sygn. IV KK 241/13 21 sierpnia 2013 Sąd Najwyższy

Wyrok SN z 21 sierpnia 2013, sygn. IV KK 241/13

Data orzeczenia 21 sierpnia 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Dorota Rysińska
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #wyrok SN
Sygn. akt IV KK 241/13
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 21 sierpnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dorota Rysińska (przewodniczący)
SSN Krzysztof Cesarz
SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca)
Protokolant Danuta Bratkrajc
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk
po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2013 r.,
sprawy E. G.
obwinionego z art. 92 § 1 kw i innych
z powodu kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich
na korzyść obwinionego
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 27 marca 2012 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K.
z dnia 4 października 2011 r.,
I. uchyla zaskarżony wyrok oraz zmieniony nim wyrok Sądu
Rejonowego i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1
kw umarza postępowanie wobec przedawnienia orzekania;
II. kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
2
Sąd Rejonowy wyrokiem zaocznym z dnia 4 października 2011 r. uznał E. G.
za winnego tego, że w dniu 26 października 2010 r. w K. przy ulicy F. na terenie
przeznaczonym do użytku publicznego zniszczył trawnik, przejeżdżając po nim
samochodem marki Volvo XC90 oraz w tym samym miejscu i czasie nie zastosował
się do znaku drogowego pionowego B- 1 „zakaz ruchu w obu kierunkach” i wjechał
bez uprawnienia kierowanym przez siebie pojazdem na teren objęty tym znakiem, a
nadto w tym samym miejscu i czasie prowadził po drodze publicznej pojazd marki
Volvo XC 90 nie mając przy sobie wymaganego dokumentu w postaci polisy
obowiązkowego ubezpieczenia OC, to jest popełnienia czynu wyczerpującego
znamiona wykroczeń z art. 144 § 1 k.w., art. 92 § 1 k.w. oraz art. 95 k.w.
Za powyższy czyn, na podstawie art. 92 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 2 k.w. oraz
art. 24 § 1 i 3 k.w. Sąd Rejonowy wymierzył obwinionemu karę grzywny w kwocie
1000 zł. Wyrok Sądu pierwszej instancji zawiera także orzeczenie dotyczące zwrotu
Sądowi Okręgowemu w K. płyty CD znajdującej się w aktach sprawy oraz
obciążenia obwinionego kosztami postepowania.
Od wyroku Sądu Rejonowego obwiniony wniósł apelację, w której zarzucił
niewyjaśnienie wszystkich okoliczności oraz błąd w ustaleniach faktycznych
przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Autor apelacji wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub jego
zmianę przez uniewinnienie.
Na skutek apelacji Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 27 marca 2012 r.,
zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że złagodził wymierzoną obwinionemu
karę grzywny do kwoty 600 zł.
W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, obciążając
obwinionego kosztami sądowymi postępowania odwoławczego.
Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego w K. kasację wywiódł Rzecznik
Praw Obywatelskich.
Na podstawie art. 110 k.p.w. zaskarżył orzeczenie w całości na korzyść
obwinionego E. G.
Powołując się na przepis art. 111 k.p.w. wyrokowi zarzucił:
rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie prawa karnego
procesowego, a mianowicie art. 109 § 2 k.p.w. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 107 §
3
3 k.p.w., poprzez brak rozważenia jednego z zarzutów apelacji obwinionego oraz
nieustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, i wniósł o
uchylenie zaskarżonego wyroku oraz „utrzymanego” nim w mocy wyroku Sądu
pierwszej instancji i umorzenie postępowania, na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w
zw. z art. 45 § 1 k.w., z powodu przedawnienia orzekania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna, chociaż w jej wniosku znajduje się
pomyłka, gdyż Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok, czyli nie utrzymał w
mocy jak podano we wniosku.
Na wstępie stwierdzić należy, że Sąd Najwyższy w składzie rozpoznającym
sprawę podziela pogląd, iż granice rozpoznania sprawy w postępowaniu
odwoławczym prowadzonym na korzyść obwinionego (oskarżonego) wyznacza
treść całego środka odwoławczego.
W petitum apelacji obwiniony E. G. nie wskazał, że cierpi na chorobę
psychiczną, jednakże w uzasadnieniu środka odwoławczego podał, iż leczy się
psychiatrycznie i wywiódł, że Sąd Rejonowy powinien być świadom jego choroby,
ponieważ w toku postępowania przedstawił odpowiednie zaświadczenie lekarza
sądowego. Obwiniony także w trakcie postępowania odwoławczego złożył dwa
kolejne zaświadczenia lekarskie dotyczące stanu zdrowia psychicznego.
W przedstawionej sytuacji, zdaniem obwinionego, Sąd Rejonowy powinien
powziąć wątpliwości co do poczytalności, dopuścić dowód z opinii biegłego lekarza
psychiatry celem ustalenia czy E. G. nie cierpi na zaburzenia psychiczne, które
mogły mieć wpływ na jego poczytalność.
Sąd Odwoławczy rozważył argumenty podniesione w apelacji obwinionego,
w tym również te podniesione tylko w uzasadnieniu, pomijając jedynie zarzut
dotyczący zaniechania przez Sąd Rejonowy przeprowadzenia dowodu z opinii
biegłego lekarza psychiatry.
Nieodniesienie się do powyższego zarzutu rażąco obraża art. 109 § 2 k.p.w.
w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 107 § 3 k.p.w., co mogło mieć istotny wpływ na
treść wyroku, gdyż bezpośrednio dotyczy kwestii możliwości przypisania winy E. G.
i realizacji jego prawa do obrony.
4
Czyn został popełniony przez obwinionego w dniu 26 października 2010 r.,
stosownie do treści art. 45 § 1 k.w. z dniem 26 października nastąpiło
przedawnienie jego karalności.
W konsekwencji Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok oraz zmieniony
nim wyrok Sądu I instancji i na podstawie art. 5 § 1 pkt. 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1
k.w. umorzył postępowanie przeciwko E. G. wobec przedawnienia orzekania.
Na podstawie art. 118 § 2 k.p.w. kosztami postępowania obciążono Skarb
Państwa.