Postanowienie SN z 27 września 2013, sygn. II KK 221/13
Data orzeczenia
27 września 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Andrzej Stępka
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
POSTANOWIENIE
Dnia 27 września 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Stępka
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 września 2013 r.,
w sprawie M. L.
skazanego z art.286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 13 listopada 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 7 marca 2012 r.,
I. oddalić kasację obrońcy skazanego jako oczywiście
bezzasadną;
II. zwolnić skazanego M. L. od kosztów
sądowych za postępowanie kasacyjne;
III. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. M.
L., Kancelaria Adwokacka, kwotę
442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa i 80/100 złotych), w tym
23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i
wniesienie kasacji na rzecz skazanego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 7 marca 2012 r., oskarżony M. L.
uznany został winnym tego, że w okresie od 1 do 12 lipca 2004 r., w W., działając
w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu
osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził J. N. do niekorzystnego
2
rozporządzenia mieniem o łącznej wartości 7 875,08 zł. w ten sposób, że
przyjmował dostawy wyrobów alkoholowych z należącej do niego hurtowni,
wprowadzając w błąd co do zamiaru zapłaty za dostarczony towar, w tym:
- w dniu 1 lipca 2004 r. doprowadził J. N. do niekorzystnego rozporządzenia
mieniem o łącznej wartości 2585,73 zł.;
- w dniu 12 lipca 2004 r. doprowadził J. N. do niekorzystnego rozporządzenia
mieniem o łącznej wartości 5289, 35 zł.;
- a więc uznano oskarżonego winnym przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art.
12 kk. Za to przestępstwo skazano M. L. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności,
z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres próby wynoszący 2 lata.
Wyrok ten zaskarżył apelacją obrońca oskarżonego, który zarzucił:
- obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 2 § 1 pkt. 1 k.p.k., art. 4 k.p.k.,
art.5 § 2 k.p.k., art.7 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k., polegającą na tym, iż Sąd
rozstrzygnął nasuwające się wątpliwości oraz sprzeczności w zeznaniach świadków
na niekorzyść oskarżonego;
- błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść orzeczenia, polegający
na bezpodstawnym przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu,
gdy tymczasem prawidłowa analiza i ocena treści zeznań świadków oraz wyjaśnień
oskarżonego wskazuje, że nie popełnił go.
W konkluzji obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego
mu przestępstwa, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie
sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Rozpoznając apelację, Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 13 listopada 2012 r.,
utrzymał zaskarżony wyrok w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, który na
podstawie art. 523 § 1 i § 4 k.p.k. oraz art. 526 § 1 k.p.k. podniósł zarzut naruszenia
art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k., które stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą. W tym
zakresie podniósł, że postępowanie karne co do tego samego czynu, tej samej
osoby, zostało już prawomocnie zakończone wyrokiem Sądu Rejonowego w G., z
dnia 1 grudnia 2006 r., w sprawie o sygnaturze akt VI K …/05.
W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie
postępowania na mocy art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Należy zwrócić uwagę, że właściwie
3
skonstruowanym wnioskiem powinno być żądanie umorzenia postępowania po
wcześniejszym uchyleniu wyroków sądów obydwu instancji.
W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Okręgowej w R.
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy skazanego M. L. okazała się oczywiście bezzasadną i
podlegała oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Należy zdecydowanie stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła
bezwzględna przyczyna odwoławcza, na którą powołuje się autor kasacji.
Dla przypomnienia godzi się wskazać, że M. L. w przedmiotowej sprawie o
sygnaturze akt IV K …/10, Sądu Rejonowego w W., został skazany za czyn ciągły
popełniony w okresie od 1 do 12 lipca 2004 roku. Natomiast w sprawie o sygn. VI K
…/05, która toczyła się przed Sądem Rejonowym w G., został skazany za czyn
ciągły z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., popełniony w okresie od 26 sierpnia
2004 roku do 23 września 2004 roku. Sam fakt, iż czyny te były tożsame
przedmiotowo, nie oznacza automatycznie, że wystąpiła przesłanka powagi rzeczy
osądzonej.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że prawomocne
skazanie rodzi powagę rzeczy osądzonej jedynie w takim zakresie, w jakim sąd
orzekł o odpowiedzialności karnej za zachowania będące przedmiotem zarzutu.
Jedynie wówczas, gdy sąd uznał, że objęte jednolitym zamiarem zachowania
oskarżonego stanowią jeden czyn zabroniony w rozumieniu art. 12 k.k.,
zakres powagi rzeczy osądzonej wyznaczony jest ustalonym w wyroku skazującym
lub warunkowo umarzającym czasem jego popełnienia. A zatem prawomocne
zakończenie postępowania karnego, którego przedmiotem był czyn ciągły,
oznacza, że nie jest możliwe prowadzenie innego postępowania co do zachowań
popełnionych przez sprawcę w okresie wyznaczonym przez początek pierwszego i
zakończenie ostatniego zachowania składającego się na czyn ciągły (por. uchwały
Sądu Najwyższego: z dnia 15 czerwca 2007 r., I KZP 15/07, OSNKW 2007, z. 7 - 8,
poz. 55; z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002, z. 1 – 2, poz. 2).
Należy podkreślić, że tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła w przedmiotowej
sprawie, czego dowodzi zwykłe porównanie ustalonych przez Sądy w obydwu
4
sprawach okresów czasu popełnienia tych przestępstw. W takiej sytuacji pierwsze
skazanie, jako wyznaczające okres, w którym aktywizuje się przesłanka powagi
rzeczy osądzonej (od 26 sierpnia 2004 r. do 23 września 2004 r.), nie stało na
przeszkodzie do wydania wyroku w przedmiotowej sprawie, dotyczącej okresu od 1
do 12 lipca 2004 r.
Jednocześnie należy zauważyć, że o ile miał rację prokurator wnioskując oddalenie
kasacji jako oczywiście bezzasadnej, to nie do przyjęcia jest argumentacja zawarta
w pisemnej odpowiedzi na kasację. Nie wdając się w szersze rozważania, gdyż jest
to zbyteczne, trzeba stwierdzić, iż błędną jest teza, jakoby powaga rzeczy
osądzonej nie nastąpiła z powodu zatarcia poprzedniego skazania, które
spowodowało fikcję prawną polegającą na tym, że „do popełnienia przestępstwa w
ogóle nie doszło”.
Mając na uwadze wszystkie podniesione powyżej okoliczności, Sąd
Najwyższy oddalił kasację w trybie art. 535 § 3 k.p.k. jako oczywiście bezzasadną.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 624
§ 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., zwalniając od nich skazanego.
O wynagrodzeniu dla obrońcy skazanego za sporządzenie i wniesienie kasacji -
adwokata M. L. - rozstrzygnięto na podstawie § 2 ust. 3 i § 14 ust. 3 pkt 1
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.