Wyrok z 31 marca 2025, sygn. I C 106/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 31 marca 2025 roku

Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący:	SSO Tadeusz Trojanowski

po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2025 roku w Gliwicach

na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa P. K.

przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W., (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.

o zapłatę i ustalenie

1.  oddala powództwo;

2.  odstępuje od obciążenia powoda kosztami.

SSO Tadeusz Trojanowski

Sygn. akt: I C 106/22

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 31 marca 2025 r.

Powód P. K. wniósł o zasądzenie od pozwanych: (...) S.A. w W. oraz (...) S.A. w W., na zasadzie zobowiązania in solidum, kwoty 302.830 zł ze wskazanymi odsetkami tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania związanych z uszczerbkiem na zdrowiu, jakiego doznał w wyniku zabiegu neurochirurgicznego wykonanego w dniu 8 stycznia 2021 r. w Szpitalu prowadzonym przez pozwaną spółkę (...) S.A. Powód domagał się również ustalenia odpowiedzialności pozwanych na przyszłość oraz zasądzenia kosztów procesu. Udział pozwanego (...) S.A. był uzasadniony tym, że (...) S.A. w dacie zdarzenia był objęty ochroną ubezpieczeniową w tytułu odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w trakcie udzielania świadczeń zdrowotnych. W ocenie powoda, podczas ww. zabiegu doszło do uszkodzenia włókien nerwowych korzeni rdzeniowych, czego skutkiem była trwała dysfunkcja zwieraczy i zaburzenia czucia w obrębie krocza, prowadzące do konieczności cewnikowania i trwałego pogorszenia jakości życia. Powód podnosił również, że nie został właściwie poinformowany o możliwych powikłaniach operacyjnych i nie wyraził świadomej zgody na zabieg.

Pozwani wnieśli o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda kosztów procesu. W uzasadnieniu swoich stanowisk wskazali, że powód przed zabiegiem podpisał zgodę na operację i potwierdził zapoznanie się z możliwymi powikłaniami, co zostało udokumentowane. Pozwani podnieśli również, że powikłania, których doznał powód, są znanymi i opisanymi w literaturze następstwami operacji odbarczających struktury nerwowe, które nie stanowią błędu medycznego.

Na rozprawach strony podtrzymywały swoje stanowiska.

Sąd ustalił co następuje.

Powód P. K. w dniu 8 stycznia 2021 r. przeszedł w placówce medycznej (...) S.A. w K. odpłatny zabieg neurochirurgiczny polegający na odbarczeniu struktur nerwowych w odcinku lędźwiowym kręgosłupa – w segmentach L3-S1. Operację przeprowadzili neurochirurdzy: dr n. med. B. G. i prof. dr hab. n. med. K. Z.. Zabieg miał na celu zmniejszenie dolegliwości bólowych promieniujących do kończyn dolnych, spowodowanych stenozą kanału kręgowego oraz zmianami zwyrodnieniowymi.

Przed operacją powód podpisał formularz świadomej zgody na zabieg oraz formularz oświadczenia o zapoznaniu się z możliwymi powikłaniami. Dokument zawierał m.in. informacje o ryzyku: zakażenia, uszkodzenia struktur nerwowych, nietrzymania moczu i stolca, zaburzeń czucia w okolicy krocza oraz o możliwości wystąpienia zespołu ogona końskiego. Zgoda została podpisana w obecności lekarza.

Po zabiegu u powoda pojawiły się objawy utrudnionego oddawania moczu, zatrzymania moczu oraz zaburzeń czucia w okolicy krocza i odbytu. Cewnik założony podczas zabiegu usunięto 11 stycznia 2021 r., jednak objawy nie ustąpiły. Konsultacja urologiczna odbyła się dopiero 14 stycznia, a powód został wypisany do domu 15 stycznia 2021 r.

W toku postępowania przeprowadzono dowód z dokumentów, zeznań świadków oraz opinii biegłej sądowej z zakresu neurochirurgii – dr n. med. A. D.. Opisany wyżej stan faktyczny Sąd ustalił przede wszystkim w oparciu o:

- dokumentację medyczną powoda k. 16-33, 406-416;

- korespondencję pomiędzy stronami k. 34-52;

- formularz świadomej zgody na zabieg k. 102-103;

- formularz oświadczenia o zapoznaniu się z możliwymi powikłaniami k. 104;

- zeznania świadka M. D. protokół oraz zapis audio-video z rozprawy z dnia 14 czerwca 2022 r. k. 242-244;

- zeznania świadka A. S. protokół oraz zapis audio-video z rozprawy z dnia 14 czerwca 2022 r. k. 244-245;

- zeznania świadka K. Z. protokół oraz zapis audio-video z rozprawy z dnia 14 czerwca 2022 r. k. 245-254;

- zeznania świadka B. G. protokół oraz zapis audio-video z rozprawy z dnia 28 lipca 2022 r. k. 268-271;

- częściowo przesłuchanie powoda protokół oraz zapis audio-video z rozprawy z dnia 31 maja 2022 r. k. 233-238, 273;

- opinię biegłej dr n.med. A. D. z dnia 3 stycznia 2024 r. k. 307-320 wraz z opiniami uzupełniającymi z dnia 1 maja 2024 r. k. 430-434 i z dnia 4 września 2024 r. k. 485-490;

- wyjaśnienia biegłej dr n.med. A. D. protokół oraz zapis audio-video z rozprawy z dnia 6 marca r. k. 523-527.

Przedmiotem dowodu były wszystkie dokumenty złożone do akt (art. 243 ² kpc). Nie było potrzeby dalej idącego postępowania dowodowego.

W toku procesu powód kwestionował swój podpis pod formularzem zgody, równolegle w tej sprawie toczyło się postępowanie karne. Ostatecznie jednak przyznał, że podpis pochodzi od niego, choć nie potrafił wskazać okoliczności jego złożenia. Sąd uznał te twierdzenia za niewiarygodne. Dokumenty zostały podpisane przez powoda własnoręcznie, co nie zostało skutecznie zakwestionowane. Zeznania powoda w tej części nie były spójne i nie zasługiwały na wiarę, tym bardziej że dokument zawierający podpis powoda został sporządzony w sposób zgodny z procedurami obowiązującymi w placówce medycznej i opatrzony podpisem lekarza.(dokument zgody na zabieg z wymienionym jako powikłanie zespołem ogona końskiego k. 102-104).

Zasadniczym dowodem w sprawie była opinia biegłej dr n. med. A. D., której treść była jednoznaczna i szczegółowa. Z opinii biegłej sądowej wynika, że najbardziej prawdopodobną przyczyną objawów powoda był obrzęk po odbarczaniu struktur nerwowych z następowym niedokrwieniem i uszkodzeniem włókien nerwowych z następową dysfunkcją zwieraczy i zaburzeniami czucia. Powikłania te są znane i opisane w literaturze oraz mieszczą się w ryzyku typowym dla tego rodzaju operacji. Proces leczenia został przeprowadzony zgodnie z aktualną wiedzą medyczną i zasadami sztuki lekarskiej. Biegła uznała również, że nie było wskazań do reoperacji. Co więcej, reoperacja mogłaby wiązać się z ryzykiem pogorszenia stanu zdrowia pacjenta. Biegła w sposób przekonujący wykluczyła, aby w trakcie operacji doszło do bezpośredniego uszkodzenia korzeni nerwowych. Wskazała, że najbardziej prawdopodobnym mechanizmem powstania objawów u powoda był obrzęk tkanek pooperacyjnych prowadzący do niedokrwienia i wtórnych zaburzeń funkcji włókien nerwowych, w tym czucia i zwieraczy. Podkreśliła również, że rozdarcie worka oponowego w trakcie operacji jest znanym i często występującym powikłaniem, które nie stanowi błędu medycznego, a leczenie przebiegało zgodnie z aktualną wiedzą medyczną.

Sąd uznał tę opinię za miarodajną i opartą na wszechstronnej analizie dokumentacji medycznej oraz wiedzy specjalistycznej. Nie stwierdzono żadnych podstaw do jej kwestionowania. Biegła neurochirurg wyczerpująco wyjaśniła swoje stanowisko w opiniach uzupełniających i podczas rozprawy odpowiadając zdaniem Sądu na wszystkie wątpliwości powoda. Opinia biegłego nie musi przekonać stron, wystarczy, ze jest przekonywująca dla Sądu, wobec opinii biegłego nie wykazano żadnego błędu logicznego ani braku w rozumowaniu. Opinie sporządzone w niniejszej sprawie mogą stanowić podstawę orzekania i nie budzą wątpliwości Sądu ani co do ostatecznej oceny ani co sposobu wnioskowania.

Z kolei opinie kolejnych biegłych (z zakresu urologii i proktologii), których dopuszczenie postulowała strona powodowa, zostały uznane za zbędne, dlatego Sąd uchylił postanowienie dowodowe w tym zakresie. Opinie tych biegłych nie mogłyby wyjaśnić genezy powikłania zaistniałego u powoda, gdyż jest to domeną neurochirurga. Wobec braku błędu medycznego, opinie dotyczące następstw nie miały znaczenia dla odpowiedzialności cywilnej.

Wątpliwości, które powstały w toku sprawy, dotyczyły kwestii braku rozpoznania zespołu ogona końskiego w trakcie hospitalizacji. Sąd przyjął, że objawy neurologiczne powoda miały charakter nietypowy, a rozpoznanie to mogło się zaktualizować dopiero po czasie. Nie stanowi to jednak o zaniedbaniu ani winie personelu medycznego, ponieważ sposób postępowania był zgodny z wiedzą medyczną.

Sąd zważył, co następuje.

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Podstawę prawną roszczeń powoda stanowił art. 415 kc w zw. z art. 445 § 1 kc, przy czym dla jego skuteczności konieczne było wykazanie: 1) zawinionego działania lub zaniechania po stronie personelu medycznego (błędu medycznego), 2) szkody oraz 3) związku przyczynowego między błędem a szkodą.

W ocenie Sądu, materiał dowodowy nie potwierdził, by doszło do błędu medycznego podczas operacji odbarczającej kręgosłup powoda. Zabieg został przeprowadzony zgodnie z zasadami sztuki lekarskiej, powód podpisał zgodę na operację po zapoznaniu się z ryzykiem możliwych powikłań – czego dowodzi dokumentacja medyczna. Sama obecność powikłań pooperacyjnych nie stanowi dowodu na popełnienie błędu medycznego.

Również decyzja o zaniechaniu reoperacji była uzasadniona – jej przeprowadzenie mogłoby narazić powoda na dalsze ryzyko, a nie dawała gwarancji poprawy jego stanu. Brak było wskazań do reoperacji.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, odpowiedzialność lekarza wymaga wykazania, że doszło do zachowania sprzecznego z aktualnym stanem wiedzy medycznej, które doprowadziło do szkody pacjenta.

Zasada odpowiedzialności pozwanego była kwestionowana, dlatego dopuszczono dowód z opinii biegłego, który wykazał brak adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem i zaniechaniem pozwanego a szkodą doznaną przez powoda. Nie doszło w placówce medycznej pozwanego do błędów diagnostycznych będących zarówno nietrafnej analizy danych faktycznych czy też nie wykorzystania w porę dostępnych metod diagnostycznych; z drugiej strony nie popełniono również błędów terapeutycznych (leczniczych). W niniejszej sprawie biegła sądowa jednoznacznie wykluczyła istnienie takiego związku. Jej opinia była szczegółowa, logiczna i oparta na wieloletnim doświadczeniu, przez co zasługiwała na pełne zaufanie Sądu.

Nie zachodzą zatem przesłanki z art. 415 kc.

Żądania powoda oddalono wobec tego jako nieuzasadnione (art.6 kc).

O kosztach orzeczono na zasadzie art.102 kpc, odstępując od obciążania powoda kosztami, gdyż w realiach sprawy powód mógł pozostawać w subiektywnym – acz nieuzasadnionym - stanowisku o słuszności swego żądania; z tych też przyczyn odstąpiono od obciążania powoda nieuiszczonymi kosztami sądowymi na podstawie art.113 ust. 4 uoks.

SSO Tadeusz Trojanowski

.