Wyrok z 30 kwietnia 2026, sygn. II Ka 149/26

Przewodniczący:

sędzia SO Agata Kowalska

Protokolant:

p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 149/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

.  1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 11 grudnia 2025 r. sygn. akt II K 1075/25

.  1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

.  1.3. Granice zaskarżenia

.  1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

.  1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

.  1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

.  2.1. Ustalenie faktów

.  2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

.  2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

.  2.2. Ocena dowodów

.  2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

.  2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

Z apelacji obrońcy oskarżonego:

1. obraza przepisów postępowania mająca wpływ na treść orzeczenia:

- art. 7 kpk w zw. z art.. 410 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę wyjaśnień oskarżonego M. F., a przede wszystkim zeznań świadka Ł. G. i odebranie im waloru wiarygodności oraz nieuzasadnione przyjęcie, że wyjaśnienia oskarżonego stanowią przyjętą przez niego linię obrony, a oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim, podczas gdy M. F. konsekwentnie nie przyznawał się do stawianego mu zarzutu, zaś świadek Ł. G. w sposób precyzyjny wskazał, że jako wyłącznie wykonująca prace osoba nie dokonywał wyrębu przedmiotowych drzew, jak też świadek jednoznacznie wskazał, że nie dysponował narzędziami (sprzętem) do wyrębu drzew, a maszyny, z których korzystał pozwalały na wykonywanie prac sprowadzających się wyłącznie do wycinki krzewów, a nie wyrębu drzew o pniach, których ścięcie wymagało specjalistycznych pojazdów wyposażonych w mechaniczne piły;

- art. 193 kpk poprzez pominiecie konieczności wywołania opinii biegłego celem ustalenia wartości przedmiotowych drzew (co wymaga wiedzy specjalnej) i poprzestanie na dokumencie „obliczenie wartości wyciętego drzewa”, który nie został sporządzony przez wykwalifikowany podmiot dysponujący właściwymi kwalifikacjami;

w konsekwencji:

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a wyrażający się wadliwym ustaleniem, że:

a. oskarżony M. F. działał z zamiarem bezpośrednim umyślnego wycięcia drzew gatunkowych, podczas gdy z całości materiału dowodowego w kontekście charakteru prowadzonej działalności gospodarczej oskarżonego wynika (przy przyjęciu skrajnie negatywnych ustaleń dla oskarżonego) – usprawiedliwiony błąd co do przebiegu granic pasa drogowego oraz zakrzaczeń;

b. oskarżony M. F. zdawał sobie sprawę, że zleca przeprowadzenie wycinki zgodnie ze wskazaniami inwestora;

c. oskarżony dokonał zaboru cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia (art. 278 § 1 kk), mimo że drewno powstało jako produkt uboczny robót bezpośrednio zutylizowany na miejscu prac;

z ostrożności procesowej:

- rażąca niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego M. F. w realiach niniejszej sprawy kary grzywny w wymiarze 250 stawek przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 40 zł, bez należytego uwzględnienia okoliczności odnoszących się do hipotetycznej korzyści jaką miał osiągnąć oskarżony.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Ani wysunięte w niej zarzuty, ani przytoczona na ich poparcie argumentacja, nie dostarczyły podstaw do uznania kontestowanego orzeczenia w zakresie ustalenia winy oskarżonego za nietrafne.

W ocenie Sądu odwoławczego, Sąd I instancji rozpoznając niniejszą sprawę w sposób wyczerpujący rozważył wszelkie okoliczności i dowody ujawnione w toku rozprawy głównej, przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, dokonując następnie na ich podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji nie wykazywała błędów natury logicznej, nie była stronnicza, jak również nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów, chronionej przepisem art. 7 kpk.

Zarzuty obrońcy sprowadzały się do kwestionowania pierwszoinstancyjnej oceny dowodów o charakterze osobowym i próby wykazania, że Sąd a quo powinien dowody te ocenić dokładnie odwrotnie aniżeli tego dokonał, ponieważ oskarżony konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzuconego mu czynu. Jednocześnie obrońca pomija milczeniem zeznania pozostałych świadków (poza Ł. G.), z których to zeznań wysnuty mógł być wniosek dokładnie przeciwny. Żeby zarzut obrazy przepisu art. 7 kpk był skuteczny nie wystarczy jednak wyrażenie przez obrońcę odmiennego poglądu na procedowane kwestie. Konieczne jest wykazanie wad w sposobie dokonania przez Sąd Rejonowy oceny konkretnych dowodów, tego zaś we wniesionej apelacji zabrało. W sytuacji istnienia dwóch grup dowodów o przeciwstawnej wymowie co do przebiegu danego zdarzenia, oczywistym pozostaje, iż obdarzenie jednej grupy dowodów wiąże się w naturalny sposób z odrzuceniem jako niewiarygodnych dowodów odmiennych. Sąd Odwoławczy w pełni podzielił ocenę dowodów osobowych przeprowadzoną przez Sąd Rejonowy, który dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o wszystkie dowody zgromadzone w sprawie, rozważając je kompleksowo, w ich całokształcie i wzajemnym powiązaniu ze sobą. Obrońca natomiast, w złożonej apelacji eksponuje wyłącznie wyjaśnienia oskarżonego kwestionującego popełnienie zarzuconego mu przestępstwa oraz fragmenty zeznań świadka Ł. G., wpisujące się w linię obrony przyjętą przez M. F.. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd I instancji dokonał bardzo szczegółowej analizy zeznań Ł. G. (str. 4-5 uzasadnienia), odnosząc ich treść do pozostałych przeprowadzonych w sprawie dowodów, w tym pomijanych przez skarżącego zeznań świadków B. B., T. V., S. Ł. i Ż. B., którzy zgodnie i stanowczo twierdzili, że zarówno zakrzaczenia w pasie drogowym, jak też grube drzewa były wycinane przez tą samą firmę dysponującą profesjonalnym sprzętem do tego typu prac. Nie budzi też wątpliwości, że byli to pracownicy zatrudnieni przez oskarżonego. Co więcej, świadkowie zwracali uwagę pracującym tam mężczyznom, że wycinane drzewa znajdują się na terenie PKP, zaś ci mieli skonsultować się z kierownikiem w tej sprawie. Prace zostały przez nich następnie wznowione, co czyni twierdzenia obrońcy, jakoby M. F. nie wiedział, że zatrudnieni przez niego pracownicy wycinają drzewa z terenu PKP chybionymi. Tym bardziej, że nawet świadek Ł. G., na którego zeznania powołuje się apelujący, przyznał, że to oskarżony każdorazowo wskazywał im miejsce wycinki i nie wykonywali żadnych prac, których nie zleciłby im M. F.. W świetle powyższego, nie może być też mowy o przypadkowym wycięciu drzew, przy okazji wykonywania zleconych prac w pasie drogowym, biorąc również pod uwagę, że drzewa te rosły na wydzielonym, dość rozległym terenie. Słusznie zaakcentował Sąd meriti, że na oskarżonym, zwłaszcza w sytuacji zwrócenia uwagi przez mieszkańców ul. (...) w T. na nieprawidłową wycinkę drzew, ciążył obowiązek upewnienia się, w jakim miejscu są wykonywane prace i czy na pewno są to prace wchodzące w zakres zlecony mu przez starostwo. Wskazane wyżej okoliczności, wynikające z zeznań świadków, prawidłowo ustalone przez Sąd Rejonowy, wykluczają działanie oskarżonego w warunkach art. 28 § 1 kk.

Zeznania świadka Ł. G. zostały ocenione przez Sąd orzekający prawidłowo, w sposób zgodny z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd ten dostrzegł niespójność relacji świadka i uwzględniając pozostałe zgromadzone w sprawie dowody, słusznie dał im wiarę jedynie w niewielkim zakresie. Także w części dotyczącej twierdzeń Ł. G. o braku możliwości wycięcia drzew z uwagi na niedysponowanie odpowiednim sprzętem, zeznania te poddał szczegółowej analizie w pisemnych motywach zaskarżonego orzeczenia. W związku z tym sąd odwoławczy nie dostrzega potrzeby powielania wskazanych tam argumentów, z którymi w pełni się zgadza. W tej sytuacji, zarzuty podniesione przez obrońcę oskarżonego dotyczące niewłaściwej oceny tych zeznań oraz wyjaśnień M. F. uznać należy za niezasadne. W związku z wykazaniem, że M. F. zlecił dokonanie wycinki drzew z terenu należącego do PKP, a zgodnie z zeznaniami przesłuchanych w sprawie świadków, wycięte drzewa zostały przetworzone przy pomocy rębaka i wywiezione w terenu PKP przez pracowników oskarżonego, działających na jego polecenie, zamiar bezpośredni, w celu przywłaszczenia wyciętego drewna przypisany oskarżonemu nie budzi wątpliwości. Wina podsądnego została zatem wykazana w oparciu o całokształt materiału dowodowego.

Na względzie mieć wypada, iż sama tylko okoliczność, że oceniono poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, jak życzyłby sobie tego obrońca, nie jest tożsame ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Rzecz jasna, odmienna ocena dowodów - korzystna dla oskarżonego - jest naturalnym prawem zarówno jego jak i jego obrońcy, jednakże nie wynika z niej samo przez się, by analiza dokonana w niniejszej sprawie charakteryzowała się dowolnością, w sytuacji gdy wszystkie przedstawione powyżej wymogi Sąd pierwszej instancji spełnił. Wywody apelującego stanowią jedynie alternatywną wersję oceny dowodów, wobec czego należy je uznać wyłącznie za werbalną i bezowocną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego, która nie została poparta żadnymi logicznymi argumentami, wobec czego nie jest w stanie spowodować uwzględnienia zarzutu obrazy art. 7 kpk.

Niezasadny był także zarzut naruszenia przepisu art. 193 kpk poprzez niewywołanie opinii biegłego celem dokonania wyceny wartości ściętych drzew. Dołączona do akt sprawy wycena dokonana przez Nadleśnictwo U. (k.89) nie budziła wątpliwości i nie była kwestionowana przez strony na żadnym etapie postępowania. W związku z tym nie było potrzeby weryfikacji ustalonej wartości drewna, dokonanej przez podmiot posiadający niezbędną wiedzę w tym zakresie, na podstawie pomiaru pni dokonanego przez funkcjonariuszy z KP w T.. Taka potrzeba istniałaby ewentualnie gdyby ustalona wartość budziła wątpliwości i gdyby zgłoszono uzasadnione zastrzeżenia podważające prawidłowość dokonanej wyceny. Takich zaś nie zawarł obrońca nawet we wniesionej apelacji, ograniczając się jedynie do wysunięcia tezy o konieczności dopuszczenia w sprawie dowodu z opinii biegłego. Nie stwierdzając takiej potrzeby, dowód przeprowadzony w sprawie w tym zakresie uznać należy za słusznie uwzględniony przez Sąd Rejonowy, oceniony w całokształcie sprawy i zasadnie przyjęty za podstawę ustaleń faktycznych.

Reasumując, Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie oceny wiarygodności ujawnionego w toku postępowania materiału dowodowego. Apelujący w wywiedzionym środku zaskarżenia w sposób obiektywny nie wykazał zaś nieprawidłowości procesu pierwszoinstancyjnej oceny dowodów, które skutkowałyby uwzględnieniem przedstawionych zarzutów.

Podniesiony w apelacji obrońcy zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary grzywny okazał się całkowicie bezzasadny z uwagi na uwzględnienie apelacji Prokuratora złożonej w tożsamej części, jednakże w przeciwnym kierunku.

Wniosek

1.  o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez odmienne orzeczenie co do istoty sprawy i uniewinnienie oskarżonego M. F. od stawianego mu aktem oskarżenia zarzutu;

2.  o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez wydatne złagodzenie orzeczonej kary grzywny i wymierzenie M. F. kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych po 20 złotych każda.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała niezasadność wniosku.

Lp.

Zarzut

Z apelacji Prokuratora:

- rażąca niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego M. F. poprzez wymierzenie mu za czyn zarzucony mu aktem oskarżenia wyczerpujący dyspozycję art. 278 § 1 kki za to na podstawie art. 278 § 1 kk w zw. z art. 37a § 1 kk wymierzył karę 250 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 40 złotych., podczas gdy stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, wzgląd na cele zapobiegawcze i wychowawcze kary, jakie ma ona osiągnąć wobec oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przemawiają za orzeczeniem za ten czyn kary 6 miesięcy pozbawienia wolności.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd uznał za zasadny zarzut zawarty w apelacji złożonej przez Prokuratora i uwzględniając wniosek o zaostrzenie kary wobec oskarżonego M. F., wymierzył mu na podstawie art. 278 § 1 kk karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Nadmienić należy, że zarzut rażącej niewspółmierności kary jest tylko wówczas słuszny, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd I instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary.

Rację miał niewątpliwie oskarżyciel publiczny, że kara grzywny orzeczona przez Sąd I instancji przy zastosowaniu w sprawie art. 37a § 1 kk nie uwzględniała w sposób dostateczny zasad zawartych w art. 53 kk. Sąd Rejonowy nie dość wnikliwie rozważył szereg przesłanek wpływających na zaostrzenie represji karnej wobec oskarżonego. Dla wymiaru kary niewątpliwie istotny był, przyjęty przez Sąd meriti znaczny stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu jak również określony przez Sąd I instancji jako znaczny - stopień winy sprawcy, którym Sąd ten nie nadał odpowiedniej rangi i znaczenia przy kształtowaniu represji karnej. Zaznaczenia wymaga także, że nie stwierdzono wobec oskarżonego okoliczności łagodzących, które mogłyby mieć wpływ na wymiar kary. Przywołane w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym okoliczności popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu czynu - przy wykorzystaniu prowadzenia legalnej działalności gospodarczej i wykonywania prac zleconych przez Starostwo, z zamiarem bezpośrednim, w celu osiągnięcia zysku, w odniesieniu do znacznej ilości drzew, miały niewątpliwy i zasadniczy wpływ na ocenę stopnia społecznej szkodliwości podjętego przez oskarżonego działania. Na niekorzyść sprawcy działa też z pewnością jego uprzednia wielokrotna karalność, za przestępstwa różnego rodzaju, w tym przestępstwo podobne oraz czyny skierowane przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, co wskazuje na zupełny brak poszanowania przez niego obowiązujących norm prawnych. Wymierzane dotychczas wobec M. F. kary o charakterze wolnościowym nie spełniły wobec niego swoich celów wychowawczych i zapobiegawczych, o czym świadczy fakt popełnienia przez niego kolejnego przestępstwa. W tej sytuacji nie sposób przyjąć, aby ponownie wymierzona kara o takim charakterze była adekwatna do ujawnionych w sprawie okoliczności uwzględnianych przy jej wymiarze i aby wdrożyła oskarżonego do przestrzegania w przyszłości porządku prawnego. Wydaje się w związku z tym, że wskazany przez Sąd meriti „niebudzący istotnych zastrzeżeń sposób bycia oskarżonego” to za mało, aby uznać, że cele kary zostaną wobec niego spełnione przy zastosowaniu art. 37a § 1 kk i orzeczeniu wobec niego kary grzywny. Należy podkreślić, że instytucja przewidziana w art. 37a kk ma charakter wyjątkowy, a jej istotę stanowi pozbawione wątpliwości uznanie, że w danej sprawie kary o charakterze nieizolacyjnym stanowią wystarczającą dolegliwość dla sprawcy, którego nie trzeba izolować od społeczeństwa. Tego rodzaju wyjątkowych okoliczności brak było w realiach niniejszej sprawy.

Reasumując, Sąd Okręgowy uznał, że kara 6 miesięcy pozbawienia wolności jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego oraz stopnia jego zawinienia i prawidłowo spełni swoje cele wychowawcze i zapobiegawcze wobec sprawcy, wskazując mu na nieopłacalność popełnienia przestępstw, spełni również zadania w zakresie prewencji ogólnej.

Wniosek

- o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I poprzez wymierzenie oskarżonemu M. F. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Słuszność podniesionego w apelacji zarzutu warunkowała zasadność wniosku.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

.  5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

.  1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 11 grudnia 2025 r. poza zmianą w zakresie wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego M. F..

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Niezasadność zarzutów podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonego i brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu, które uzasadniałyby inne rozstrzygnięcie.

.  5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

.  1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok zmieniono w ten sposób, że za czyn przypisany oskarżonemu M. F. w pkt I wymierzono mu na podstawie art. 278 § 1 kk kare 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Zwięźle o powodach zmiany

Zasadność zarzutu podniesionego w apelacji Prokuratora, do której odniesiono się szczegółowo w poprzedniej części uzasadnienia.

.  5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

.  5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

----------------------------------------------------------------------------------------

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

.  5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

.  5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Na podstawie art. 635 kpk oraz 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 120 złotych tytułem opłaty za obie instancje oraz 20 złotych wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym.

7.  PODPIS