sygn. III KK 193/13 16 lipca 2013 Sąd Najwyższy

Wyrok SN z 16 lipca 2013, sygn. III KK 193/13

Data orzeczenia 16 lipca 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący SSN Dariusz Świecki
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #wyrok SN
Sygn. akt III KK 193/13
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 lipca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Świecki (przewodniczący)
SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca)
SSN Eugeniusz Wildowicz
Protokolant Anna Korzeniecka-Plewka
w sprawie W. G.
obwinionego z art. 119 § 1 k.w.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z
art. 112 k.p.s.w.
z dniu 16 lipca 2013 r.
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego w L.
z dnia 11 września 2012 r.,
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego
rozpoznania Sądowi Rejonowemu w L.
UZASADNIENIE
Z. G. został obwiniony o to, że w dniu 24 czerwca 2012 r. w L. na ulicy W. w
sklepie „B." dokonał kradzieży serka „Brie" o wartości 2,89 zł na szkodę „J. ", tj. o
czyn z art. 119 § 1 k.w.
2
Sąd Rejonowy wyrokiem nakazowym z dnia 11 września 2012 r.,
przyjmując, że okoliczności i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, na mocy art.
93 § 1 i 2 k.p.s.w. orzekł:
I. obwinionego Z. G. uznał za winnego zarzucanego mu wykroczenia z art. 119 §
1 k.w. i za to na podstawie art. 119 § 1 k.w. wymierzył karę 100 złotych
grzywny;
II. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 zł tytułem opłaty
sądowej i obciążył go kwotą 50 zł tytułem zryczałtowanych wydatków
postępowania.
Powyższe orzeczenie nie zostało zaskarżone przez strony i uprawomocniło
się w dniu 21 września 2012 r.
Od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego z dnia 11
września 2012 r., kasację wywiódł Prokurator Generalny.
Na podstawie art. 110 § 1 k.p.s.w. zaskarżył wyrok w całości, na korzyść
obwinionego Z. G.
Na zasadzie art. 111 k.p.s.w. oraz art. 526 § 1 k.p.k. i art. 537 § 1 i § 2 k.p.k.
w zw. z art. 112 k.p.s.w. zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia
naruszenie przepisów prawa karnego procesowego - art. 93 k.p.s.w. i art. 21 § 1 pkt
2 k.p.s.w. polegające na rozpoznaniu przez sąd sprawy obwinionego w
postępowaniu nakazowym, pomimo istnienia uzasadnionych wątpliwości co do
poczytalności Z. G. w chwili czynu, co pozbawiło go obligatoryjnej obrony i wniósł o
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w L. do
ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna.
Zgodnie z treścią art. 93 § 2 k.p.s.w. orzekanie w postępowaniu nakazowym
w sprawach o wykroczenia może nastąpić tylko wówczas, jeżeli okoliczności czynu
i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, a nadto jeżeli nie zachodzą okoliczności
wymienione w art. 21 § 1 k.p.s.w. czyli sytuacje, w których obwiniony obligatoryjnie
w toku postępowania musi mieć obrońcę (obwiniony jest głuchy, niemy lub
niewidomy albo zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności).
3
W rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka niedopuszczalności
rozpoznania sprawy w postępowaniu nakazowym, określona w art. 21 § 1 pkt 2
k.p.s.w., bowiem zachodziła uzasadniona wątpliwość co do poczytalności
obwinionego (por. art. 93 § 4 k..p.s.w.).
Z informacji zawartych w notatkach urzędowych sporządzonych przez
funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w L. w dniu 4 i 26 lipca 2012 r. wynika,
że po zatrzymaniu Z. G. w związku z dokonaną kradzieżą serka w sklepie „B."
przebywał on w Szpitalu Miejskim na Oddziale Psychiatrycznym nr II (k. 9, 11).
W notatce z dnia 4 lipca 2012 r. funkcjonariusz Policji podał, że na podstawie
rozmowy z lekarzem tego oddziału ustalił, iż Z. G. nie może brać udziału w
czynnościach procesowych z uwagi na jego zły stan zdrowia. Był on wówczas w
początkowej fazie leczenia i mogło ono potrwać około 2 miesięcy. W tym czasie
wykonanie czynności procesowych z udziałem Z. G. było niemożliwe.
Z protokołu przesłuchania Z. G. jako osoby podejrzanej o popełnienie
wykroczenia z dnia 26 lipca 2012 r. wynika, iż podczas tej czynności oświadczył, iż
leczy się na depresję i psychiatrycznie.
Przedstawione okoliczności wskazują, iż istniały uzasadnione wątpliwości co
do poczytalności obwinionego w czasie popełnienia wykroczenia. W tej sytuacji
rozpoznanie sprawy w postępowaniu nakazowym było niedopuszczalne. Sprawa
obwinionego powinna zostać skierowana na rozprawę, zaś obwinionemu należało
wyznaczyć obrońcę z urzędu i poddać go badaniu przez biegłego psychiatrę (art.
42 § 2 k.p.s.w.).
Rażąca obraza art. 93 § 2 i 4 k.p.s.w. w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 k.p.s.w. mogła
mieć istotny wpływ na treść wyroku.
W konsekwencji Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę
do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
)
4