Postanowienie SN z 8 sierpnia 2013, sygn. IV KK 217/13
Data orzeczenia
8 sierpnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Wiesław Kozielewicz
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 8 sierpnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Wiesław Kozielewicz
w sprawie J. K.
skazanego z art.53 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 13 października 1995 r. -Prawo łowieckie
na posiedzeniu w Izbie Karnej
w dniu 8 sierpnia 2013 r.,
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 21 grudnia 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w L.
z dnia 9 października 2012 r.,postanowił:
I. na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. kasację pozostawić bez
rozpoznania;
II. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć
skazanego.
UZASADNIENIE
Kasacją niniejszą zaskarżono wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 21
grudnia 2012 r., którym utrzymano w mocy wyrok sądu pierwszej instancji
skazujący J. K. za przestępstwo określone w art. 53 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 13
października 1995 r. – Prawo łowieckie, na karę dziesięciu miesięcy pozbawienia
wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres trzech lat próby oraz
karę 100 stawek dziennych grzywny z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej
na kwotę 60 złotych.
2
W kasacji obrońca skazanego adw. D. B. zarzucił rażące naruszenie prawa
karnego materialnego, a to przepisów art. 53 pkt 4 i art. 53 pkt 5 ustawy z dnia 13
października 1995 r. – Prawo łowieckie.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. w pisemnej odpowiedzi na kasację
wniósł, cyt. „o oddalenie kasacji jako niedopuszczalnej z mocy ustawy”.
Z kolei pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wskazując w pisemnej
odpowiedzi na kasację, iż kasacja jest cyt. „oczywiście bezzasadna, pozbawiona
podstawy pisemnej”, wniósł o jej oddalenie na podstawie art. 523 § 2 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
W sytuacji, gdy w wyroku skazującym orzeczono karę pozbawienia wolności z
warunkowym zawieszeniem jej wykonania, kasację na korzyść oskarżonego wnieść
można jedynie z powodu uchybień wskazanych art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 w
zw. z § 2 k.p.k.). Ograniczenie to obowiązuje już od 1 września 2000 r. i
powinno być znane podmiotowi fachowemu, jakim jest adwokat. Tymczasem
niniejsza kasacja powyższego wymogu nie spełnia. Powołuje się ona jedynie na
takie uchybienia, które w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k. są tzw. innym rażącym
naruszeniem prawa, tzn. innym niż obraza art. 439 k.p.k. Jest to tym samym
kasacja niedopuszczalna, jako że inne zarzuty niż uchybienia z art. 439 k.p.k. nie
mogą być podstawą skargi kasacyjnej w omawianej sytuacji. Kasacja ta powinna
zatem spotkać się z odmową przyjęcia w sądzie odwoławczym (art. 530 § 2 k.p.k.).
Skoro mimo to została przyjęta i przekazana Sądowi Najwyższemu, należy –
stosownie do art. 531 § 1 zdanie pierwsze k.p.k. – pozostawić ja bez rozpoznania.