Postanowienie SN z 9 lipca 2013, sygn. II KK 177/13
Data orzeczenia
9 lipca 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Jerzy Grubba
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 9 lipca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 lipca 2013 r.
sprawy A. H. L.
oskarżonego o popełnienie czynu z art. 305 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r.
prawo własności przemysłowej
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego
od wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 11 stycznia 2013 r.,
utrzymującego w mocy
wyrok Sądu Rejonowego w P.
z dnia 1 czerwca 2012 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć oskarżyciela posiłkowego kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzut związany z naruszeniem
prawa procesowego, którego miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie
skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez
2
Sąd I instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k.,
który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie
od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k. i który nie dopuszcza
skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.
Przechodząc bezpośrednio do oceny zarzutów podniesionych w kasacji
przypomnieć wypada, że zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być w
postępowaniu kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne
ustalenia faktyczne, co w niniejszej sprawie nie miało to miejsca, natomiast art. 410
k.p.k. nie ma zastosowania do postępowania odwoławczego, ponieważ to nie
dowody ujawnione przed Sądem II instancji stanowiły podstawę rozstrzygnięcia
tego sądu.
Kasacyjny charakter ma natomiast zarzut naruszenia art. 433 k.p.k. Zarzut
ten jednak sformułowany jest bardzo ogólnikowo i w istocie w ogóle abstrahuje od
treści uzasadnienia wyroku sporządzonego przez Sąd Odwoławczy. Wystarczy
bowiem wskazać, że apelacja w niniejszej sprawie sporządzona została w sposób
skrajnie lakoniczny. Postawiono w niej dwa zarzuty: pierwszy z nich dotyczył
prawidłowości oceny zeznań świadka T. S., drugi zaś błędu w ustaleniach
faktycznych związanego ze świadomością skazanego, co do charakteru substancji,
która miała być użyta wobec M. F. Zauważyć zatem wypada, że obie te kwestie
omówione zostały szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – pierwsza
na k. 2-3, druga na k. 4. Sąd Odwoławczy orzeka zaś przede wszystkim w
granicach zarzutów postawionych w przyjętych środkach odwoławczych.
W tej sytuacji brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu
naruszenia art. 433 k.p.k.
Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu
oczywistym.
Skazanego, obciążono kosztami sądowych postępowania kasacyjnego, nie
znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.
3