Wyrok z 29 maja 2026, sygn. IV Ka 937/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 maja 2026 r.

Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: sędzia Sądu Okręgowego Mirosław Kędzierski

Protokolant: stażysta Szymon Guza

przy udziale ----

po rozpoznaniu w dniach 5 marca 2026 i 29 maja 2026 r.

sprawy D. C. s. S. (...) R. ur. (...) w L.

obwinionego z art. 90 § 2 kw w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym, art. 97 kw w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym

na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego

od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy

z dnia 2 lipca 2025 r. sygn. akt XI W 23/25

uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 1 i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 lipca 2025 roku w sprawie XI W 23/25 Sąd Rejonowy w Bydgoszczy uznał D. C., za winnego tego, że w dniu 13.06.2024 r. około godz. 17:40 w L. na ulicy (...) (skrzyżowanie z ulicą (...)) jako pieszy wbrew obowiązkowi nie korzystał z chodnika, idąc po jezdni, tj. wykroczenia z art. 97 k.w. w zw. z art. 11 ust. 1 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym i za to na podstawie art. 97 k.w. wymierzył mu karę grzywny w kwocie 300 złotych oraz uniewinnił go od zarzutu, że w dniu 13.06.2024r. o godz. 17:37 w L. na ulicy (...), kierując samochodem marki F. (...) o nr rejestracyjnym (...) jako instruktor nauki jazdy zatrzymał pojazd na jezdni, czym utrudnił przejazd innemu uczestnikowi ruchu drogowego na drodze publicznej, tj. od popełnienia czynu z art. 90 § 2 k.w. Nadto zwolnił obwinionego od zryczałtowanych wydatków postępowania, wydatkami obciążył Skarb Państwa i wymierzył obwinionemu opłatę w kwocie 30 złotych.

Apelację od powyższego wyroku w części uniewinniającej wniósł pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, zaskarżonemu wyrokowi zarzucając :

- obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z w zw. z art. 8 kpw.i art. 410 k.p.k. w zw. z 82 § 1 kpw poprzez dokonanie przez Sąd I Instancji dowolnej oceny dowodów, w tym dowodu z nagrania na płycie CD, zeznań obwinionego podczas, gdy właściwa ocena dowód, a tym samym prawidłowo ustalony stan faktycznego przedmiotowej sprawy powinna prowadzić do wniosku, że zachowanie D. C. polegające na tym, iż w dniu 13.06.2024 r. o godz. 17-37 w L. na ulicy (...), kierując samochodem marki F. (...) o numerach (...) jako instruktor nauki jazdy zatrzymał pojazd na jezdni i utrudnił przejazd innemu uczestnikowi ruchu drogowego na drodze publicznej wypełniało znamiona wykroczenia z art. 90 § 2 kw w zw. z art 46 ust 1 Prawo o ruchu drogowym,

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, a polegający na błędnym uznaniu, że: zachowanie D. C. polegające na tym, iż w dniu 13.06.2024 r. , godz. 17-3w L. na ulicy (...), kierując samochodem marki F. (...) o numerach (...) jako instruktor nauki jazdy zatrzymał pojazd na jezdni na drodze publicznej, czym utrudnił przejazd innemu uczestnikowi ruchu drogowego nie było celowe, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, iż obwiniony zatrzymał się na drodze publiczne, aż dwa razu w ciągu ok. 4 minut, zachowanie obwinionego nie było właściwe, próbował jak instruktor jazdy zaparkować wzdłuż jezdni cofając na drodze jednokierunkowej, czym celowo utrudnił przejazd innemu uczestnikowi ruchu drogowego - pokrzywdzonemu.

Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje :

Apelacja wniesiona przez pełnomocnika oskarżyciela zasługuje na uwzględnienie albowiem w znacznej części zarzutom i argumentom w niej zawartym nie można odmówić słuszności.

Ocena ta jest konsekwencją ujawnienia w wyniku kontroli instancyjnej, błędów Sądu zawartych w części motywacyjnej wyroku, pominięcia niektórych aspektów faktycznych sprawy oraz uzupełnienia postepowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym o opinię biegłego z zakresu ruchu drogowego, które mogły mieć wpływ na poczynione ustalenia i w efekcie treść zaskarżonego wyroku.

W szczególności zaskarżone orzeczenie ostać się nie może, ze względów następujących:

- według biegłego sądowego o specjalności ruch drogowy i bezpieczeństwo ruchu drogowego, zachowanie obwinionego instruktora nauki jazdy było nieprawidłowe i to w wielu aspektach sprawy:

- w sytuacji drogowej nie powinien dać polecenia parkowania tyłem przy krawężniku, zadania nie można było wykonać bez utrudnienia komukolwiek ruchu; w sytuacji braku możliwości wykonania zadania szkoleniowego, należy niezwłocznie kontynuować jazdę a nie dyskutować na drodze,

- wybrał złe miejsce do parkowania (brama wyjazdowa z posesji), co naruszało art. 49 ust. 2 ustawy prawo o ruchu drogowym,

- miało miejsce faktyczne utrudnienie ruchu ( pojazd jadący za pojazdem szkoleniowym F. musiał oczekiwać na przejazd łącznie ok. 1 min 20 sek ).

Nadto:

- według zgodnych poglądów doktryny strona podmiotowa wykroczenia z art. 90 k.w. obejmuje w zasadzie umyślność ale możliwe jest nawet zachowanie nacechowane nieumyślnością; zgodnie z brzmieniem art. 6 § 1 k.w. wykroczenie umyślne zachodzi wtedy, gdy sprawca ma zamiar popełnienia czynu zabronionego, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi;

- w niniejszej sprawie sąd w swoim uzasadnieniu właściwie ograniczył się do rozważenia wyłącznie jednego aspektu strony podmiotowej wykroczenia utrudniania ruchu a mianowicie braku zamiaru jego popełnienia przez obwinionego ( czyli braku zamiaru bezpośredniego ), zupełnie pomijając pozostałe możliwości ewentualnego zawinienia; o powyższym przekonują sformułowania sądu „… cały przebieg zajścia wskazuje niewątpliwie, iż zamiarem obwinionego nie było tamowanie, czy utrudnianie ruchu …..świadczy o tym fakt, że zaraz po wymianie zdań z pokrzywdzonymi, pojazd obwinionego odjechał….takie działanie wskazuje, że jego celem nie było utrudnienie czy tamowanie ruchu jadącemu za nim pojazdowi….. celem obwinionego było umożliwienie kursantowi wykonania manewru parkowania…”; w konsekwencji Sąd uznał, że zachowanie obwinionego nie wypełniło znamion czynu z art. 90 § 2 k.w.

Sąd Rejonowy zatem winien ponownie przeprowadzić postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie, uwzględniając poglądy i wskazania jakie zostały zawarte w niniejszym orzeczeniu Sądu Okręgowego. Po jego przeprowadzeniu winien ocenić czy zebrane dowody pozwalają na przypisanie obwinionemu zarzucanego mu wykroczenia. Przy tym ocena zebranych dowodów w ewentualnie sporządzonym uzasadnieniu zapadłego wyroku winna pozostawać w zgodzie z wymogami art.7 k.p.k. oraz uwzględniać wymogi przewidziane w art.424 k.p.k.

Mając na uwadze powyższą argumentację, orzeczono jak w sentencji wyroku.