Postanowienie SN z 8 sierpnia 2013, sygn. III KK 244/13
Data orzeczenia
8 sierpnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Józef Dołhy
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
POSTANOWIENIE
Dnia 8 sierpnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 sierpnia 2013 r.,
sprawy T. L.
skazanego z art. 279 § 1 i in. kk
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w S.
z dnia 5 kwietnia 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M. z
dnia 13 listopada 2012 r.;
p o s t a n o w i ł
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 13 listopada 2012 r. T. L. skazany
został za przestępstwa: 1) z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11
§ 2 k.k. – na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności; 2) z art. 224 § 2 k.k. w zb.
z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. – na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia
wolności; łącznie na karę 4 lat pozbawienia wolności.
W apelacji od tego wyroku obrońca oskarżonego podniósł zarzuty obrazy
przepisów postępowania w art. 170 § 1 pkt 2, art. 366 § 1, art. 7 i art. 424 § 1 pkt 1 i
2 k.p.k., błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności kary.
2
Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2013 r., utrzymał w mocy
zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Od tego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego T. L., zarzucając
mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia rażące naruszenie przepisów
prawa procesowego:
1) art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez
zaniechanie przez Sąd II instancji należytego i rzetelnego rozważenia i
ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do podniesionego w pkt 1 tiret 3
apelacji obrońcy oskarżonego zarzutu mogącej mieć wpływ na treść
orzeczenia obrazy przepisu art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k. - co w konsekwencji
doprowadziło do dokonania przez Sąd II instancji błędnej wykładni zbiegu
przepisów art. 288 k.k. oraz art. 279 § 1 k.p.k., podczas gdy z utrwalonej linii
orzeczniczej Sąd Najwyższego oraz poglądów doktryny wynika, iż przepis
kradzieży z włamaniem konsumuje przepis o zniszczeniu lub uszkodzeniu
mienia wtedy, gdy szkoda wyrządzona włamaniem jest nieporównywalnie
niższa od szkody wyrządzonej kradzieżą;
2) art. 452 § 2 k.p.k. oraz art. 170 § 1 pkt 2 i art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458
k.p.k. poprzez bezpodstawne oddalenie - jako nie mające znaczenia dla
rozstrzygnięcia sprawy - wniosków dowodowych obrońcy oskarżonego o
zwrócenie się do Komendy Stołecznej Policji w Warszawie o udzielenie
informacji, jakiego typu sygnalizację świetlną i dźwiękową posiadał samochód
służbowy Policji marki KIA Ceed nr rej. […] w dniu zdarzenia (w celu ustalenia,
czy sygnały świetlne i dźwiękowe wydawane z tego pojazdu mogły być
widoczne i słyszalne dla osób jadących przed radiowozem) oraz zwrócenie się
do jednostki Pogotowia Ratunkowego o nadesłanie danych osobowych załogi
karetki pogotowia przybyłej na miejsce zatrzymania oskarżonego T. L., a
następnie wezwanie tych osób w charakterze świadków na okoliczność, czy
wyrzucone z samochodu, którym uciekali sprawcy kradzieży z włamaniem do
bankomatu, przedmioty znajdowały się na jezdni i utrudniały dojazd karetki
pogotowia do miejsca zgłoszenia - co w konsekwencji doprowadziło do
zamknięcia przewodu sądowego i wydania orzeczenia bez przeprowadzenia
3
dowodów istotnych dla kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego
(pozbawiając go w ten sposób prawa do obrony);
3) art. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. oraz art. 433 § 1 i 2 i art. 457 § 3 k.p.k.
poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w postaci danych o
karalności oskarżonego oraz odpisów poprzednich wyroków skazujących
wydanych w stosunku do osoby oskarżonego - co w konsekwencji
doprowadziło do błędnego i dowolnego ustalenia, iż oskarżony dopuścił się
popełnienia czynów przypisanych mu w niniejszej sprawie pomimo
wcześniejszego odbywania poprzednio orzeczonych wobec niego kar
pozbawienia wolności i zdaniem Sądu II instancji świadczyło o tym, że
orzeczone wobec oskarżonego kary nie spełniły swoich celów w zakresie
prewencji indywidualnej i skutkowało nieuwzględnieniem zarzutu apelacji w
zakresie rażącej niewspółmierności kar jednostkowych i kary łącznej
pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonego.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym Sądowi
Okręgowemu. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury
Okręgowej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego jest bezzasadna w stopniu
oczywistym.
Wbrew twierdzeniom autora kasacji Sąd odwoławczy należycie, zgodnie z
wymogami art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. odniósł się do zarzutu
apelacyjnego dotyczącego przyjętych kwalifikacji prawnych czynów przypisanych
oskarżonemu. Skarżący powiela argumentację przedstawioną uprzednio w apelacji,
pomija natomiast argumentację Sądu odwoławczego. Podzielając analizę Sądu
meriti w zakresie przyjętej kwalifikacji prawnej czynu opisanego w pkt I aktu
oskarżenia, Sąd odwoławczy wskazał, że w realiach przedmiotowej sprawy dla
oddania całej kryminologicznej zawartości czynu i zachowania oskarżonego
zasadnym było zastosowanie kumulatywnej kwalifikacji prawnej czynu na
podstawie art. 279 § 1 k.k. i art. 288 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k.
Powołując się na orzeczenia Sądu Najwyższego, Sąd odwoławczy wskazał także,
4
że sama proporcja szkody wyrządzonej na skutek zniszczenia mienia nie może być
okolicznością przesądzającą o nieprawidłowości przyjętej kwalifikacji prawnej czynu.
W sprawie niniejszej nie bez znaczenia pozostaje wysokość szkody wyrządzonej
zniszczeniem mienia (bankomatu i sklepu), której nie sposób uznać za
nieporównanie niższą od szkody wyrządzonej kradzieżą. W realiach sprawy brak
było podstaw do przyjęcia by nastąpiła konsumpcja art. 288 § 1 k.k. przez przepis
art. 279 § 1 k.k.
W odniesieniu do zarzutu z pkt 2 kasacji wskazać należy, że jest on de facto
skierowany przeciwko orzeczeniu Sądu I instancji. Skarżący nie ponawiał bowiem
wniosków dowodowych w postępowaniu odwoławczym, natomiast Sąd Okręgowy w
pisemnym uzasadnieniu wyczerpująco ustosunkował się do kwestii oddalenia
wniosków dowodowych przez Sąd meriti. Skarżący także i w tym zakresie pomija
argumentację Sądu i powiela argumentację apelacji. Sąd odwoławczy wskazał na
szereg okoliczności, które potwierdziły, że w dniu zdarzenia samochód policyjny był
wyposażony w sygnały dźwiękowe, które były słyszalne i widoczne dla
oskarżonego i pozostałych współsprawców.
Prawidłowo i wyczerpująco odniósł się także Sąd odwoławczy do kwestii
oddalenia wniosku dowodowego o zwrócenie się do jednostki Pogotowia
Ratunkowego o nadesłanie danych osobowych załogi karetki pogotowia przybyłej
na miejsce zatrzymania oskarżonego, a następnie przesłuchanie tych osób na
okoliczność, czy wyrzucone przedmioty, znajdowały się na jezdni i utrudniały
dojazd karetki pogotowia do miejsca zatrzymania oskarżonego. W tym zakresie
wystarczająca była dokumentacja fotograficzna oraz protokół oględzin
przedmiotowej drogi. Całe zdarzenie opisali także bezpośredni świadkowie
zdarzenia - P. S. i M. W. Co więcej, jak słusznie podkreśla Sąd odwoławczy, nawet
gdyby załoga karetki widziała przedmioty leżące na drodze, to dla rozstrzygnięcia
przedmiotowej sprawy nie ma to większego znaczenia.
Jako oczywiście bezzasadny jawi się także trzeci zarzut, w którym skarżący
powołuje się na przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w postaci danych
o karalności oskarżonego oraz odpisów poprzednich wyroków skazujących
wydanych w stosunku do oskarżonego. Niewątpliwym jest, że skazany był już
osobą karaną, co wynika z załączonej do akt sprawy karty karnej (k. 457-459, t. III).
5
Fakt, że Sąd odwoławczy odnosząc się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary
wskazał, że oskarżony poza tym, że był osobą karaną, to przyjął, że odbywał kary
pozbawienia wolności, podczas gdy z kart tych nie wynikało, czy w istocie
wprowadzono do wykonania tego rodzaju kary, nie miał zasadniczego znaczenia
dla wymiaru kary. O wysokości orzeczonych kar jednostkowych i kary łącznej
przesądziły także inne okoliczności, co wykazał Sąd odwoławczy i brak jest
podstaw do zakwestionowania tych ustaleń.
Podzielając stanowisko prokuratora, zawarte w pisemnej odpowiedzi na kasację,
Sąd Najwyższy kasację oddalił jako oczywiście bezzasadną.