Uzasadnienie z 24 kwietnia 2026, sygn. VI Ka 1314/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VI Ka 1314/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 19 maja 2025 roku, sygn. akt V K 578/16

1.2  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

C. O.

Oskarżony jest osobą karaną

Sytuacja majątkowa oskarżonego

Aktualna karta karna nr k. 1117-1119

Informacja e-(...) nr k.1115

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Wskazać oskarżonego.

Wskazać fakt.

Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu.

Oskarżony jest osobą karaną

Sytuacja majątkowa oskarżonego

Karta karna nr k. (...)-(...)

Informacje e-PUAP nr k. 1115

Załączone dokumenty urzędowe zostały sporządzone w przepisanej prawem formie przez organy do tego uprawnione, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Strony nie kwestionowały autentyczności tych dokumentów.

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Wskazać fakt

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku wyrażający się w uznaniu winy oskarżonego w oparciu o jego wyjaśnienia, zeznania świadka T. i częściowo S., które to wyjaśnienia i zeznania, w części dotyczącej zamiaru oskarżonego nie są jednoznaczne, a prawidłowa interpretacja winna skutkować uniewinnieniem oskarżonego od stawianego mu zarzutu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

Apelacja obrońcy oskarżonego C. O. nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem podniesiony w niej zarzut błędu w ustaleniach faktycznych okazał się całkowicie bezzasadny.

Obrońca zarzucił Sądowi Rejonowemu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający polegać na wadliwym uznaniu winy oskarżonego w oparciu o jego wyjaśnienia oraz zeznania pokrzywdzonego K. T. (1) i częściowo zeznań/wyjaśnień G. T. (obecnie: S.), podczas gdy – zdaniem skarżącego – materiał dowodowy nie pozwalał na jednoznaczne przypisanie oskarżonemu zamiaru udziału w rozboju, a jego prawidłowa ocena winna prowadzić do uniewinnienia.

Powyższy zarzut nie znajduje oparcia ani w treści zgromadzonego materiału dowodowego, ani w sposobie jego oceny dokonanej przez Sąd I instancji.

Na wstępie przypomnienia wymaga utrwalone stanowisko judykatury, zgodnie z którym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się wyłącznie do zaprezentowania przez stronę własnej, odmiennej interpretacji materiału dowodowego. Dla jego skuteczności konieczne jest wykazanie, że sąd meriti dopuścił się uchybień natury logicznej, naruszył zasady doświadczenia życiowego albo pominął istotną część materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu odmiennej wersji zdarzeń nie oznacza jeszcze, że ustalenia te są wadliwe.

W realiach niniejszej sprawy apelacja nie wykazuje żadnych uchybień tego rodzaju. Jej istota sprowadza się wyłącznie do polemiki z oceną dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy i forsowania wersji zdarzeń korzystnej dla oskarżonego.

Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, zgromadził obszerny materiał dowodowy i poddał go wszechstronnej analizie zgodnie z dyrektywami art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. Uzasadnienie wyroku zawiera szczegółowe rozważania odnoszące się zarówno do dowodów uznanych za wiarygodne, jak i tych, którym waloru wiarygodności odmówiono. Analiza ta jest logiczna, konsekwentna i przekonująca.

Nie sposób podzielić stanowiska apelującego, jakoby ustalenia dotyczące zamiaru oskarżonego zostały oparte na dowodach niejednoznacznych. Przede wszystkim należy zauważyć, że oskarżony od początku nie negował swojej obecności w miejscu zdarzenia. Przyznał się do udziału w zajściu oraz do wejścia do mieszkania pokrzywdzonego wraz z innymi osobami. Okoliczności te pozostawały zgodne z zeznaniami pokrzywdzonego K. T. (1) oraz innymi dowodami osobowymi zgromadzonymi w sprawie.

Sąd Rejonowy trafnie dostrzegł, iż oskarżony obrał określoną linię obrony. Nie zmierzała ona do całkowitego negowania udziału w zdarzeniu, gdyż wobec istniejących dowodów obciążających taka strategia nie mogła odnieść skutku. Oskarżony dążył natomiast do ograniczenia zakresu swojej odpowiedzialności przez przedstawienie siebie jako osoby nieświadomej rzeczywistego celu przedsięwzięcia.

Prawidłowo zatem Sąd I instancji przyjął, że częściowa wiarygodność wyjaśnień oskarżonego nie wyklucza odmowy wiary tym fragmentom, które stanowią oczywistą próbę minimalizowania odpowiedzialności karnej. W szczególności trafnie odmówiono wiary wyjaśnieniom, zgodnie z którymi oskarżony miał pozostawać w przekonaniu, że uczestniczył jedynie w odzyskaniu wierzytelności. Wersja ta pozostaje w oczywistej sprzeczności z szeregiem ustalonych okoliczności.

Po pierwsze, bezspornie ustalono, że pokrzywdzony nie był dłużnikiem G. T. (obecnie S.). Co istotne, sama G. T. konsekwentnie temu zaprzeczała. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, gdyż trudno przyjąć, aby świadek świadomie rezygnowała z przedstawienia faktu mogącego łagodzić jej własną odpowiedzialność karną, gdyby rzeczywiście taki dług istniał. Po drugie, z wyjaśnień G. T. wynikało, że współsprawcom przedstawiła możliwość pożyczenia od pokrzywdzonego pieniędzy, nie zaś odzyskania należności. Sąd Rejonowy trafnie zauważył, że właśnie w tej części jej relacje nie zawierały elementów mogących świadczyć o składaniu fałszywych wyjaśnień. Po trzecie, wersję oskarżonego podważała jego własna niekonsekwencja. Raz twierdził, że przedstawiono mu dokumenty mające potwierdzać zadłużenie, innym razem zaprzeczał istnieniu takich dokumentów. Podobne rozbieżności pojawiały się odnośnie przebiegu samego wejścia do mieszkania i rozmów z pokrzywdzonym. Słusznie Sąd I instancji ocenił, że tego rodzaju zmienność relacji nie stanowi naturalnych różnic pamięciowych, lecz przejaw przyjętej strategii procesowej.

Istotne znaczenia ma również sam sposób działania sprawców. Przestępstwo nie miało charakteru spontanicznego ani przypadkowego. Zdarzenie zostało poprzedzone zaplanowanymi czynnościami przygotowawczymi. G. T. telefonicznie umówiła spotkanie z pokrzywdzonym pod pozorem odebrania pilota. Weszła do mieszkania jako pierwsza, a następnie do lokalu wtargnęli oskarżony i pozostali mężczyźni. Nie można pomijać dalszych zachowań G. T., która to bezpośrednio po wtargnięciu mężczyzn do mieszkania zasłoniła rolety, co zostało przez Sąd I instancji prawidłowo ocenione jako działanie mające uniemożliwić potencjalnym świadkom obserwację zajścia. Sąd Rejonowy bardzo szczegółowo uzasadnił przyczyny, dla których nie dał wiary późniejszym twierdzeniom G. T., że rolety zasłoniła jeszcze przed wtargnięciem sprawców do mieszkania. Na szczególne podkreślenie zasługuje fakt, że pierwsze wyjaśnienia G. T., składane bezpośrednio po zdarzeniu, przedstawiały chronologiczny przebieg wydarzeń, z którego wynikało, że zasłonięcie rolet nastąpiło już po wejściu napastników. Ocena Sądu Rejonowego pozostaje zgodna zarówno z zasadami logiki, jak i doświadczenia życiowego. Gdyby bowiem – jak później twierdziła G. T. – chodziło wyłącznie o stworzenia warunków do spokojnej rozmowy z mężem, to rolety zostałyby zasłonięte wcześniej. Gdyby zaś sama również padła ofiarą sprawców, to wręcz przeciwnie – zależałoby jej na tym, aby jak najwięcej osób mogło dostrzec napastników.

Istotne znaczenie dla oceny świadomości oskarżonego ma także jego zachowanie w trakcie samego zdarzenia. C. O. znajdował się w mieszkaniu wraz z dwoma innymi napastnikami. Jeden ze współsprawców kierował do pokrzywdzonego przedmiot przypominający broń palną i żądał wydania 40.000 zł. Oskarżony oraz drugi z mężczyzn trzymali przedmioty przypominające metalowe rurki. Twierdzenie, że oskarżony w takich okolicznościach mógł pozostawać w przeświadczeniu, że bierze udział wyłącznie w pokojowym odzyskaniu wierzytelności, jest całkowicie sprzeczne z doświadczeniem życiowym.

Sąd odwoławczy podziela ocenę Sądu Rejonowego, że zamiar sprawcy ustalany jest przede wszystkim na podstawie zewnętrznych przejawów jego zachowania, a nie deklaracji składanych już po wszczęciu postępowania karnego. Analiza przebiegu zdarzenia prowadzi do jednoznacznego wniosku, że wszyscy współsprawcy działali wspólnie i w porozumieniu, realizując ustalony plan polegający na zastraszeniu pokrzywdzonego i doprowadzeniu go do wydania pieniędzy.

Nie uszło uwadze Sąd Okręgowego, iż Sąd Rejonowy nie dokonał bezrefleksyjnego przyjęcia całej wersji oskarżenia. Przeciwnie, przeprowadził bardzo wnikliwą selekcję materiału dowodowego. Dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego co do tego, że pobicie pokrzywdzonego nie było objęte wcześniejszym porozumieniem współsprawców. Jednocześnie odmówił wiary części zeznań pokrzywdzonego identyfikujących oskarżonego jako sprawcę trzymającego przedmiot przypominający broń oraz zadającego ciosy. Tym samym Sąd I instancji nie przyjął bezkrytycznie dowodów obciążających, lecz oceniał je z należytą ostrożnością.

Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla oceny zarzutu apelacji, gdyż przeczy twierdzeniu, jakoby Sąd Rejonowy prowadził ocenę dowodów w sposób jednostronny lub podporządkowany z góry przyjętej tezie. Analiza uzasadnienia prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji skrupulatnie oddzielił okoliczności niewątpliwie wykazane od tych, które budziły wątpliwości.

W konsekwencji Sąd Okręgowy uznał, że ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego pozostają prawidłowe, znajdują pełne oparcie w materiale dowodowym i nie zostały skutecznie zakwestionowane.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy utrzymał zaskarżony wyrok w mocy.

Wniosek

Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego C. O. od zarzucanych mu czynów.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku jest niezasadny z przyczyn wskazanych powyżej.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia
i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.3  1

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1Wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 19 maja 2025 roku, sygn. akt V K 578/16

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

Mając na uwadze powyższą argumentację, nie podzielając zarzutu apelacyjnego, Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, stwierdzając ponadto, że nie jest on dotknięty wadami, które powinny być brane pod uwagę przez Sąd odwoławczy z urzędu.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.3.1  1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

4.

Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

5.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia.

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

Lp.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

6.  Koszty Procesu

Wskazać oskarżonego.

Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

Przytoczyć okoliczności.

C. O.

-

Sąd na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa, uznając iż przemawia za tym jego sytuacja majątkowa.

Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. T. S. kwotę 1033,20 zł obejmującą obronę oskarżonego w postępowaniu odwoławczym oraz należny podatek VAT. O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu w postępowaniu odwoławczym orzeczono na podstawie § 4 ust. 3 oraz § 17 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

7.  PODPIS

SSO Ludmiła Tułaczko SSO Agnieszka Wojciechowska-Langda SSR (del.) Izabela Kościarz-Depta

0.11.3 Granice zaskarżenia

Wpisać kolejny numer załącznika 1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Całość zaskarżonego wyroku

0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2 Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐Uchylenie

☒zmiana