Wyrok z 5 maja 2026, sygn. II Ka 230/26

Przewodniczący:

SSO Karol Troć

Protokolant:

st.sekr.sądowy Agata Polkowska

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 230/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 10 grudnia 2025 r. w sprawie II K 496/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☒co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

Z apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego

Naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy, oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i błędne ustalenie, że oskarżony nie pokonał uszkodzenia mienia w postaci podwójnych drzwi wejściowych do domu, wybicia szyb w ganku przydomowym, zrobienia dziury w drzwiach garażu blaszanego, pomimo tego że uszkodzenia te zostały udokumentowane materiałem fotograficznym a nadto Sąd ustalił, że oskarżony dobijał się do drzwi, a więc mógł je uszkodzić oraz ustalił, że G. X. doprowadził do uszkodzenia kilku szyb które popękały ze względu na wiek co powinno skutkować ustaleniem, że oskarżony wypełnił znamiona czynu z artykułu 288 § 1 k.k. również w zakresie tych przedmiotów,

W odniesieniu do czynu z pkt. II aktu oskarżenia:

2. Naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, a mianowicie art. 193 § 1 k.k. z uwagi na przyjęcie, że oskarżony nie wypełnił znamion tego przestępstwa, gdyż teren posesji oskarżyciela posiłkowego nie był w pełni ogrodzony, chociaż od strony drogi posesja była ogrodzona, brama była zamknięta, co wskazuje na wolę właściciela uniemożliwienia wstępu osób niepożądanych, oskarżony widział, że teren jest ogrodzony, obszedł ogrodzenie przez inną nieruchomość dostając się na posesję od tyłu, gdzie ogrodzenie nie było dokończone, przebywał na tej posesji znaczny okres czasu dobijając się do drzwi i szyb, a gdy oskarżyciel do niego wyszedł żądając opuszczenia posesji, oskarżony nie tylko nie opuścił jej, ale zaatakował oskarżyciela gazem pieprzowym, a zatem doszło do wypełnienia znamion przestępstwa naruszania miru domowego,

W odniesieniu do czynu z pkt. III aktu oskarżenia:

3. Naruszenie przepisów postępowania mające w na treść wyroku, a mianowicie art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności sprawy oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań oskarżyciela posiłkowego H. X. i I. X., oraz błędne ustalenie, że groźby wypowiadane przez oskarżonego nie wzbudziły w oskarżycielu uzasadnionej obawy ich spełnienia, chociaż są to ustalenia nielogiczne biorąc pod uwagę agresywne zachowanie oskarżonego, który zaatakował oskarżyciela posiłkowego na jego posesji, zatem oskarżyciel musiał się obawiać spełnienia gróźb, na co też sam wskazywał. Natomiast wstrzymanie się ze złożeniem zawiadomienia nastąpiło na prośbę I. X., nie chciała ona zawiadomienia składać właśnie ze względu na obawy, że wtedy oskarżony może groźby spełnić.

Z apelacji obrońcy

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu:

- iż oskarżony G. X. winny jest zarzucanego mu aktem oskarżenia czynu z art. 288 § 1 kk mimo, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy poddany właściwej ocenie nie dawał podstaw do takiego stanowiska,

- iż oskarżony G. X. dokonał uszkodzenia szyby w pojeździe należącym do pokrzywdzonego H. X. poprzez uderzenie puszką z gazem, w sytuacji gdy nikt nie widział aby oskarżony dokonywał tego czynu, pokrzywdzony nie zgłaszał tego faktu organom ścigania przez ponad roku, pojazd przechodził przeglądy techniczne.

2. obraza przepisów postępowania karnego, a mianowicie art. 4 kpk oraz art. 7 kpk w zw. z art. 92 kpk i art. 410 kpk poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, oparciu orzeczenia o winie oskarżonego co do czynu art. 288 § 1 kk na domniemaniach i dowodach z zeznań oskarżyciela posiłkowego w sytuacji gdy jest on bezpośrednio zainteresowany w sprawie, tym bardziej, że zawierają one w swojej treści fakty oczywiście nieprawdziwe, przy jednoczesnym pominięciu dowodów korzystnych dla oskarżonego, a co powoduje, że dokonana przez Sąd ocena materiału dowodowego jest błędna.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Dążąc do usystematyzowania niniejszych pisemnych motywów wyroku i nadania im przejrzystej i przystępnej w odbiorze formy wobec faktu, że zarzuty apelacyjne zaprezentowane na łamach obydwu apelacji, pomimo ich przeciwnych kierunków, w pewnej części dotyczą tej samej materii i jako takie wzajemnie się przenikają, Sąd Okręgowy uznał za celowe i zasadne, ażeby omówić je w sposób łączny.

Po przeanalizowaniu akt sprawy w świetle złożonych apelacji i podniesionych w nich zarzutów należało stwierdzić, że Sąd I instancji przeprowadził postępowanie właściwie, z poszanowaniem przepisów je regulujących, w tym tych wskazywanych przez skarżących, tj. art. 4 kpk i art. 410 kpk. Nie sposób jednakże w całości zaaprobować dokonanej przez Sąd meriti oceny zebranych dowodów, dokonanych ustaleń faktycznych i ich oceny prawnej. W zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt I a/o co do wybicia szyb w ganku przydomowym Sąd a quo wydał rozstrzygnięcie, niespójne z ustalonym w sprawie stanem faktycznym, natomiast w odniesieniu do zarzutu z pkt II a/o wyprowadził wadliwe wnioski końcowe z uwagi na błędną wykładnię „ogrodzonego terenu”, o jakim mowa w art. 193 kk.

W ocenie Sądu Okręgowego można było zgodzić się z dokonaną przez Sąd meriti oceną zeznań oskarżycieli posiłkowych H. X. i I. X.. Ta druga nie zaskarżyła zresztą wyroku uniewinniającego oskarżonego od zarzutu gróźb karalnych na jej szkodę przy wspólnych ze współpokrzywdzonym tego przyczynach. W pełni słusznie Sąd uznał, że werbalna deklaracja po długim czasie, że się obawiało i obawia jakichś słów, mimo iż tuż po ich wypowiedzeniu nie wywoływały one emocji i obaw na tyle istotnych, by wspomnieć o tym operatorowi numeru alarmowego 112, nie może zostać zaakceptowana jako rzeczywista. Dlatego też słusznie Sąd oceniając materiał dowodowy, w tym zwłaszcza pochodzące już z procesu zeznania pokrzywdzonych i wyjaśnienia oskarżonego, dokonywał tego przez pryzmat dowodów wcześniejszych, mimo wszystko bardziej obiektywnych – przez to, że mniej procesowo przemyślanych, w szczególności treści wspomnianego zgłoszenia telefonicznego na numer alarmowy oraz treści wystosowanego do oskarżonego przedprocesowego żądania zapłaty. Ich treść mogła być oczywiście wynikiem nawet kierunkowej manipulacji, jednakże może być dowodem negatywnym – jeśli pokrzywdzeni pewnych okoliczności w nich nie podnosili, jest prawdopodobieństwo, że nie zaistniały. W kontekście twierdzeń o uszkodzeniu szyby samochodowej należało tu uwzględnić, że telefon został wykonany przed tym, jak pokrzywdzeni wsiedli do samochodu i zauważyli uszkodzenie. W tym zakresie również można było dać wiarę zeznaniom pokrzywdzonych, że po oddaleniu się oskarżonego, gdy odjeżdżali, zauważyli mikropęknięcie szyby czołowej, co H. X. powiązał z obserwowanym zachowaniem przechodzącego wcześniej obok tego samochodu oskarżonego (i o czym wbrew tezie apelacji obrońcy zeznawał). Fakt istnienia takiego uszkodzenia znalazł potwierdzenie w relacji P. J., osoby obcej, bezstronnej, a przez to niemającej żadnego powodu do złożenia nieprawdziwych zeznań. Pokrzywdzony nie podał przecież, że oskarżony uderzył w szybę dwukrotnie (a P. J. wskazała, że tzw. pajączki w nabytym przez nią samochodzie są dwa), nie powiedział, że wyszedł za oskarżonym i widział uderzenie w drzwi garażu (co w połączeniu z faktem bywania tylko, a nie zamieszkiwania na tej posesji i trudnością w ustaleniu czasu i mechanizmu powstania uszkodzenia słusznie doprowadziło do wykluczenia tego elementu z opisu czynu). Świadczy to o tym, że mimo podnoszonego w zarzutach konfliktu i zaangażowania emocjonalnego pokrzywdzony starał się zachować pewien obiektywizm i uczciwość. Dlatego też słusznie Sąd nie uznał za wiarygodne twierdzeń oskarżonego, że w ogóle nie wszedł na tę posesję, a przejeżdżał obok niej przypadkiem (i w tę przypadkowość trafiła żona zawiadamiając, że mąż jeździ tam samochodem być może po alkoholu), dając wiarę dowodom przeciwnym, które w powiązaniu z faktem zgłoszenia przez I. X. m.in. wtargnięcia przez oskarżonego na posesję do Centrum Powiadamiania Ratunkowego bezpośrednio po tym zdarzeniu, a także przebywaniem oskarżonego w jej pobliżu w czasie bliskim zaistnienia tego zdarzenia (wszakże to wg oskarżonego został on wówczas w okolicy domu H. X. zatrzymany przez funkcjonariuszy Policji w celu zbadania stanu trzeźwości), tworzyły przekonującą, spójną, logiczną całość. Wiarygodności tychże dowodów nie można zasadnie zakwestionować poprzez argumenty, że przez długi okres czasu H. X. nie zawiadomił o tym zdarzeniu organów ścigania, a także, iż pojazd przechodził przeglądy techniczne. Okoliczności te nie powodują automatycznej niewiarygodności świadków oskarżenia. Należy zauważyć, że na owe uszkodzenie H. X. wskazywał również w przedsądowym wezwaniu do zapłaty, przed złożeniem ustnego zawiadomienia o przestępstwie. Jak słusznie się podkreśla w judykaturze - nie wolno a priori oceniać jako niewiarygodnych zeznań pokrzywdzonego, choćby był zainteresowany wynikiem postępowania. Tak samo nie należy oceniać zeznań świadków - powiązanych osobiście z pokrzywdzonym - istotą oceny dowodów jest bowiem ich treść, a nie pochodzenie (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 11 lipca 2013 r. II AKa 81/13). Należy zważyć, że Sąd I instancji oceniając depozycje I. X. wziął pod uwagę panujący między nią a oskarżonym konflikt, a także analizował je zarówno pod kątem spójności wewnętrznej, jak też zewnętrznej, co wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Organ procesowy dochował zatem należytej staranności przy ocenie tego dowodu. Obrona nie przedstawiła zaś na tyle trafnych, a jednocześnie skutecznych argumentów przemawiających za uznaniem, że decyzja w przedmiocie wartościowania omawianych dowodów oskarżenia była nieuzasadnioną. Tym samym, wobec sprzeczności z tymże uwzględnionym materiałem sprawy Sąd zasadnie pozbawił waloru wiarygodności wyjaśnienia oskarżonego. Jego przekaz w tej części stanowił jedynie wyraz linii obrony, mającej na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej za przypisany mu czyn. Konkludując zarzuty zawarte w apelacji obrońcy, sprowadzające się do wykazania, że oskarżony niczego nie uszkodził, pozostawały chybione. Wiarygodność twierdzenia pokrzywdzonego, że oskarżony uderzył w szybę samochodu oraz że następnie na szybie tej znalazł uszkodzenie, nie przesądza jednak w ocenie Sądu Okręgowego o trafności ustalenia, że to oskarżony wówczas tę szybę uszkodził. Poważne wątpliwości sądu wzbudziła bowiem fizyczna możliwość dokonania tego opisywanym przez pokrzywdzonego przedmiotem. Przednia szyba samochodu jest bowiem z założenia twarda i odporna na uszkodzenia, ręczny miotacz gazu pieprzowego – zwykle lekka puszka na aerozol, o obłych krawędziach, z miękkiego aluminium, to przedmiot, zdaniem sądu średnio przydatny do wybijania szyb samochodowych. Nie bez powodu jako narzędzie bezpieczeństwa np. w autobusach umieszczane są specjalne zbijaki – małe, ale dość ciężkie młoteczki z ostrym i twardym czubkiem, a doświadczenie życiowe wskazuje, że stłuczenie takiej szyby jest naprawdę trudne. Dlatego, nawet jeśli oskarżony uderzył nią w tę szybę, a pokrzywdzony następnie przyglądał się jej i zauważył uszkodzenie, nie można wykluczyć, że było to uszkodzenie powstałe w innych okolicznościach, ale wcześniej niezauważone (mogło pochodzić od kamyka, wyrzuconego spod koła innego pojazdu na drodze). W ocenie Sądu odwoławczego owa wątpliwość winna zostać rozwiana np. w drodze opinii biegłego, który określi prawdopodobieństwo dokonania uszkodzenia szyby samochodowej takim przedmiotem (tylko na taki przedmiot, trzymany przez oskarżonego w ręku, pokrzywdzony wskazał). W zakresie tego czynu podzielić też należało zapatrywanie pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, że skoro Sąd I instancji ustalił, że oskarżony uszkodził kilka szyb (k. 177 - których to ustaleń nie zakwestionował nawet w swej apelacji obrońca), to niezrozumiałym jest, dlaczego wyeliminował to ustalenie z opisu czynu. Należy przypomnieć, że I. X. zgłaszając zdarzenie bezpośrednio po tym jak do niego doszło do CPR wskazała na to, że oskarżony znajdując się na posesji należącej do H. X. w miejscowości G. dobijał się do domu, w którym przebywali, uderzał m.in. w szyby ganku. Konsekwentnie, od początku postępowania, zarówno ona, jak i oskarżyciel posiłkowy, wskazywali na to, że G. X. wybił kilka szyb w tymże ganku, stukając spowodował, że wypadły i się stłukły. W tym stanie rzeczy Sąd Rejonowy, pomimo podjęcia prawidłowych ustaleń co do omawianej materii, ostatecznie w wyroku niezasadnie wyeliminował to z opisu czynu, jakby uznając, że rzeczy stare, podatniejsze na uszkodzenie niż nowe, można bezkarnie uszkadzać i nie jest to zabronione. Przecież już po być może zaskakująco łatwym uszkodzeniu pierwszej z nich oskarżony musiał mieć świadomość, że dalsze uderzenia spowodują dalsze uszkodzenia. Nie można było natomiast zaakceptować argumentów pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego w tej części apelacji, w której odnoszą się do dokonanych przez Sąd Rejonowy ustaleń w zakresie uszkodzenia za pomocą nieustalonego narzędzia podwójnych drzwi wejściowych do domu i zrobienia dziury w drzwiach garażu blaszanego znajdującego się na przedmiotowej posesji. Dokumentacja fotograficzna nie potwierdza bowiem sprawstwa oskarżonego, nawet jeśli na zdjęciach, wykonanych rok po zdarzeniach, widać jakieś uszkodzenia (słusznie Sąd stwierdził, że zły stan techniczny drzwi, które są przegniłe, spróchniałe, w wielu miejscach popękane, nie pozwala na ustalenie, że któraś rysa została spowodowana przez ciągnięcie drzwi zewnętrznych i próby wepchnięcia drzwi wewnętrznych (w których jako uszkodzenia sfotografowano obłażącą, łuszczącą się farbę). Dodatkowo kształt uszkodzeń drzwi garażu rodzi wątpliwości, czy do ich powstania doszło wskutek użycia przedmiotu, działającego od zewnątrz, czy jednak od wewnątrz garażu.

Sąd Okręgowy uznał za zasadną apelację pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego w zakresie, w którym wskazywała na błędną wykładnię sądu art. 193 § 1 kk w kontekście strony przedmiotowej, a mianowicie uznania, że nie została ona wypełniona z uwagi na to, że posesja należąca do H. X., na której znajdował się oskarżony, nie była w pełni ogrodzona. Ogrodzenie większości tejże posesji, w tym przedniej części, a także zamknięta brama wyraźnie bowiem wskazują na to, że H. X. nie życzył sobie wstępu osób trzecich na ten teren. Poprzez te elementy konstrukcyjne wyraził zatem w sposób nie budzący wątpliwości swoją wolę co do braku dostępu, możliwości poruszania się po nieruchomości przez niepożądane osoby trzecie. Oskarżony wiedząc, że posesja od frontu jest ogrodzona, obchodząc ogrodzenie przez inną posesję, dostając się na nią od tyłu, musiał zdawać sobie sprawę z tego, że właściciel nie życzy sobie, aby osoby trzecie miały do niej dostęp, tym bardziej, że wystąpił on do niego z żądaniem opuszczenia tego terenu. Wchodząc na ową posesję w przedstawiony powyżej sposób, a także nie opuszczając jej po żądaniu właściciela, bezspornie dopuścił się czynu zarzucanego mu w pkt II a/o, wypełniającego dyspozycję art. 193 § 1 kk. Na gruncie przedmiotowej sprawy ogrodzenie, choć niepełne, w sposób jednoznaczny wyznaczało granicę prywatnej posesji i manifestowało wolę właściciela, aby osoby trzecie na nią nie wkraczały, a całość konstrukcji spełniała swoją funkcję wyznaczania granic. W orzecznictwie i doktrynie powszechnie wskazuje się, że nie chodzi o szczelność ogrodzenia, brak luk, jego wysokość, uniemożliwiającą np. przejście wierzchem, ale o zamanifestowanie przebiegu granicy i nawet prowizoryczne ogrodzenie w postaci palików, połączonych przywiązaną do nich linką, jest ogrodzeniem, o jakim mowa w art. 193 § 1 kk. Na gruncie tego przepisu znamię czasownikowe wdarcia się sprawcy nie musi oznaczać przełamania fizycznych barier.

Wniosek

Z apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego

o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Garwolinie II Wydział Karny do ponownego rozpoznania.

Z apelacji obrońcy

o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego G. X. od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 288 § 1 kk

ewentualnie

o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do Ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność apelacji obrońcy skutkowała nieuwzględnieniem wniosku o całkowite uniewinnienie oskarżonego. Z uwagi zaś na powody wskazane powyżej, w szczególności niesłuszne uniewinnienie oskarżonego od zarzutu z art. 193 kk, zaszła konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku. Sąd odwoławczy nie podejmował czynności dowodowych dotyczących czynu z pkt I aktu oskarżenia, by ewentualnie dokonać zmiany rozstrzygnięcia, bowiem mogłoby to doprowadzić do sytuacji, gdy powstaną w jednej sprawie dwa wyroki skazujące za dwa czyny, ale bez orzeczenia o karze łącznej, co nie byłoby sytuacją pożądaną. Dlatego też wyrok został uchylony w zakresie rozstrzygnięć w pkt I, III, IV i V oraz w zakresie uniewinnienia oskarżonego od zarzutu z pkt II aktu oskarżenia i przekazany w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Garwolinie do ponownego, kompleksowego rozpoznania.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Pkt II wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 10 grudnia 2025 r. –
w zaskarżonej części, tj. w zakresie uniewinnienia oskarżonego od zarzutu z art. 190 § 1 kk na szkodę H. X..

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

W tej części wyrok jako słuszny i odpowiadający prawu należało utrzymać w mocy. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się żadnych uchybień, które podlegałyby uwzględnieniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości – w zakresie zarzutu z art. 288 § 1 kk

☒ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Częściowa zasadność zarzutów obu apelacji, kwestionujących z jednej strony skazanie za uszkodzenie szyby samochodu, z drugiej – wyeliminowanie z opisu tego czynu, a więc quasi-uniewinnienie od uszkodzenia szyb w budynku.

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☒ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Niemożność wydania wyroku skazującego w sytuacji uniewinnienia w I instancji i brak podstaw do innego rozstrzygnięcia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Rozpoznając przedmiotową sprawę po raz kolejny, Sąd I instancji przeprowadzi postępowanie dowodowe celem wyjaśnienia, czy do uszkodzenia szyby w pojeździe mogło dojść w mechanizmie opisywanym przez H. X. z uwzględnieniem zasad fizyki, odporności szyby na stłuczenia oraz wagi i twardości przedmiotu, jakiego miał użyć, ustali też w miarę możliwości zakres oraz wartość uszkodzeń szyb w budynku, co w kontekście ewentualności wykluczenia innych uszkodzeń ma znaczenie wobec prawnego przepołowienia czynu polegającego na zniszczeniu cudzej rzeczy. W razie ustalenia nowych dowodów w zakresie pozostałych uszkodzeń będzie miał na uwadze wcześniejsze uwagi na temat możliwości i mechanizmu ich powstania. Sąd Rejonowy dokona ponownej analizy i oceny wszystkich dowodów i wyciągnie prawidłowe wnioski końcowe co do sprawstwa, winy i odpowiedzialności oskarżonego, pamiętając w zależności od dokonanych ustaleń również o terminach przedawnienia karalności zwłaszcza wykroczeń.

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Z uwagi na kasatoryjny charakter wydanego wyroku Sąd Okręgowy nie orzekł o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

sprawstwo i wina w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I zaskarżonego wyroku

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☒co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

2

Podmiot wnoszący apelację

oskarżyciel posiłkowy

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

cały wyrok

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana