Wyrok z 2 kwietnia 2025, sygn. XVII AmE 178/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 kwietnia 2025 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
w składzie:

Przewodniczący –	Sędzia SO Małgorzata Wiliński
Protokolant –	sekr. sąd. Magdalena Ratajczyk

po rozpoznaniu w dniu 02 kwietnia 2025 r. w Warszawie

na rozprawie

sprawy z odwołania A. K.

przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki

o ustalenie solidarnej odpowiedzialności za zaległą opłatę koncesyjną

od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 20 marca 2024 r. nr (...).(...)

1.  oddala odwołanie;

2.  zasądza od A. K. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720,00 zł (siedemset dwadzieścia złotych), z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

SSO Małgorzata Wiliński

Sygn. akt XVII AmE 178/24

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 02 kwietnia 2025 r

Decyzją z 20 marca 2024 r. nr (...). (...).(...) Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej „Prezes URE”, „Pozwany”), na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775) (dalej k.p.a.) w zw. z art. 30 ust. 1 i art. 56 ust. 7a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r., poz. 266) (dalej p.e.) oraz art. 116 § 1 i § 2, art. 108 § 1, art. 107 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r., poz. 2383), w wyniku przeprowadzonego postępowania wszczętego z urzędu orzekł o solidarnej odpowiedzialności A. K. (dalej „Powódka”), tj. członka zarządu ze spółką (...) SP. Z.O.O. (dalej „Spółka”) za następujące należności:

1) zaległa kara pieniężna w kwocie 50 877 zł orzeczona decyzją Prezesa URE nr (...) z dnia 27 marca 2019 r.;

2) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych naliczane od kwoty wskazanej w pkt 1 za okres od dnia 25 grudnia 2021 r., do dnia wydania niniejszej decyzji, tj. w kwocie 16 716 zł.

Od powyższej Decyzji A. K. wniosła odwołanie, domagając się jej uchylenia w całości oraz zasądzenia kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.

Zaskarżonej Decyzji zarzucono naruszenie:

1)  art. 42 § 1 k.p.a. w zw. z art. 43 k.p.a. przez doręczenie zaskarżonej Decyzji, jak również wcześniejszego wezwania na adres do doręczeń spółki (...) sp. z o.o. ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym, a nie do rąk adresata albo osoby upoważnionej do odbioru korespondencji kierowanej personalnie do A. K.;

2)  art. 56 ust. 6b oraz 7a p.e. w zw. z art. 116 § 2 oraz 118 § 1 Ordynacji podatkowej przez orzeczenie o odpowiedzialności solidarnej A. K. po upływie 5 lat od daty wydania decyzji nakładającej karę administracyjną.

Pozwany w odpowiedzi na odwołanie wniósł o oddalenie odwołania oraz zasądzenie od Powódki na rzecz Pozwanego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny:

Prezes Urzędu Regulacji Energetyki decyzją nr (...) z dnia 27 marca 2019 r. na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 3a 12 p.e. wymierzył spółce (...) sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie 50 877 zł.

dowód: decyzja Prezesa URE z dnia 27 marca 2019 r. k. 1-8 akt adm., k. 5-12 akt sądowych o sygn. XVII AmE 172/19

Spółka nie uiściła wskazanej kary pieniężnej, złożyła natomiast odwołanie od ww. decyzji do Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (okoliczność niesporna).

Uchwałą nr 3 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników (...) sp. z o.o. z dnia 14 czerwca 2021 r. A. K. została powołana do zarządu spółki i objęła funkcję Prezesa Zarządu Spółki. Informacja o powyższym została wpisana do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 26 października 2023 r.

dowód: akt notarialny, Rep. A nr (...) z dnia 14 czerwca 2021 r. k. 110- 111 akt adm., postanowienie Sądu Rejonowego Katowice- Wschód w Katowicach, VIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z 26 października 2023 r., sygn. KA.VIII NS-REJ.KRS/(...) k. 117, 123 akt adm.

Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wyrokiem z dnia 26 października 2021 r. w sprawie o sygn. akt XVII AmE 172/19 oddalił odwołanie spółki od decyzji Prezesa URE z dnia 27 marca 2019 r. o wymierzeniu jej kary pieniężnej.

dowód: wyrok SOKIK w sprawie o sygn. akt XVII AmE 172/19 k. 10 akt adm., k. 72 akt sądowych o sygn. XVII AmE 172/19

Wskazany wyrok uprawomocnił się 10 grudnia 2021 r.

dowód: pismo z dnia 3 marca 2022 r. k. 11 akt adm., wyrok SOKIK w sprawie o sygn. akt XVII AmE 172/19 k. 72 akt sądowych o sygn. XVII AmE 172/19

Termin płatności ww. kary obliczony zgodnie z art. 56 ust. 6b p.e. upływał w dniu 24 grudnia 2021 r. (okoliczność niesporna).

A. K. pełniła funkcję Prezesa Zarządu Spółki w jednoosobowym zarządzie w czasie, gdy upływał termin płatności ww. kary pieniężnej.

(dowód: protokół notarialny rep A (...) z dnia 14 czerwca 2021 r. k. 110 akt administracyjnych, postanowienie z dnia 26 października 2023 r. Sądu Rejonowego Katowice – Wschód w Katowicach sygn. akt KA/VIII NS-REJ.KRS/(...) k. 117 akt administracyjnych, informacja odpowiadająca odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego zaczerpnięta z ogólnodostępnego Portalu Rejestrów Sądowych

Po podjęciu czynności na podstawie tytułu wykonawczego (...) (...) z dnia 23 września 2022 r., obejmującego ww. zaległość Spółki, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w dniu 28 marca 2023 r. wydał postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

dowód: tytuł wykonawczy k. 14- 15 akt adm., postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z 28 marca 2023 r. k. 18 akt adm.

Wobec powyższego Prezes URE wszczął z urzędu postępowanie w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności A. K. ze Spółką za należności w postaci zaległej kary pieniężnej w kwocie 50 877 zł oraz odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych naliczanych od ww. kwoty za okres od 25 grudnia 2021 r. Prezes URE wystosował w tym przedmiocie do A. K. zawiadomienie z dnia 16 lutego 2024 r. na adres ul. (...), (...)-(...) K., wskazując, że w terminie 7 dni od daty doręczenia ww. zawiadomienia oczekuje ewentualnych wyjaśnień oraz wniosków dotyczących przedstawionego stanu faktycznego w sprawie oraz okoliczności wyłączających odpowiedzialność strony. Jednocześnie pismem tym zawiadomiono A. K., że w sprawie zgromadzony został materiał dowodowy pozwalający na podjęcie decyzji i pouczono, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. strona ma prawo do zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego i wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz złożenia ewentualnych dodatkowych uwag i wyjaśnień. Wskazano też, że strona może skorzystać z powyższego uprawnienia w ciągu 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia. Zawiadomienie doręczono osobie oznaczonej jako uprawniona do odbioru w dniu 22 lutego 2024 r., ale pozostało ono bez odpowiedzi.

dowód: zawiadomienie o wszczęciu postępowania k. 153- 155 akt adm., z.p.o. k. 156 akt adm.

Prezes URE wydał w dniu 20 marca 2024 r. zaskarżoną Decyzję, która została wysłana A. K. pod ten sam adres co uprzednio. Korespondencję odebrała osoba oznaczona jako uprawniona do odbioru.

dowód: Decyzja k. 157- 158 akt adm., z.p.o. k. 159 akt adm.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów złożonych w trakcie postępowania, których autentyczność nie była podważana przez żadną ze stron postępowania, jak też w oparciu o niekwestionowane twierdzenia stron i dokumenty znajdujące się w aktach sprawy pod sygn. XVII AmE 172/19.

Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 56 ust. 7a Prawa energetycznego w sprawach dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa , z wyłączeniem art. 68 § 1-3.

Ogólne zasady odpowiedzialności podatkowej osób trzecich określają przepisy art. 107 - 109 Ordynacji podatkowej. Stosownie do treści art. 107 § 1 tej ustawy w przypadkach i w zakresie przewidzianych w rozdziale 15 Ordynacji podatkowej - Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. W myśl § 2 przywołanego art. 107, o ile dalsze przepisy tego rozdziału nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za:

l) podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów,

2) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych

3) niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek,

4) koszty postępowania egzekucyjnego.

Natomiast zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe, m.in. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Jednocześnie jak stanowi art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Z mocy zaś art. 116 § 4 Ordynacji podatkowej przepisy o odpowiedzialności członka zarządu stosuje się również do byłego członka zarządu.

W świetle powyższych regulacji należy przyjąć, że w art. 116 Ordynacji podatkowej z jednej strony zawarto przesłanki pozytywne odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, których wykazanie stanowi obowiązek organu podatkowego. Należą do nich wykazanie po pierwsze okoliczności dotyczących pełnienia funkcji członka zarządu w czasie kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego oraz po drugie bezskuteczności egzekucji skierowanej do majątku spółki. Z drugiej strony dyspozycja art. 116 Ordynacji podatkowej zawiera tzw. przesłanki egzoneracyjne, których zaistnienie zwalnia członka zarządu od odpowiedzialności. Do przesłanek tych zalicza się wykazanie, że we właściwym czasie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne lub zakończono układem postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło nie z jego winy, bądź też, że wskazał on mienie spółki umożliwiające zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych. Ciężar wykazania powyższych przesłanek egzoneracyjnych spoczywa na członku zarządu ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r. o sygn. I FSK 1614/15, Legalis).

Biorąc powyższe pod uwagę należy zaznaczyć, że z materiału sprawy wynika, że A. K. była jedynym członkiem zarządu spółki (...) sp. z o.o., zresztą jej prezesem, w czasie wydania przez Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w dniu 26 października 2021 r. wyroku oddalającego odwołanie złożone od decyzji Prezesa URE z 27 marca 2019 r. o wymierzeniu tej Spółce kary pieniężnej, jak też w momencie jego uprawomocnienia w dniu 10 grudnia 2021 r. oraz w terminie płatności ww. kary, obliczonym zgodnie z art. 56 ust. 6b Prawa energetycznego , który upłynął w dniu 24 grudnia 2021 r., (karę pieniężną, wymierzoną w decyzji Prezesa URE uiszcza się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu tej kary stała się prawomocna). W niniejszym zaś przypadku decyzja o wymierzeniu kary stała się prawomocna wraz z uprawomocnieniem wyroku Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, gdyż nie mogła być już dalej skarżona (art. 16 § 3 k.pa.).

W szczególności pozostawanie w wyżej określonej dacie terminu płatności ww. kary pieniężnej, tj. w dniu 24 grudnia 2021 r., A. K. członkiem zarządu Spółki potwierdza uchwała nr 3 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników (...) sp. z o.o. z dnia 14 czerwca 2021 r., na mocy której A. K. została powołana do zarządu Spółki i objęła funkcję Prezesa Zarządu Spółki. Tym samym należało przyjąć, że była członkiem zarządu Spółki w dacie wymagalności kwoty kary pieniężnej wymierzonej Spółce przez organ.

Z kolei egzekucja z majątku Spółki okazała się, w ocenie Sądu, bezskuteczna w związku z wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w dniu 28 marca 2023 r. postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego z majątku Spółki celem wyegzekwowania kary pieniężnej nałożonej decyzją Prezesa URE. Organ stwierdził bowiem brak składników majątkowych Spółki, do których można by skierować skuteczną egzekucję. Stąd uznał, że podjęcie ewentualnych czynności egzekucyjnych nie rokuje, aby przyniosły efekt w postaci wyegzekwowania kwot należnych wierzycielowi.

W tym kontekście zasadne jest powołanie się na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2023 r. o sygn. III FSK 1571/22 ( Legalis), który trafnie analizuje problem bezskuteczności egzekucji. Sąd ten zauważył, że na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej przesłanka bezskuteczności egzekucji rozumiana jest jako brak możliwości przymusowego zaspokojenia wierzyciela publicznoprawnego w toku wszczętej i przeprowadzonej przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki. Może być wykazana nie tylko na podstawie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, ale także w inny sposób. Znajduje to potwierdzenie w wykładni językowej art. 116 § 1 OrdPU, z którego nie wynikają żadne wymogi co do formalnego stwierdzenia bezskuteczności egzekucji z majątku spółki. Bezskuteczność egzekucji stwierdza się na podstawie okoliczności wynikających z czynności przeprowadzonych w postępowaniu egzekucyjnym (zob. wyrok SN z 6 czerwca 2013 r., II UK 329/12). Stwierdzenie istnienia przesłanki bezskuteczności egzekucji, może nastąpić dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, obejmującego zaległości podatkowe podatnika, a postępowanie egzekucyjne winno być prowadzone w stosunku do całego majątku spółki, jej wszystkich aktywów (por. uchwała NSA z 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08; wyrok NSA z 9 maja 2017 r., I FSK 1614/15).

Dodatkowo Sąd miał na uwadze inne wywody Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził, iż (…) ocena prawidłowości podejmowanych czynności w postępowaniu egzekucyjnym nie jest przedmiotem postępowania w zakresie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2020 r., II FSK 1145/18). Postępowanie z art. 116 § 1 OrdPU nie służy bowiem przeprowadzaniu kontroli prawidłowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które jako postępowanie wykonawcze stanowi odrębną procedurę opatrzoną specyficznymi środkami odwoławczymi takimi jak zarzuty, czy skarga na czynności egzekucyjne (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2009 r., I FSK 608/08). Ewentualna wadliwość postępowania egzekucyjnego powinna być podnoszona i skarżona przewidzianymi środkami w tym właśnie postępowaniu (por. wyrok NSA z 25 maja 2010 r., I FSK 949/09).

Dlatego w uzasadnieniu innego wyroku z dnia 28 sierpnia 2020 r. o sygn. II FSK 1145/18 (Legalis) Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował, odnosząc się do twierdzeń Skarżącej dotyczących umorzenia postępowania egzekucyjnego, pomimo posiadania w tym czasie przez spółkę nieruchomości (…), że prawidłowość przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec spółki nie może być skutecznie kwestionowana w toku postępowania w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości spółki.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że brak jest podstaw do weryfikowania tego stanowiska. Tym samym należało przyjąć bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki w świetle art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej.

W konsekwencji Sąd stwierdził, iż zaszły obydwie przesłanki pozytywne z art. 116 Ordynacji podatkowej implikujące przeniesienie odpowiedzialności za zaległości Spółki na powódkę.

Nie wystąpiła również żadna przesłanka uwalniająca od odpowiedzialności. Pomimo nieuregulowania przez Spółkę wymagalnej kwoty kary pieniężnej, w sytuacji nieustalenia przez organ egzekucyjny składników majątkowych spółki, z których mógłby wyegzekwować zaległości, w sprawie niniejszej nie przedłożono dowodów jakoby powódka złożyła we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu. Brak jest również dowodów, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jej winy. Nadto trzeba zaznaczyć, że bezspornie powódka nie wskazała żadnego mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości Spółki w znacznej części.

Jeśli chodzi o niedoręczenie Powódce bezpośrednio do jej rąk albo osoby upoważnionej do odbioru korespondencji kierowanej personalnie do A. K., zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie a następnie Decyzji, co miałoby skutkować naruszeniem art. 42 § 1 i 43 k.p.a., zauważyć trzeba, że Prezes URE próbował ustalić w rejestrze PESEL obecny adres w/w, aczkolwiek wpisane tam dane adresowe były nieaktualne. Adres organ ustalił więc na podstawie informacji pozyskanych z akt rejestrowych Spółki, gdyż na liście wspólników Spółki lub członków zarządu A. K. wskazywała swój jeden i ten sam adres – K., ul. (...) do doręczeń nie tylko dla niej jako Prezesa Zarządu Spółki, ale jako osoby fizycznej ( k. 88, 128 akt adm.). Adres ten podała w dniu 22 czerwca 2021 r., ale również 18 kwietnia 2023 r. ( k. 74, 128 akt adm.). Jednocześnie pod adresem tym mieści się siedziba Spółki ( k. 69 akt adm.). Zgodnie zaś z treścią art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych, tym samym korespondencja dla powódki została doręczona w jej miejscu pracy. Wprawdzie korespondencję tą odebrały osoby upoważnione do odbioru pism, ale należy zwrócić uwagę, że przesyłki zostały zaadresowane personalnie do A. K., która pełni równocześnie funkcję prezesa zarządu Spółki. Ewentualny spór związany z prawidłowością doręczenia nie ma przy tym większego znaczenia wobec faktu, że oceniana decyzja została ostatecznie przekazana i to w terminie, który umożliwił jej zakwestionowanie w drodze odwołania wyniesionego do Sądu.

Dlatego zarzuty dotyczące prowadzenia postępowania przez Prezesa Urzędu co do zasady nie mają przełożenia na wynik postępowania sądowego. Wniesienie odwołania od decyzji administracyjnej wszczyna bowiem postępowanie cywilne, w którym na podstawie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego Sąd dokonuje własnych ustaleń faktycznych i prawnych. Przede wszystkim Sąd nie ogranicza się jedynie do sprawdzenia prawidłowości postępowania administracyjnego. Przed sądem powszechnym sprawa rozpoznawana jest według reguł kontradyktoryjnego postępowania cywilnego, a przedmiotem nie jest kontrola legalności decyzji administracyjnej, jak to ma miejsce przed sądem administracyjnym. Celem postępowania sądowego nie jest więc przeprowadzenie kontroli postępowania administracyjnego, lecz merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, której przedmiotem jest spór między stronami powstający dopiero po wydaniu decyzji przez Prezesa Urzędu. Do Sądu ostatecznie należy zastosowanie odpowiedniej normy prawa materialnego, na podstawie wyjaśnienia podstawy faktycznej, obejmującej wszystkie elementy faktyczne przewidziane w hipotezie tej normy ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 2021 r., sygn. akt I NSKP 7/21, opubl. Lex nr 3225327). Dlatego nawet gdyby przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym doszło do uchybień proceduralnych to nie mogą one być przedmiotem postępowania sądowego, bowiem Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zobowiązany jest do wszechstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu zasad rozkładu ciężaru dowodu i obowiązku stron w postępowaniu dowodowym. Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów przeprowadził zatem postępowanie sądowe pierwszoinstancyjne, w którym strona mogła przedstawić wszystkie okoliczności faktyczne i dowody stanowiące kontrargumenty wobec wydanej Decyzji.

Tymczasem powódka nie wykazała, że zaszły okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność jako członka zarządu Spółki na zasadzie art. 116 Ordynacji podatkowej, zatem wystąpienie przesłanek pozytywnych implikowało solidarną odpowiedzialność Powódki ze Spółką, o czym orzeczono w Decyzji.

Podstawę oceny Sądu stanowił nadto zarzut przedawnienia na podstawie art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Natomiast w niniejszym przypadku, wobec zaskarżenia decyzji Prezesa URE z 27 marca 2019 r. o wymierzeniu Spółce kary pieniężnej, w świetle art. 56 ust. 6b Prawa energetycznego karę tę należało uiścić się w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja Prezesa URE o wymierzeniu kary pieniężnej stała się prawomocna. Decyzja Prezesa URE o wymierzeniu kary pieniężnej stała się zaś prawomocna wraz z prawomocnością wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z 26 października 2021 r. oddalającego odwołanie od tej decyzji, co miało miejsce 10 grudnia 2021 r. Zatem, jak już wcześniej wspomniano, termin płatności ww. kary upłynął w dniu 24 grudnia 2021 r. Tym samym od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa (25 grudnia 2021 r.), czyli od końca 2021 r. 5 lat upłynęłoby z dniem 31 grudnia 2026 r.

Sąd także zważył, że § 2 art. 108 Ordynacji podatkowej stanowi, że przedawnienie zobowiązania wynikającego z decyzji, o której mowa w § 1, następuje po upływie 3 lat od końca roku kalendarzowego, w którym została doręczona decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Na jego tle przyjmuje się, że dla dotrzymania terminu niezbędne jest nie tylko wydanie decyzji przez organ podatkowy przed upływem tego terminu, ale także dojście decyzji do wiadomości zobowiązanego podatnika ( zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego – OZ w Gdańsku z 20.8.1999 r., I SA/Gd 1321/97, niepubl.) W niniejszej sprawie, z uwagi na wniesione przez A. K. odwołanie, nie ulega wątpliwości, że powzięła wiedze o zaskarżonej decyzji, a termin wskazany w przywołanym przepisie jeszcze nie upłynął.

Tym samym wobec zatem tego, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza zaistnienie przesłanek pozytywnych a nie wskazuje na wystąpienie przesłanek wykluczających odpowiedzialność solidarną powódki jako członka zarządu ze Spółką, przy czym wydanie Decyzji nie nastąpiło w warunkach przedawnienia, uznając zaskarżoną Decyzję za słuszną, Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia, oddalił wniesione przez Powódkę odwołanie na podstawie art. 479 ⁵³ § 1 k.p.c.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Z uwagi na nieuwzględnienie odwołania, Powódkę należało uznać za stronę, która przegrała proces i zasądzić od niej na rzecz Pozwanego zwrot kosztów procesu, na które złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 720,00 zł ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. 2018, poz. 265).

16.04.2025 r.

Sędzia SO Małgorzata Wiliński

Sygn. akt XVII AmE 178/24 Dnia 16 kwietnia 2025 r.

ZARZĄDZENIE

(...)

(...)