Postanowienie SN z 29 sierpnia 2013, sygn. IV KK 46/13
Data orzeczenia
29 sierpnia 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Barbara Skoczkowska
Tagi
Podstawa prawna
art. 7
kpk
art. 55
kpk
art. 170
kpk
art. 366
kpk
art. 410
kpk
art. 418
kpk
art. 424
kpk
art. 435
kpk
Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)
POSTANOWIENIE
Dnia 29 sierpnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący)
SSN Kazimierz Klugiewicz
SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)
Protokolant Danuta Bratkrajc
w sprawie E. P.
uniewinnionej od zarzutu popełnienia czynu z art. 23 ustawy o dostępie do
informacji publicznej
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
w dniu 29 sierpnia 2013 r.,
kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego E. Ż.
od wyroku Sądu Okręgowego w N.
z dnia 25 września 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w N. T
z dnia 31 maja 2012 r.,
I. oddala kasację;
II. zasądza od oskarżyciela posiłkowego E. Ż. na rzecz E. P.
kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów obrony w postępowaniu
kasacyjnym;
III. obciąża oskarżyciela posiłkowego kosztami sądowymi za
postępowanie kasacyjne.
UZASADNIENIE
E. P., subsydiarnym aktem oskarżenia, w trybie art. 55 § 1 k.p.k.,
wniesionym przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego E. Ż., oskarżona została
o popełnienie przestępstwa z art. 23 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do
2
informacji publicznej- Dz. U. Nr 112, poz. 1158 ze zm. (dalej: u.d.i.p.). Sąd
Rejonowy w N., wyrokiem z dnia 31 maja 2012r., skazał ją za to przestępstwo na
karę samoistnej grzywny z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, Sąd
Okręgowy w N. w dniu 25 września 2012r., po rozpoznaniu apelacji obrońcy,
zmienił zaskarżony wyrok, uniewinniając E. P. od popełnienia zarzucanego jej
czynu.
Kasację od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego złożył pełnomocnik
oskarżyciela posiłkowego, podnosząc w niej zarzuty:
1. rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 23 u.d.i.p.
w zw. z art. 7, art. 61 ust. 1, art. 78 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 i 2,
art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 24 ust. 2, 4 i 5 ustawy z dnia 17 maja 1989r.-
Prawo geodezyjne i kartograficzne;
2. rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia
przepisów prawa procesowego, to jest art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 458
k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., w zw. z art. 424 § 1 pkt 1
k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.;
3. rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia
przepisów prawa procesowego w postaci art. 458 k.p.k. w zw. z art. 418 § 3
k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł
o jej oddalenie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu zbliżonym do oczywistego,
skutkującym jej oddalenie.
Zgodnie z art. 536 k.p.k., Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach
zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym tylko w wypadkach
określonych w art. 435 k.p.k., art. 439 k.p.k. i art. 455 k.p.k. W niniejszej sprawie nie
wystąpiły wyjątki skutkujące rozszerzenie granic skargi.
1. Odnosząc się do pierwszego zarzutu obrazy prawa materialnego,
wskazać należy, że zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k., kasacja może być wniesiona tylko
z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia
prawa, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na treść orzeczenia. Co należy
3
rozumieć pod pojęciem „rażącego naruszenia prawa”, ustawa nie wyjaśnia,
niemniej nie budzi wątpliwości, że chodzi tu o rozstrzygnięcie sprawy w sposób
oczywisty i bezsprzeczny wbrew treści normy prawnej, której wykładnia
jednoznacznie pozwala przyjąć określony sposób rozwiązania sprawy, nie dając
podstaw do zaakceptowania innych alternatywnych stanowisk. W przypadku
zaistnienia uzasadnionej możliwości rozbieżnego zinterpretowania takiej normy, nie
może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. Zastosowanie, na przykład przez
sąd rozpoznający środek odwoławczy, odmiennej niż przyjętej przez sąd I instancji,
ale znajdującej racjonalne uzasadnienie wykładni przepisu, nie będzie zatem
dawać podstaw do twierdzenia, że któryś z tych sądów dopuścił się naruszenia
prawa w sposób rażący, przyjmując oczywiście, że obie wykładnie, poparte
odpowiednią argumentacją, zasługują na akceptację. Rażące naruszenie prawa
wystąpić może jedynie w przypadku, gdy organ stosujący to prawo dokona
wykładni ewidentnie błędnej. W przypadku uzasadnionych różnic interpretacyjnych
nie sposób uznać, że obraza prawa, jeżeli w ogóle wystąpiła, osiągnęła stopień
określany jako rażący. Stanowisko takie znajduje swoje odzwierciedlenie w
uchwale Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 1995r. (sygn. W 9/94, OTK
1995/1/20, Lex nr 25545), postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2009r.
(sygn. V KK 410/08, Lex nr 486532), postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28
lipca 2010r. (sygn. II KK 27/09, Lex nr 603919).
Analizując niniejszą sprawę, stwierdzić wolno, że zarówno wykładnia prawa
przeprowadzona przez sąd a quo, jak również przez sąd ad quem zasługiwały co
do zasady na aprobatę. Żaden z tych sądów nie dopuścił się jaskrawego i jasno
uchwytnego błędu w interpretowaniu prawa materialnego, które legło u podstaw już
to najpierw wyroku skazującego, już to później uniewinniającego. Przeciwnie, sądy
obu instancji, stosując reguły prawidłowej wykładni, umotywowały swoje
zapatrywania prawne w sposób wszechstronny i wyczerpujący, odpowiadający
ustawowym wymogom.
2. Niezasadnym okazał się również zarzut drugi. W sprawie nie sposób jest
podzielić stanowiska skarżącego, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie
sprostało wymaganiom stawianym w art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
Postępowanie odwoławcze przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, a
4
uzasadnienie zaskarżonego wyroku należy ocenić jako kompleksowe i wnikliwe.
Nie sposób również podważać, w realiach niniejszej sprawy, prawidłowości decyzji
sądu odwoławczego o nieuwzględnieniu wniosków dowodowych w postępowaniu
odwoławczym, a co za tym idzie doszukiwać się naruszenia art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.
Skarżący nie ma także racji, utrzymując że miało miejsce naruszenie art. 410 k.p.k.,
albowiem sąd ad quem rozstrzygnął sprawę w oparciu o pełnię materiału
dowodowego. Niesłuszny był również zarzut naruszenia art. 366 § 1 k.p.k.,
dotyczący niewłaściwego prowadzenia rozprawy, albowiem materiał dowodowy
jawił się jako kompletny, a wszystkie istotne okoliczności w sprawie były
przedmiotem rozpoznania sądu odwoławczego, czego świadectwem jest treść
motywacyjnej części wyroku uniewinniającego. W związku z tym, w sprawie nie
mogło być również mowy o uchybieniu zasadzie swobodnej oceny dowodów z art.
7 k.p.k.
3. Odnosząc się do ostatniego zarzutu, zważyć należy, że nie został on w
najmniejszym nawet stopniu uprawdopodobniony. Stąd nie sposób było uwzględnić
twierdzeń skarżącego o naruszeniu w tym kontekście art. 458 k.p.k. w zw. z art.
418 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., albowiem w sprawie brak było
jakichkolwiek danych dających podstawy do uznania, że do istotnych różnic
pomiędzy ustnymi motywami wyroku a jego pisemnym uzasadnieniem rzeczywiście
doszło. Poza tym to pisemne uzasadnienie jest dokumentem sprawozdawczym z
przebiegu procesu i to na podstawie tego dokumentu można prześledzić tok
procesu i rozumowanie sądu. Zarzuty czy to apelacyjne, czy kasacyjne powinny
więc odnosić się do treści pisemnego uzasadnienia, a nie do ustnych motywów,
których w przeważającej mierze nie da się zweryfikować. W ustnych motywach
wyroku sąd podaje tylko najważniejsze powody rozstrzygnięcia, a więc przedstawia
swoje stanowisko w sposób ogólny, skrótowy i okrojony. Dokumentem
przedstawiającym rozumowanie sądu w sposób pełny i kompleksowy jest pisemne
uzasadnienie wyroku. W podsumowaniu trzeba stwierdzić: jeżeli sens danego
przepisu może być rozumiany w różny sposób, oczywiście przy stosowaniu reguł
prawidłowej wykładni prawa, to opowiedzenie się przez sąd za jedną z
dopuszczalnych interpretacji i właściwe uargumentowanie swojego stanowiska nie
5
sposób oceniać co do zasady w płaszczyźnie „rażącego naruszenia prawa”, o
którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k.
4. Na podstawie art. 640 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 616 § 1
pkt 2 k.p.k. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z
dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia
przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
(Dz. U. z 2013r., poz. 461) zasądzono od oskarżyciela posiłkowego E. Ż. na rzecz
E. P. kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów obrony w postępowaniu kasacyjnym.
Na podstawie art. 640 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k., kosztami
postępowania kasacyjnego obciążono oskarżyciela posiłkowego.