Wyrok z 21 kwietnia 2026, sygn. IV Ka 196/26

Przewodnicząca:

SSO Agnieszka Połyniak (spr.)

Sędziowie:

SO Waldemar Majka

SR (del. do SO) Sebastian Kowalski

Protokolant:

Magdalena Telesz

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 196/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

CZĘŚĆ WSTĘPNA

Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 19 stycznia 2026r. w sprawie sygn. akt II K 1551/24

Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

Granice zaskarżenia

Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐co do winy

☐co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

Ustalenie faktów

Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

Ocena dowodów

Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu z zebranych dowodów błędnego wniosku dotyczącego zarzutu z art. 190a § 1 k.k., art. 190 § 1 k.k. i art. 216 k.k., że oskarżony w okresie od kwietnia 2023r. do września 2024r. uporczywie nękał pokrzywdzoną Z. U. poprzez wykonywanie do niej połączeń telefonicznych, wysyłanie obraźliwych wiadomości tekstowych, nachodzenie w miejscu pracy i miejscu zamieszkania oraz znieważaniu, grożeniu pobiciem i pozbawieniem życia podczas gdy w istocie zarzuty te były oparte tylko na pomówieniach pokrzywdzonej z którą oskarżony był w konflikcie bo zażądał on od niej kwoty zwrotu ceny nabycia samochodu maki V. (...) zakupionej na jej własność, a ponadto oskarżony potwierdził, że dzwonił do niej i z nią rozmawiał, ale rozmowy miały charakter towarzyski, a pokrzywdzona na poparcie swoich twierdzeń nie przedstawiała żadnych dowodów z wykonywanych połączeń, w tym wersji zdjęć wiadomości w formie sms-ów z których by wynikały wskazane groźby karalne kierowane pod jej adresem, a jedynie córka pokrzywdzonej potwierdziła tę tezę dowodową, a zeznania innych świadków nie mają istotnego znaczenia dla postepowania dowodowego

2.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku mającego wpływ na jego treść a polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się czynu z art. 288 § 1 k.k. polegającym na uszkodzeniu pojazdu polegającego na przebiciu i przecięciu opon w pojeździe z którego korzystała pokrzywdzona na kwotę 10.800 zł w samochodzie marki N. (...) należącego do ojca pokrzywdzonej, podczas gdy z dowodu rzeczowego w postaci zapisów cyfrowych na płycie CD i DVD nie wynika, że czynów tych dokonał oskarżony, gdyż zapisy były dokonywane w porze późnowieczornej i nie można było rozpoznać twarzy, szczegółów odzieży ani samochodu jakim się poruszał sprawca tych czynów

3.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych przez sąd w postaci zawyżonej wysokości szkody wskazanej przez ojca pokrzywdzonej Z. O. w wysokości 10.280 zł, która nie była w żaden sposób uzasadniona merytorycznie, gdyż przekraczała koszt zakupu i montażu opon i w ten sposób znaczenie przekraczała wartość całkowitą przedmiotowego pojazdu marki N. (...).

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty apelacji obrońcy okazały się nietrafne. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że błąd w ustaleniach faktycznych (error facti) przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd braku), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd dowolności). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art. 7 k.p.k. k.p.k.), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd.

W niniejszej sprawie - jak wynika z treści wniesionego środka odwoławczego - apelujący zarzuca zaskarżonemu wyrokowi tzw. błąd dowolności, który w jego ocenie wynika z niewłaściwej oceny materiału dowodowego, która skutkowała poczynieniem błędnych ustaleń faktycznych i w efekcie wydaniem wadliwego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu w pierwszej kolejności wskazać należy, że przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną reguły z art. 7 k.p.k., jeżeli jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.), stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.) oraz jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.

Dokonując kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia Sąd odwoławczy nie stwierdził żadnych uchybień w zakresie norm regulujących przebieg postępowania, w tym reguł odnoszących się do oceny zgromadzonych w sprawie dowodów.

Sąd I instancji, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, poddał ocenie wszystkie zgromadzone w toku postępowania dowody, wyraźnie przy tym zaznaczył, którym z nich dał wiarę, a którym wiary tej odmówił oraz w jakim zakresie. Apelujący nie wskazał dowodu, który nie zostałby poddany ocenie, a w istocie kwestionuje sposób ich oceny. Niemniej, choć przeprowadzona ocena dowodów jest dość lakoniczna, to jednak Sąd odwoławczy, ponownie analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie stwierdził, aby w tym zakresie doszło do błędów natury faktycznej, czy też ocena tych dowodów przeprowadzona została nienależycie, tj. bez uwzględnienia wskazań wiedzy, reguł logicznego rozumowania, czy zasad doświadczenia życiowego. Zauważyć przy tym należy, że sam obrońca na tego typu błędy w apelacji nie wskazywał. Argumentacja obrońcy skupiała się głównie na zakwestionowaniu zeznań pokrzywdzonej Z. U.. Negując zeznania pokrzywdzonej, apelujący nie przedstawił jednak przekonujących argumentów na poparcie forsowanej tezy o jej niewiarygodności.

Przede wszystkim wskazać należy, że sam fakt rzekomego konfliktu związanego z żądaną przez oskarżonego kwotą z tytułu ceny nabycia samochodu nie mógł jeszcze dowodzić niewiarygodności zeznań Z. U.. Wszak konflikt rodzi negatywne zachowania po obu stronach, a zatem z faktu jego zaistnienia można wyprowadzić przeciwne wnioski, aniżeli te poczynione przez apelującego. Nie jest to zatem argument przesądzający o niewiarogodności zeznań pokrzywdzonej. Myli się także obrońca twierdząc, że zeznania Z. U. nie zostały w należytym stopniu udokumentowane i uwiarygodnione. Ilość zgłaszanych przez pokrzywdzoną zdarzeń związanych nie tylko z uszkodzeniem pojazdu marki N. (...), m.in. udokumentowanych w wykazie interwencji Policji (k. 58) oraz danych z przeprowadzanych interwencji Policji (k. 28, 62, 116, 223), dodatkowo potwierdzonych protokołami oględzin pojazdu, przeczą tezie obrony o braku udokumentowania twierdzeń pokrzywdzonej. Zauważyć przy tym należy, że Z. U. w składnych zeznaniach w sposób jasny i konkretny opisywała przebieg kolejnych zdarzeń oraz podejmowane przez oskarżonego działania, poczynając od gróźb, które po raz pierwszy miały miejsce po udokumentowanej awanturze, do której doszło po rozstaniu z oskarżanym początkiem kwietnia 2024 r., po nachodzenie jej w miejscu zamieszkania oraz w miejscu pracy, liczne sms-y i nękanie rozmowami telefonicznymi, w trakcie których niejednokrotnie oskarżony obrażał pokrzywdzoną oraz wielokrotnie niszczenie (przebijanie) opon w użytkowanym przez nią samochodzie i spuszczeniu płynów, czy zapchaniu pianką rury wydechowej. Zeznania te mają oparcie także w innych zgromadzonych w sprawie dowodach i nie są to, wbrew twierdzeniom obrońcy, tylko zeznania osób najbliższych dla pokrzywdzonej tj. jej córki - Ł. U. oraz ojca - Z. O.. Obrońca zupełnie pomija zeznania świadków Ł. S., S. A., czy Z. S.. Tymczasem świadkowie ci opisywali nie tylko okoliczności odnoszące się do przekazywanych im przez pokrzywdzoną zdarzeń, ale także te, których sami byli obserwatorami. Trudno zeznania świadków tych uznać za niewiarygodne (nieobiektywne) zważywszy na fakt, że są to w istocie osoby obce dla obu stron postępowania i niezainteresowane wynikiem tego postępowania. Zauważyć przy tym należy, że Ł. S., która przekazywała list od oskarżonego pokrzywdzonej, nie miała wątpliwości, iż osobą zarejestrowaną na monitoringu, która kilka dni później uszkodziła opony w samochodzie pokrzywdzonej, był ten sam mężczyzna. Także świadek S. A., który zna z widzenia oskarżonego, był przekonany, że osobą na okazanym mu monitoringu był oskarżony, którego jak twierdził, rozpoznał po specyficznym chodzie i ubiorze. Trudno w kontekście tych zeznań zakwestionować relacje pokrzywdzonej i jej córki, które stanowczo twierdziły, że na zabezpieczanych w toku postępowania nagraniach z monitoringu rozpoznały właśnie oskarżonego. Skoro osoby obce, a które miały osobisty kontakt z J. D., rozpoznały go, to tym bardziej brak było podstaw do negowania dokonanej przez pokrzywdzoną identyfikacji oskarżonego.

Nie ma też racji obrońca twierdząc, że w sprawie brak jest dowodów potwierdzających nękanie oskarżonej poprzez wysyłanie do niej obraźliwych sms-ów, jak też zwierających w swej treści groźby.

Zauważyć należy, że sam oskarżony okoliczności tych nie wykluczył. W swoich wyjaśnieniach złożonych przed Sądem podał, że „Jeśli chodzi o zarzut, w którym jest napisane, że wykonywałem połączenia telefoniczne i wysyłałem obraźliwe sms-y, to być może tak było, pod wpływem nerwów” (k.362v). Wyjaśnienia tę wespół chociażby z treścią owych sms-a, w którym oskarżony pisał do pokrzywdzonej, że np. „ja tobie nie odpuszczę” (k. 92), w istocie potwierdzają zeznania pokrzywdzonej. Kiedy te dowody oceni się łącznie z tym, co wynika z informacji nadesłanych przez operatów sieci komórkowych, a dotyczące ilości nawiązywanych przez oskarżonego połączeń z numerem telefonu pokrzywdzonej, to trudno uznać, że połączenia te wynikały tylko i wyłączenie z potrzeby nawiązania towarzyskiej rozmowy z Z. U., którą nota bene w tym też czasie J. D. oskarżał o kradzież telefonu oraz auta.

W kontekście poczynionych wyżej uwag brak było podstaw do zakwestionowania wiarygodności zeznań Z. U.. Zeznania te, w zakresie uznanym przez Sąd I instancji za wiarygodne, są jasne, konkretne i przekonujące. To relacja pokrzywdzonej ujawnia przebieg zdarzeń w sposób zgodny z zasadami logiki i wiedzy życiowej, tworząc zwarty i logiczny, który przekonuje, iż ciąg podjętych przez oskarżonego zachowań objętych aktem oskarżenia wyczerpał ustawowe znamiona przestępstwa uporczywego nękania. W przeciwieństwie do wyjaśnień oskarżonego, depozycje pokrzywdzonej znajdują oparcie w innych zgromadzonych w sprawie dowodach, w tym wskazanych już wyżej zeznaniach świadków: Ł. U., Z., S. A., Ł. S., Z. S., jak też tego, co zapisały kamery monitoringu, czy ujawniły oględziny pojazdu marki N. (...) (wraz z dokumentacją fotograficzną), oraz wydruki wiadomości tekstowych wysyłanych przez oskarżonego i informacji o ilości połączeń z numeru telefonu oskarżonego nadesłanych przez operatorów sieci komórkowych. W przeciwieństwie do wersji J. D., zeznania pokrzywdzonej wespół ze wskazanymi wyżej dowodami tworzą spójną, logicznie zwartą, przy tym przekonującą całość. Przedstawiają one przebieg zdarzenia w sposób wyważony i racjonalny, czego apelujący nie chce dostrzec. Ponadto nie ma w sprawie żadnego dowodu, który podważyłby skutecznie zeznania pokrzywdzonej, a tym samym pozwalał na uznanie za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego. Przedstawiane przez J. D. powody oraz przebieg „kontaktów” z pokrzywdzoną nie tylko nie przekonują, lecz w ujawnionych okolicznościach (zwłaszcza zaś regularnie dokonywanych uszkodzeniach tylko samochodu Z. U. oraz „przerejestrowania” samochodu marki V. (...)) jawią się jako nielogiczne, wręcz irracjonalne.

Tym samym Sąd I instancji słusznie uznał, że wyjaśnienia oskarżonego, w których nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.

Sąd odwoławczy nie podzielił również zarzutu apelacji, którym apelujący zakwestionował wysokość szkody wyrządzonej przez oskarżonego wskutek uszkodzeń samochodu N. (...) nr rej. (...), a wskazanej w zaskarżonym wyroku.

Zauważyć należy, że oskarżony w okresie objętym niniejszym postępowaniem nie mniej niż dziesięciokrotnie dokonywał uszkodzeń bądź 4, bądź „tylko” 2 opon w tym pojeździe, który użytkowała Z. U., tj. w dniach: 30.04.2023r., 01.12.2023r., 09.12.2023r., 19.12.2023r., 14/15.03.2024r., 27.06.2024r., 11.09.2024r., 15.09.2024r. i 27.09.2024r. Koszt wymiany kompletu opon, jak wynika z przedłożonego w toku postępowania paragonu (k.7) to wydatek rzędu 1.300 zł., zaś wymiana dwóch opon kosztowała pokrzywdzoną 900 złotych (k.18 -19). Dodając do tego koszty związane z wymianą chłodnicy (16.09.2023r. k.70), czy wymiany rury wydechowej, którą oskarżony wypełnił pianką montażowa, do którego doszło w dniu 30.04.2023r. (k. 62 i 67), wskazanej szkody nie można zaznać za zawyżoną. Odnoszenie się do wartości samochodu w takim przypadku jest nie tylko bezzasadne, ale oczywiście chybione. Każdorazowo pokrzywdzona, chcąc użytkować samochód, musiała kupić zniszczony element, tj. oponę, rurę wydechową, wąż do chłodnicy, szybę itd., a przy tym ponieść koszty związane z naprawą, tj. wymianą tych elementów. Tego zdaje się skarżący nie uwzględnia w swych wyliczeniach.

Wniosek

Obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, celem przeprowadzenia ponownego postępowania dowodowego mającego na celu wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy bądź z ostrożności procesowej o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski apelującego są z sobą sprzeczne, a przy tym, biorąc pod uwagę zarzuty podniesione w petitum apelacji, nie korelują z ich treścią.

W sytuacji kiedy obrona nie wskazuje jakie kwestie, istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia wymagają przeprowadzenia ponownie, i to od początku, całego postępowania w sprawie, wniosek o uchylenie wyroku jest oczywiście bezzasadny. Nie zaistniała także żadna z przesłanek wymienionych wart. 439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. oraz art. 440 k.p.k., które uzasadnić by było uchylenie zaskarżonego wyroku. Natomiast wniosek alternatywny (biorąc pod uwagę literalne brzmienie apelacji: „z ostrożności procesowej” – k. 411) o uniewinnienie J. D. w świetle poczynionych ustaleń faktycznych, których argumentacja obrony nie zdołała podważyć, uznać należy za niezasadny.

3.2.

Oskarżyciel publiczny zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

niesłusznie niezastosowanie względem oskarżonego J. D. środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną Z. U. we wszelki możliwy sposób tj. bezpośrednio oraz za pomocą środków komunikacji na odległość oraz za pośrednictwem osób trzecich połączonego z zakazem zbliżania się do pokrzywdzonej Z. U. na odległość mniejsza niż 50 metrów na okres 5 lat, na podstawie art. 41a § 1 i 4 k.k., podczas gdy charakter przestępstwa, znaczny stopień społecznej szkodliwości oraz uprzednia karalność oskarżonego uzasadnia jego orzeczenie w celu zapobieżenia dalszego popełnienia przez oskarżonego czynów zabronionych na szkodę pokrzywdzonej, a co w konsekwencji doprowadziło, iż wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 19 stycznia 2026r. sygn. akt II K 1551/24 nie realizuje potrzeb związanych z dyrektywami wymiaru kary oraz nie spełnia funkcji prewencyjnej.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut w zakresie braku orzeczenia przez Sąd I instancji środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną Z. U. we wszelki możliwy sposób, tj. bezpośrednio oraz za pomocą środków komunikacji na odległość oraz za pośrednictwem osób trzecich połączonego z zakazem zbliżania się do pokrzywdzonej Z. U. na odległość mniejsza niż 50 metrów na okres 5 lat, okazał się zasadny. Zgodzić się należało z argumentacją apelującego, że charakter sprawy, a przede wszystkim stopień, uporczywość i wielokrotność różnorodnych form naruszeń, godzących w poczucie bezpieczeństwa, jak też sferę wolności, jakich dopuścił się oskarżony względem Z. U. w pełni uzasadniał zastosowanie wnioskowanego środka karnego. Orzeczenie tego zakazu nie tylko spełni wobec oskarżonego cele wychowawcze, ale przede wszystkim winno to zapobiec podobnym zachowaniom J. D. w przyszłości, a tym samym zminimalizuje poczucie zagrożenia u pokrzywdzonej. Wymiar tego środka określony na 5 lat jest adekwatny do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu i zapewni pokrzywdzonej wymagany poziom bezpieczeństwa.

Wniosek

Oskarżyciel publiczny wniósł o zmianę wyroku Rejonowego w Kłodzku z dnia 19 stycznia 2026r. sygn. akt II K 1551/24 poprzez orzeczenie względem oskarżonego J. D. na podstawie art. 39 pkt 2b k.k. w zw. z art. 41a § 1 i 4 k.k. środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną Z. U. we wszelki możliwy sposób tj. bezpośrednio oraz za pomocą środków komunikacji na odległość oraz za pośrednictwem osób trzecich połączonego z zakazem zbliżania się do pokrzywdzonej Z. U. na odległość mniejszą niż 50 metrów na okres 5 lat.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Zasadność zarzutu warunkowała zasadność wniosku, doprowadzając do wydania przez Sąd odwoławczy rozstrzygnięcia reformatoryjnego w postulowanym przez oskarżyciela publicznego zakresie.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Sąd odwoławczy z urzędu dokonał zmiany zaskarżonego wyroku przyjmując w pkt I jego części dyspozytywnej do podstawy wymiary kary zamiast art. 12 § 1 k.k., przepis art. 57 b k.k.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Sąd I instancji, skazując oskarżonego za czyn ciągły także w podstawie wymiaru kary powołał przepis art. 12 § 1 k.k. Tymczasem przepis ten w przypadku przestępstwa popełnionego w warunkach określonych w art. 12 §1 k.k. obliguje do wskazania tego przepisu do podstawy skazania, zaś zasady wymiaru kary sprawcy czynu ciągłego określa przepis art. 57b k.k., który obliguje do zaostrzenia jej wymiaru, określając granice dolnego wymiaru kary. W okolicznościach sprawy, kiedy to wyrok podlegał zmianie z uwagi na uwzględnienie apelacji prokuratora, uchybienie to wymagało korekty, bez potrzeby ingerencji w orzeczoną oskarżonemu karę, która w ocenie Sądu odwoławczego nie przekraczała stopnia winy i w należytym stopniu uwzględniała stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu. Nie była przy tym kwestionowana na niekorzyść J. D..

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Sąd odwoławczy utrzymał zaskarżony wyrok w niezmienionej części w zakresie uznania sprawstwa i winy J. D. oraz wymiaru kary orzeczonej (pkt I), obowiązku naprawienia szkody (pkt II), orzeczenia w zakresie dowodów oraz kosztów procesu (pkt III – V).

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Brak było podstaw do ingerencji w zaskarżone orzeczenie w zakresie dotyczącym sprawstwa i winy oskarżonego J. D.. Rozstrzygniecie w tym zakresie było trafne i opierało się na prawidłowo poczynionych ustaleniach faktycznych, których nie zdołały podważyć podniesione w apelacji argumenty. Do kwestii tej Sąd odwoławczy odniósł się szczegółowo przy omawianiu zarzutów apelacyjnych w sekcji 3.1 niniejszego uzasadnienia. Także dokonana przez Sąd I instancji ocena zachowania oskarżonego na płaszczyźnie prawnokarnej oraz w zakresie orzeczonej kary nie budziły zastrzeżeń. Sąd odwoławczy nie znalazł też podstaw do zakwestionowania wysokości szkody wskazanej w zaskarżonym wyroku, a tym samym, brak było podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia w zakresie orzeczonego obowiązku naprawienia szkody.

Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

3.  w punkcie I jego części dyspozytywnej do podstawy wymiaru kary zamiast art. 12 § 1 k.k. przyjmuje art. 57 b k.k.,

4.  na podstawie art. 41a § 1, § 4 i § 6 k.k. orzeka wobec oskarżonego zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną Z. U. w jakikolwiek sposób oraz zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 50 metrów przez okres 5 (pięciu) lat;

Zwięźle o powodach zmiany

Szczegółowe powody zmiany wyroku w zakresie wskazanym w pkt 1 zostały szczegółowo omówione w sekcji 4.1 uzasadnienia.

Zmiana wyroku w pkt 2 wynikała z zasadności zarzutu apelacji Prokuratora, do czego odniesiono się w sekcji 3.2 niniejszego uzasadnienia.

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

pkt III i IV

Wysokość kosztów należnych radcy prawnemu W. X. ustalono na podstawie przedłożonego przez nią wykazu kosztów (k. 431 - 432akt), uwzględniając nakład jego pracy związany z występowaniem w niniejszym postępowaniu, a podstawą tego rozstrzygnięcia był § 17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu.

O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., zwalniając oskarżonego od ich ponoszenia. W ocenie Sądu odwoławczego uiszczenie kosztów sądowych przez J. D. – przy uwzględnieniu orzeczonej wobec niego bezwzględnej kary pozbawienia wolności – byłoby niecelowe.

PODPIS

SSO Waldemar Majka SSO Agnieszka Połyniak SR (del. do SO) Sebastian Kowalski

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 19 stycznia 2026r. w sprawie sygn. akt II K 1551/24 w zakresie uznania sprawstwa i winy J. D.

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

Prokurator Prokuratury Rejonowej w Kłodzku

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 19 stycznia 2026r. w sprawie sygn. akt II K 1551/24 w zakresie braku orzeczenia środka karnego – zakazu zbliżania się i kontaktowania z pokrzywdzoną

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☐co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana