Wyrok SN z 27 września 2013, sygn. II KK 231/13
Data orzeczenia
27 września 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Andrzej Stępka
Tagi
Podstawa prawna
art. 20
kw
art. 53
postepowanie wykroczenia
art. 93
postepowanie wykroczenia
art. 109
postepowanie wykroczenia
art. 111
postepowanie wykroczenia
art. 112
postepowanie wykroczenia
art. 119
kw
art. 442
kpk
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 27 września 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Stępka (przewodniczący)
SSN Rafał Malarski
SSN Andrzej Ryński (sprawozdawca)
Protokolant Ewa Oziębła
w sprawie P. R.
obwinionego z art. 119 § 1 kw
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 27 września 2013 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść
od wyrok nakazowy Sądu Rejonowego
z dnia 4 kwietnia 2013 r.,
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o
karze i w tym zakresie sprawę przekazuje do ponownego
rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w W. wyrokiem nakazowym z dnia 4 kwietnia 2013 r., uznał
obwinionego P. R. za winnego tego, że w dniu 26 lutego 2013 r. około godziny
11:45 w W., w sklepie […] dokonał kradzieży artykułów przemysłowych o łącznej
2
wartości 227, 71 zł, na szkodę […], tj. wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i za to na
podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 6 miesięcy ograniczenia
wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel
społeczny w wymiarze 30 godzin miesięcznie oraz na podstawie 119 k.p.w. w zw. z
art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił obwinionego od obowiązku ponoszenia kosztów
sądowych.
Wyrok ten uprawomocnił się bez kontroli instancyjnej w dniu 25 kwietnia
2013 r. (k. 18).
Od powyższego orzeczenia kasację na korzyść obwinionego wywiódł
Prokurator Generalny, który na zasadzie art. 111 k.p.w., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art.
537 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art.112 k.p.w. zarzucił orzeczeniu Sądu Rejonowego
rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego, a
mianowicie art. 20 § 1 k.w., polegające na wymierzeniu obwinionemu, za
popełnienie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., kary 6 miesięcy ograniczenia wolności
ze zobowiązaniem go do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele
społeczne w wymiarze 30 godzin miesięcznie, podczas gdy przepis ten stanowi, iż
w sprawach o wykroczenia kara ograniczenia wolności trwa 1 miesiąc i wniósł on o
uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym, co
pozwoliło na jej rozpoznanie w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.
Rację ma skarżący, że zaskarżony wyrok nakazowy jest dotknięty rażącą i mającą
istotny wpływ na jego treść obrazą prawa materialnego, a to art. 20 § 1 k.w., który w
sposób precyzyjny określa czas trwania kary ograniczenia wolności oznaczając go
na poziomie 1 miesiąca i nie pozostawiając w tym zakresie dowolności (zob. wyrok
SN z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. III KK 420/09, OSNwSK 2010/1/222). W tej
sytuacji wymierzona wobec P. R. w wyroku nakazowym kara 6 miesięcy
ograniczenia wolności wykracza poza granice ustawowego zagrożenia
przewidziane w art. 20 § 1 k.w. Dlatego też nie ulega wątpliwości, że wskazane
wyżej rażące i oczywiste naruszenie prawa materialnego miało istotny wpływ na
treść zaskarżonego wyroku. Warto zauważyć, że podniesiona w kasacji obraza
3
prawa materialnego - art. 20 § 1 k.w., odnosiła się wyłącznie do rozstrzygnięcia o
karze. Z tych względów Sąd Najwyższy, związany granicami orzekania w trybie
kasacji określonymi w art. 536 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w., uchylił wyrok nakazowy
w zaskarżonej części i w tym zakresie przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do
ponownego rozpoznania.
Rozpoznając sprawę ponownie i mając na uwadze, że uwzględniona kasacja
została wywiedziona na korzyść obwinionego, Sąd będzie orzekał w granicach, w
jakich nastąpiło przekazanie, mając na uwadze pośredni zakaz reformationis in
peius (art. 442 § 1 i 443 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w.) oraz uwzględniając fakt,
że przepis art. 93 § 1 k.p.w. ogranicza rodzaj kar jakie wolno orzekać w trybie
nakazowym, eliminując z nich karę aresztu (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6
grudnia 2005 r., sygn. II KK 273/05, OSNwSK 2005/1/2335).