sygn. IV KK 340/13 24 października 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 24 października 2013, sygn. IV KK 340/13

Data orzeczenia 24 października 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział IV
Przewodniczący SSN Dariusz Świecki
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt IV KK 340/13
POSTANOWIENIE
Dnia 24 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Świecki
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 24 października 2013 r.
sprawy J. M.
skazanego za przestępstwo z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 26 kwietnia 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.
z dnia 27 grudnia 2012 r.,
postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja obrońcy skazanego została uznana za oczywiście bezzasadną,
albowiem tylko pozornie stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia. W kasacji
skarżący nie zakwestionował skutecznie sposobu przeprowadzenia kontroli
odwoławczej, gdyż nie postawił zarzutu obrazy art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3
k.p.k. Natomiast sformułował zarzuty naruszenia art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. Jednak
wskazane przepisy adresowane są do sądu odwoławczego odnośnie do podstaw
uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia, co powinno nastąpić w wypadku
uwzględnienia zarzutów odwoławczych (art. 433 § 2 k.p.k.). Dlatego też ten przepis
2
stanowi podstawę zarzutu kasacyjnego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego
wskazuje się, że na podstawie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., sąd
odwoławczy zobowiązany jest nie tylko do niepomijania żadnego z podniesionych
zarzutów, ale także do rzetelnego ustosunkowania się do każdego z nich, bez
względu na to, jaka strona zarzuty te wysuwa – choćby zbiorczo, ale zawsze przez
odpowiednie argumentacje, a nie przez ogólnikowe odwołanie się do trafności
ustaleń, ocen lub poglądów zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia –
dlaczego podniesione zarzuty i argumenty wysunięte na ich poparcie zasługują
bądź nie zasługują na uwzględnienie (por. wyrok SN z dnia 6 czerwca 2006 r., V
KK 413/05, OSNKW 2006, z. 7–8, poz. 76).
Obraza zatem wskazanych przepisów polegać będzie na pominięciu w
uzasadnieniu wyroku zarzutów zawartych w apelacji, jak i na nienależytym ich
rozważeniu. Wymóg zawarty w art. 433 § 2 k.p.k. w postaci „rozważenia” zarzutów,
zabrania stosowania ogólnikowych sformułowań i stwierdzeń bez rzeczywistego
pokrycia w realiach sprawy, natomiast nakłada obowiązek przedstawienia
rzeczowej argumentacji, z której powinno jasno wynikać, dlaczego poszczególne
zarzuty i zaprezentowana na ich poparcie linia argumentacyjna, zostały ocenione
jako niezasadne, z przywołaniem konkretnych ustaleń lub ocen, poglądów
prawnych, czy argumentów natury logicznej.
Wskazane wyżej wymagania stawiane kontroli odwoławczej zostały przez
Sąd Okręgowy spełnione. Odczytując zarzuty kasacji przez pryzmat art. 118 § 1
k.p.k. należy stwierdzić, że wbrew stanowisku obrońcy, Sąd odwoławczy odniósł się
do zarzutów apelacji, tak w zakresie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, jak i
naruszenia przepisów procesowych. W kasacji powtórzono zarzuty procesowe i
wskazano te same co w apelacji przepisy, choć kontrola kasacyjna nie odnosi się
do orzeczenia sądu pierwszej instancji, tylko do wyroku sądu odwoławczego (art.
519 k.p.k.). W rzeczywistości bowiem skarżący ponownie kwestionuje ustalenia
faktyczne i ocenę dowodów, co jest niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym
(art. 523 § 1 k.p.k.). W szczególności chodzi tu o zeznania świadka -
pokrzywdzonej I. Z., który to dowód był przedmiotem szczegółowej kontroli
odwoławczej. W tym zakresie rozważania sądu odwoławczego odnoszą się także
do zarzutu sformułowanego w pkt 2 apelacji (str. 10 i nast. uzasadnienia). Sąd ten
3
rozważył również zarzut apelacji co do nieprzesłuchania tego świadka z udziałem
biegłego psychiatry, tylko biegłego psychologa i stanowisko wyrażone w tej kwestii
Sąd Najwyższy w pełni aprobuje. Sąd odwoławczy odniósł się także do zarzutu
wskazanego w pkt 4 apelacji i trafnie wykazał, dlaczego ten zarzut nie jest zasadny
(str. 12 uzasadnienia).
Z powyżej wskazanych względów kasacja nie mogła doprowadzić do
podważenia prawidłowości wyroku sądu odwoławczego. Dlatego też została
oddalona jako oczywiście bezzasadna, zaś skazany został obciążony kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego.