Postanowienie SN z 25 lipca 2013, sygn. SDI 16/13
Data orzeczenia
25 lipca 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział VI
Przewodniczący
SSN Andrzej Siuchniński
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 25 lipca 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Przewodniczący: SSN Andrzej Siuchniński
Sędziowie SN: Małgorzata Gierszon
Piotr Hofmański (sprawozdawca)
Protokolant Katarzyna Wojnicka
Przy udziale Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego Naczelnej Rady Adwokackiej
w związku z kasacją adwokata
obwinionego o przewinienie dyscyplinarne przeciwko § 31 i in. Zbioru zasad etyki
adwokackiej i godności zawodu
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury z dnia 8 grudnia 2012
r., sygn. WSD/…/,
utrzymującego w mocy orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej z dnia
14 grudnia 2011 r.
p o s t a n o w i ł
1. pozostawić kasację bez rozpoznania,
2. obciążyć kosztami postępowania kasacyjnego w kwocie 20 zł
(słownie: dwadzieścia złotych) obwinionego adwokata.
UZASADNIENIE
Orzeczeniem z dnia 8 grudnia 2013 r., Wyższy Sąd Dyscyplinarny
Adwokatury utrzymał w mocy orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej
z dnia 14 grudnia 2011 r., w którym adwokata uznano winnym wykroczenia
dyscyplinarnego przeciwko § 31 pkt 1 oraz § 1 pkt 3 i 5 Zbioru zasad etyki
adwokackiej i godności zawodu i za to wymierzono mu za ten czyn karę pieniężną.
Od powyższego orzeczenia obwiniony wniósł kasację osobistą, a po wezwaniu do
2
uzupełnienia braku formalnego przymusu adwokackiego, do Sądu Najwyższego
wpłynęła kasacja podpisana przez obrońcę obwinionego.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasację należało pozostawić bez rozpoznania.
Wobec odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania karnego (art.
95n prawa o adwokaturze) niewątpliwe jest, że kasacje wnoszone do Sądu
Najwyższego od orzeczeń Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury powinny
spełniać szczególny wymóg formy określony w art. 526 § 2 k.p.k., tj. wymóg
przymusu adwokacko - radcowskiego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego
wielokrotnie podkreślano, że „jeżeli obwiniony wykonuje zawód adwokata lub radcy
prawnego, to w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko niemu
występuje on jedynie w roli obwinionego, a nie jako podmiot profesjonalny
reprezentujący stronę. Przyjęcie stanowiska o możliwości łączenia tych dwóch ról
procesowych, w świetle warunków dopuszczalności kasacji w postępowaniu
dyscyplinarnym, należy uznać za niedopuszczalne, jako że stanowiłoby ono
obejście wymogu określonego w art. 526 § 2 k.p.k.” (postanowienie z dnia 27
września 2012 r., VI KZ 12/12).
Po lekturze kasacji Sąd Najwyższy powziął wątpliwość, co do spełnienia
przez skarżącego wymogu przymusu adwokacko-radcowskiego, czyli konieczności
sporządzenia i podpisania kasacji przez obrońcę lub pełnomocnika będącego
adwokatem lub radcą prawnym (art. 526 § 2 k.p.k.). Warstwa gramatyczna kasacji
(w szczególności narracja prowadzona w pierwszej osobie liczby pojedynczej)
sugeruje bowiem, że obszerne jej fragmenty zostały sporządzone nie przez
obrońcę, adw. R. K., ale przez samego obwinionego adwokata. Wątpliwości w tym
względzie rozwiewa pismo obwinionego z dnia 27 marca 2013 r., w którym
stwierdza on jednoznacznie, że wniesiona kasacja jest treściowo tożsama z
kasacją osobistą obwinionego, lecz została „podpisana dodatkowo przez adwokata-
obrońcę.”
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wielokrotnie podkreślano, że spełnienie
wymogu przymusu adwokacko - radcowskiego polega nie tylko na podpisaniu, ale i
3
na sporządzeniu kasacji przez profesjonalnego obrońcę lub pełnomocnika: tak
choćby w postanowieniu z 15 grudnia 2010 r., IV KZ 73/10: „Art. 84 § 3 k.p.k. oraz
art. 526 § 2 k.p.k. mówią wyraźnie "o sporządzeniu i podpisaniu" kasacji przez
obrońcę, a więc to on ma ją zarówno napisać, jak i podpisać. Samo podpisanie się
adwokata (…) pod skargą sporządzoną przez stronę nie spełnia powyższego
wymogu i nie czyni tym samym kasacji prawnie skuteczną.”
W tym stanie rzeczy, kasację, której braki formalne nie zostały usunięte w
terminie określonym w art. 120 k.p.k., stosownie do art. 531 § 1 k.p.k. należało
pozostawić bez rozpoznania.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.