sygn. II KZ 22/13 9 lipca 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 9 lipca 2013, sygn. II KZ 22/13

Data orzeczenia 9 lipca 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący SSN Jerzy Grubba
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt II KZ 22/13
POSTANOWIENIE
Dnia 9 lipca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
w sprawie K. S.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 9 lipca 2013 r.,
zażalenia skazanego
na postanowienie Sądu Okręgowego w W.
z dnia 11 kwietnia 2013r. o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o
sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 18 grudnia
2012r.
na podstawie art. 437 § 1 kpk
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Zażalenie skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.
Skazany w dniu 13 marca 2013r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do
złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w W. z
dnia 18 grudnia 2012r. Wniosek swój motywował tym, że sporządzenie wniosku
zlecił radcy prawnemu, który nie wywiązał się z tego zlecenia.
Argumenty przedstawione przez skazanego nie mogą odnieść oczekiwanego
przez niego skutku.
Przede wszystkim zauważyć należy, że zgodnie z dyspozycją art. 82 k.p.k.
obrońcą może być jedynie osoba uprawniona do obrony według przepisów o
2
ustroju adwokatury. Powierzenie zatem czynności obrończych osobie nie mającej
do tego uprawnień ustawowych, nie może skutkować przyjęciem, że do uchybienia
terminowi zwitemu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, doszło z
przyczyn niezależnych od skazanego. Dodatkowo zauważyć należy, że skazany
brał udział w postępowaniu odwoławczym, a więc również został pouczony o
terminach i zasadach wywodzenia kasacji. Należy przyjąć też, że choćby
najogólniejsze zasady dotyczące prowadzenia obrony były znane skazanemu,
skoro w postępowaniu przed Sądem I instancji korzystał on z pomocy prawidłowo
ustanowionego obrońcy, który był adwokatem.
Na koniec wypada też wskazać, że nawet posiadanie prawidłowo
ustanowionego pełnomocnika, nie zwalnia stron procesowych od zainteresowania
własną sprawą. Skoro zatem termin do złożenia wniosku o sporządzenie
uzasadnienia znany był skazanemu, to trzy miesięczna zwłoka od dnia ogłoszenia
wyroku do dnia złożenia wniosku o przywrócenie terminu, zwłaszcza przy
deklarowanym braku jakiegokolwiek kontaktu ze wskazanym radcą prawnym, nie
może również zostać potraktowana za usprawiedliwioną.
W tej sytuacji brak podstaw do uwzględnienia zażalenia.
Kierując się przedstawionymi względami, Sad Najwyższy orzekł, jak na
wstępie.