej okoliczności nie uznano za zasadne postulatów zawartych w apelacji obrońcy o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 26 czerwca 2025 roku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok Sądu Rejonowego w Piszu II Wydziału Karnego z dnia 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II K 231/24

I zmieniono przy zastosowaniu art. 4§1 kk w ten sposób, że:

- w ramach rozstrzygnięcia z pkt I sentencji ustalono, że stan nietrzeźwości oskarżonego U. K. (1) wynosił nie mniej niż 3,82 ‰ alkoholu etylowego we krwi,

- w ramach rozstrzygnięcia z pkt II sentencji okres wskazanego tam zakazu ustalono na 4 (cztery) lata,

- uchylono rozstrzygnięcie z IV sentencji o przepadku wskazanego tam pojazdu,

II w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

Zwięźle o powodach zmiany

Wyrok uznano za prawidłowy co do zasady; z przyczyn wskazanych wyżej uznano, że konieczne było skorygowanie poziomu stężenia alkoholu we krwi oskarżonego w czasie kierowania pojazdem mechanicznym; przyjęcie niższej wartości spowodowało skrócenie okresu obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; z uwagi na stan prawny obowiązujący w czasie czynu i dacie wyrokowania podzielono zarzut apelacji i uchylono rozstrzygnięcie o przepadku pojazdu (porównaj stanowisko Sądu I instancji z k.397).

W pozostałym zakresie co do wymiaru kary podzielono argumentację z k. 395-397.

Co do kwestii zaliczenia na poczet orzeczonego zakazu wskazać należy, że w dniu 14 lutego 2024 r. zwrócono zatrzymane oskarżonemu w dniu 14 stycznia 2024 r. prawo jazdy – k. 42.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Zasądzono od oskarżonego U. K. (1) na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym opłatę w kwocie 400 (czterysta) zł za II instancję uznając, że jest w stanie je ponieść.

7.  PODPIS

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego U. K. (2)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Piszu z dnia 26 czerwca 2025 r. w sprawie II K 231/24

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana