sygn. IV KZ 43/13 21 sierpnia 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 21 sierpnia 2013, sygn. IV KZ 43/13

Data orzeczenia 21 sierpnia 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Dorota Rysińska
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt IV KZ 43/13
POSTANOWIENIE
Dnia 21 sierpnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dorota Rysińska
w sprawie D. K.
skazanego z art. 278 § 1 k.k. w zw. z 64 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 21 sierpnia 2013 r.
zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego IX Wydziału Karnego-
Odwoławczego Sądu Okręgowego w K. z dnia 17 czerwca 2013 r., odmawiające
przyjęcia kasacji od wyroku tego Sądu z dnia 16 stycznia 2013 r.
p o s t a n a w i a:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
We wszczętym w niniejszej sprawie postępowaniu okołokasacyjnym obrońca
z urzędu, który reprezentował D. K. do chwili prawomocnego zakończenia
postępowania i który po tej dacie podjął czynności stosownie do treści art. 84 § 1
k.p.k., przedłożył informację o braku podstaw do wniesienia kasacji. Opinię
zawierającą ten sam wniosek wydał również kolejny obrońca z urzędu, wyznaczony
dla skazanego w trybie art. 84 § 3 k.p.k. Opinia ta, podobnie jak wcześniejsza
informacja, zostały doręczone skazanemu wraz z pouczeniem, że może on
ustanowić obrońcę z wyboru, który ma możliwość wywiedzenia kasacji w terminie
30 dni. Pouczenie to zostało doręczone D. K. w dniu 26 kwietnia 2013 r. (k. 328 i k.
334). Tego też dnia skazany nadał do Sądu odwoławczego pismo zatytułowane
„wniosek”, w którym postulował o „zastosowanie wobec niego środka łagodzącego
poprzez zawieszenie na okres próby 3 lat orzeczonej mu kary 5 miesięcy
2
pozbawienia wolności (…)”. Pismo to Przewodniczący Wydziału potraktował jako
własnoręcznie sporządzoną kasację i zarządzeniem z dnia 6 maja 2013 r.,
doręczonym w dniu 13 maja 2013 r. (k. 335, k. 339), wezwał skazanego do
uzupełnienia, w terminie 7 dni, braku formalnego skargi, polegającego na jej
niesporządzeniu i niepodpisaniu przez adwokata. W tym też terminie D. K. nadesłał
dwa pisma (z dnia 14 maja 2013 r. - k. 337 i z dnia 7 czerwca 2013 r. - k. 340), w
których wyjaśnił, że jego intencją nie było wniesienie kasacji, lecz przeprowadzenie
postępowania, którego celem będzie zawieszenie orzeczonej już kary i oddanie go
pod dozór kuratora, i w którym to piśmie ponowił żądanie rozpoznania wcześniej
przytoczonego wniosku z dnia 26 kwietnia 2013 r.
W dniu 17 czerwca 2013 r. Przewodniczący Wydziału wydał zarządzenie,
którym – stwierdzając, że intencją pisma z dnia 26 kwietnia 2013 r. była zmiana
treści prawomocnego wyroku, co skutkowało jego uznaniem za własnoręczną
kasację – odmówił jej przyjęcia wobec nieuzupełnienia jej braku formalnego w
terminie 7 dni. W dniu doręczenia tego zarządzenia, tj. dnia 24 czerwca 2013 r. (k.
344, k. 345) skazany nadał pismo zatytułowane „odwołanie od prawomocnego
wyroku z dnia 16 stycznia 2013 r., w którym, wskazując na błędy w ocenach
dokonanych w sprawie, kwestionuje trafność skazującego go na bezwzględną karę
pozbawienia wolności wyroku i domaga się ponownego przeprowadzenia
postępowania. Pismo to zostało potraktowane jako zażalenie na zarządzenie o
odmowie przyjęcia kasacji i przedstawione do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Treść pism procesowych złożonych przez D. K. w dniach 14 maja 2013 r. i 6
czerwca 2013 r., w których podnosił wprost, że nie miał intencji wniesienia kasacji
wywoływała wątpliwość, czy jego pismo z dnia 26 kwietnia 2013 r., zatytułowane
„wniosek”, istotnie dawało podstawę do przyjęcia, że stanowi ono nadzwyczajny
środek zaskarżenia, sporządzony osobiście przez skazanego. W ostateczności
jednak należy uznać, że Przewodniczący Wydziału – stosownie do wymagań art.
118 § 1 i 2 k.p.k. – trafnie zinterpretował wywód tego pisma jako osobistą skargę
kasacyjną. Przekonują o tym nie tylko wcześniejsze czynności procesowe
skazanego (wystąpienie z tzw. zapowiedzią kasacji, domaganie się wyznaczenia
obrońcy z urzędu w celu jej wniesienia), ale także treść złożonego zażalenia na
3
zarządzenie o odmowie przyjęcia kasacji, w którym skazany wprost „odwołuje się”
od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego, podnosząc błędy leżącego u jego
podstaw postępowania.
Tak przedstawione argumenty zażalenia chybiają jednak swego celu i nie
dają podstaw do jego uwzględnienia. Należy przypomnieć, że przedmiotem
niniejszego rozstrzygnięcia nie jest ocena zasadności prawomocnego wyroku, lecz
dokonanie kontroli, czy przeprowadzone badanie formalnych warunków wniesionej
kasacji nie zawiera uchybień. W tym zakresie rozważane zażalenie nie podnosi
żadnych wad, a Sąd Najwyższy nie dopatrzył się ich też z urzędu, rozważając tok
przeprowadzonych w niniejszym postępowaniu czynności procesowych.
Zgodnie z treścią art. 526 § 2 k.p.k. kasacja musi być sporządzona przez
podmiot fachowy, a zaniechanie uzupełnienia braku wniesionego pisma w zakresie
przymusu adwokackiego, wywołuje jego nieskuteczność prowadzącą do odmowy
jego przyjęcia (art. 120 § 2 k.p.k., art. 530 § 2 k.p.k.). Skoro więc skazany – będąc
pouczony o sposobie i terminie uzupełnienia wspomnianego braku – nie uczynił
tego jak należy, Przewodniczący Wydziału zobligowany był do podjęcia
zaskarżonej obecnie decyzji. Należy dodać, że rozstrzygnięcie to zostało
poprzedzone czynnościami umożliwiającymi skorzystanie przez skazanego z
bezpłatnej pomocy prawnej, a następnie wskazującymi na prawo ustanowienia
obrońcy we własnym zakresie, z czego skazany nie skorzystał.
Na marginesie można dodać, że skazany ma uprawnienie do składania
stosownych wniosków w postępowaniu wykonawczym (np. o udzielenie przerwy w
karze); pozostają one jednak poza zakresem niniejszego postępowania
okołokasacyjnego.
Nie znajdując zatem podstaw do podważenia zaskarżonej decyzji, Sąd
Najwyższy orzekł, jak na wstępie.