Postanowienie SN z 16 lipca 2013, sygn. III KK 209/13
Data orzeczenia
16 lipca 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Eugeniusz Wildowicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 16 lipca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Eugeniusz Wildowicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 lipca 2013 r.,
sprawy M. S.
skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 10 stycznia 2013 r., utrzymującego w
mocy wyrok Sądu Okręgowego w W.
z dnia 7 września 2012 r.,
postanowił :
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego .
UZASADNIENIE
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, stąd jej oddalenie na posiedzeniu w
trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionego w puncie I kasacji
zarzutu naruszenia art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. stwierdzić należy, że
przepisy te określają podstawowe zasady procesowe, które nie mogą stanowić
samodzielnej podstawy kasacyjnej, bez wskazania obrazy konkretnych przepisów
służących realizacji tych zasad. Skarżący podnosząc w uzasadnieniu kasacji, że
orzekające w sprawie sądy błędnie ustaliły, iż można było na podstawie zebranego
materiału dowodowego przypisać skazanemu działanie z zamiarem kierunkowym,
tego jednak nie czynił. Natomiast wprost podważa w ten sposób ocenę dowodów,
2
na podstawie których poczyniono ustalenia faktyczne i nie zważając na
nadzwyczajny charakter kasacji przedstawia własną interpretację poszczególnych
źródeł dowodowych próbując w ten sposób wykazać, że brak było dowodów na
przyjęcie, iż skazany wiedział od samego początku, w jakiego rodzaju działaniach
ma uczestniczyć i w jaki sposób. Oznacza to, że skarżący pod pozorem naruszenia
norm prawa procesowego w istocie podnosi niedopuszczalny w postępowaniu
kasacyjnym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych oraz prowadzi nieuprawnioną
na tym etapie postępowania polemikę z oceną zebranego w sprawie materiału
dowodowego dokonaną przez sąd I instancji i skontrolowaną przez instancję
odwoławczą.
Dodatkowo podnieść trzeba, że skoro Sąd odwoławczy utrzymując w mocy
zaskarżony wyrok nie przeprowadził w postępowaniu apelacyjnym żadnych
dowodów oraz nie oceniał na nowo dowodów przeprowadzonych w pierwszej
instancji, to nie mógł naruszyć art. 7 k.p.k.
Chybiony jest także podniesiony w punkcie II zarzut rażącej obrazy art. 440
k.p.k. poprzez „nie uchylenie lub zmianę na korzyść skazanego zaskarżonego
orzeczenia, pomimo że jest ono rażąco niewspółmierne w zakresie orzeczonej
kary”.
Zgodnie z art. 440 k.p.k., jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażące
niesprawiedliwe, podlega ono zmianie na korzyść oskarżonego albo uchyleniu
niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów. Oznacza to, że sąd
odwoławczy ma prawo i obowiązek zbadania sprawy pod względem
merytorycznym i prawnym nie tylko w granicach środka odwoławczego, ale także z
urzędu niezależnie od tych granic - w celu stwierdzenia, czy nie zachodzi oczywista
niesprawiedliwość wyroku. Do obrazy przepisu art. 440 k.p.k. może zatem dojść
jedynie wówczas, gdy sąd odwoławczy nie postąpi w opisany wyżej sposób, a więc
nie skontroluje orzeczenia pod kątem jego ewentualnej oczywistej
niesprawiedliwości. Wskazana sytuacja procesowa w rozważanej sprawie jednak
nie wystąpiła, bowiem w apelacji podnoszono zarzuty błędu w ustaleniach
faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary, a Sąd odwoławczy zarzuty te
rozpoznał i zasadnie nie stwierdził takich naruszeń, które mogłyby mieć wpływ na
treść wyroku Sądu pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny nie mógł więc dopuścić się
3
obrazy art. 440 k.p.k. skoro zajmował się zarzutem leżącym u podstaw
argumentacji o rażącej niesprawiedliwości orzeczenia i sygnalizowanego
naruszenia nie stwierdził.
Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na
podstawie art. 536 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.