sygn. V KZ 63/13 18 września 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 18 września 2013, sygn. V KZ 63/13

Data orzeczenia 18 września 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Rafał Malarski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KZ 63/13
POSTANOWIENIE
Dnia 18 września 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski
na posiedzeniu w trybie art. 530 § 3 k.p.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 września 2013r.
w sprawie P. S.,
zażalenia wniesionego przez obrońcę skazanego,
na zarządzenie Przewodniczącego IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu
Okręgowego w S. z dnia 22 lipca 2013r., o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku
Sądu Okręgowego w S. z dnia 10 maja 2013r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu
Rejonowego w M. z dnia 7 listopada 2012r.,
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono skazanemu przyjęcia kasacji
sporządzonej przez jego obrońcę z uwagi na jej niedopuszczalność z mocy ustawy.
Zażalenie na to zarządzenie wywiódł obrońca, zarzucając naruszenie art. 459 § 1
k.p.k. i wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie obrońcy skazanego należało uznać za całkowicie bezzasadne.
Wręcz jako niezrozumiały jawi się zarzut naruszenia art. 459 § 1 k.p.k., który to
przepis określa rodzaje postanowień podlegających zaskarżeniu w drodze
zażalenia. Skarżący wskazując na to uchybienie, podaje (notorycznie myląc formę
zaskarżonej decyzji procesowej i pisząc wielokrotnie o postanowieniu), że
2
zaskarżone zarządzenie zamknęło drogę do wydania wyroku przez Sąd Najwyższy,
pomimo istniejących poważnych wątpliwości natury prawnej. Nie zauważa on
jednak, że od tego zarządzenia przysługuje zażalenie w innym trybie określonym w
art. 530 § 3 k.p.k. Stąd trudno jest doszukiwać się naruszenia art. 459 § 1 k.p.k., w
przypadku gdy zażalenie na zarządzenie zamykające drogę do wydania wyroku, co
prawda w innym szczególnym trybie, ale przysługiwało i- co więcej- zostało przyjęte
do rozpoznania. Skarżący poza tym nie wskazał, w jaki sposób przepis ten miałby
zostać, w realiach niniejszej sprawy, naruszony.
Sąd Najwyższy pragnie zwrócić także uwagę, że kasacja jest
nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego nie można traktować jako kolejnej
instancji w sprawie. Stąd jej sformalizowany charakter przejawiający się katalogiem
wymogów, których spełnienie umożliwia jej przyjęcie i rozpoznanie. Zgodnie z art.
523 § 2 i 4 k.p.k., kasację na korzyść skazanego można jedynie wnieść w
przypadku skazania na karę pozbawienia wolności bez jej warunkowego
zawieszenia. Ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień
wymienionych w art. 439 k.p.k. W niniejszej sprawie P. S. wymierzono karę
pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Tymczasem
treść kasacji skarżącego, jak również uzasadnienia przedmiotowego zażalenia,
ewidentnie świadczy o tym, że w zasadzie kwestionował on jedynie, pod pozorem
naruszenia przepisów postępowania, elementy ustaleń faktycznych w sprawie
(które same w sobie również nie mogą być podstawą zarzutów kasacyjnych), nie
wskazując, na co słusznie zwrócono uwagę w zaskarżonym zarządzeniu, żadnych
uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. W związku z tym kasacja skarżącego nie
spełniła wymogów koniecznych do jej przyjęcia i rozpoznania w świetle art. 523
k.p.k.
Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżone
zarządzenie wydane zostało w sposób prawidłowy, skutkujący jego utrzymanie w
mocy.