Postanowienie SN z 28 października 2013, sygn. III KK 358/13
Data orzeczenia
28 października 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Piotr Hofmański
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
POSTANOWIENIE
Dnia 28 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Piotr Hofmański
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 października 2013 r.
sprawy T. M.,
skazanego z art. 279 § 1 i in. k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 18 grudnia 2012 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 17 maja 2011 r.
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć kosztami postępowania kasacyjnego skazanego T. M.
UZASADNIENIE
Kasacja obrońcy skazanego okazała się być bezzasadna w stopniu
oczywistym.
W kasacji zarzucono rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na
treść zapadłego rozstrzygnięcia w postaci obrazy:
I. prawa procesowego, tj.:
1. naruszenie art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. w zw.
z art. 452 ą 2 k.p.k., poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd II instancji z urzędu
dowodu z opinii biegłego na okoliczność wyceny szkody rzeczywiście poniesionej
przez pokrzywdzoną P. „P.” SA skutkiem czynu przypisanego skazanemu,
2
względnie:
2. naruszenie art. 456 k.p.k. w zw. z art. 452 § 1 a contrario k.p.k., poprzez
nieuchylenie wyroku Sąd I instancji mimo nieprzeprowadzenia w I instancji dowodu
z opinii biegłego na okoliczność wyceny szkody rzeczywiście poniesionej przez
pokrzywdzoną P. „P.” SA skutkiem czynu przypisanego skazanemu;
II. prawa materialnego, tj.:
1. naruszenie art. 279 § 1 k.k., poprzez uznanie, że czyn przypisany skazanemu w
pkt 125 wyroku z dnia 17 maja 2011 r. wypełniał znamiona art. 279 § 1 k.k. w zb. z
art. 288 § 1 k.k. w zb. z art. 164 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k., choć czyn przypisany
skazanemu został dokonany bez przełamania jakiegokolwiek zabezpieczenia
rurociągu stanowiącego własność pokrzywdzonej spółki, ewentualnie:
2. naruszenie art. 288 § 1 k.k., poprzez uznanie, że czyn przypisany skazanemu w
pkt 125 wyroku z dnia 17 maja 2011 r. wypełniał znamiona czynu z art. 279 § 1 k.k.
w zb. z art. 288 § 1 k.k. w zb. z art. 164 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k., w sytuacji gdy
szkoda wyrządzona włamaniem jest znacząco niższa od szkody wyrządzonej
kradzieżą, skutkiem czego przestępstwo kradzieży z włamaniem konsumuje
przestępstwo zniszczenia mienia;
III. naruszenie art. 258 § 1 k.k., poprzez uznanie, że czyn przypisany skazanemu w
pkt 124 wyroku z dnia 17 maja 2011 r. wypełniał znamiona przestępstwa opisanego
w tym przepisie, tj. uznanie że skazany działał w zorganizowanej grupie
przestępczej.
W konkluzji wniesiono – w razie uwzględnienia zarzutów pkt !.2 kasacji – o
uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu I instancji i przekazanie do
ponownego rozpoznania, a w razie uwzględnienia pozostałych zarzutów kasacji o
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
w postępowaniu odwoławczym.
Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Żaden z zarzutów kasacji nie okazał się być zasadny.
Przede wszystkim zauważyć należy, że autor kasacji zdaje się nie do końca
poprawnie postrzegać rolę nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja,
3
w szczególności przypomnieć wypada, że kasacja jest środkiem zaskarżenia
służącym kontroli poprawności postępowania odwoławczego i zasadniczo
niedopuszczalne jest podnoszenie w kasacji uchybień, które miały miejsce w
postępowaniu przed sądem I instancji. Tymczasem rzekome naruszenie prawa
materialnego wskazane w zarzutach pkt II.1, II.2 i III dotyczą postępowania przed
Sądem Rejonowym, a właściwym procesowym środkiem kontroli wyroku w tym
zakresie była apelacja. Zarzuty zawarte w pkt II.1 i II.2 kasacji nie zostały w ogóle
podniesione w apelacji obrońcy skazanego. Nie może też dziwić, że Sąd
odwoławczy nie odniósł się wyraźnie w uzasadnieniu wyroku do tych kwestii, wszak
standard rzetelnej kontroli odwoławczej wymaga ustosunkowania się do zarzutów i
wniosków podniesionych w apelacji. Niezależnie od tego Sąd Najwyższy ocenia
podniesione zarzuty jako oczywiście bezzasadne. Niewątpliwie samo dokonanie
nawierceń w ścianie rurociągu jest przełamaniem zabezpieczenia w rozumieniu art.
279 § 1 k.k. i czyni zasadnym przyjęcie kwalifikacji z tego przepisu. Co do problemu
konsumpcji zniszczenia mienia z art. 288 § 1 k.k. przez przestępstwo kradzież z
włamaniem z art. 279 § 1 k.k., trafnie zauważa obrońca, że konsumpcję taką
przyjmuje się w orzecznictwie, gdy szkoda wyrządzona zniszczeniem mienia jest
nieporównanie mniejsza niż szkoda wyrządzona kradzieżą z włamaniem (wyrok SN
z dnia 18 grudnia 1985 r., Rw 1148/85, OSNKW 1986/11-12/95). Jednak uwadze
obrońcy uszło, że w przedmiotowej sprawie brak między szkodą spowodowanej
zniszczeniem zabezpieczenia, a szkodą spowodowaną kradzieżą, dysproporcji
uzasadniającej przyjęcie pomijalnego zbiegu przepisów opartego na dyrektywie
konsumpcji. Zgodnie z ustaleniem Sądu Rejonowego, minimalna wartość oleju
opałowego, którego kradzieży skazany (wraz ze współoskarżonymi) usiłował
dokonać 5 sierpnia 2002 r. wynosiła 20 760 zł, zaś wysokość szkód
spowodowanych uszkodzeniem rurociągu wyniosła 15 619 zł 8 gr. Po pierwsze,
różnica między wymienionymi kwotami nie jest znacząca, a po drugie, co kluczowe,
do zaboru oleju opałowego w ogóle nie doszło z uwagi na pojawienie się w okolicy
zdarzenia funkcjonariuszy Policji. Nie sposób zatem konsumować dokonanego
przestępstwa zniszczenia mienia ze względu na wartość zamierzonej, lecz nie
wyrządzonej usiłowaną kradzieżą, szkody.
4
Jeśli zaś chodzi o zarzut pkt III kasacji, tj. obrazy art. 258 § 1 k.k., poprzez
przyjęcie przez Sąd Rejonowy, że przypisane skazanemu zachowania zasadnie
uznano za przestępstwo udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, zarzut ten
był podniesiony w apelacji i - co najważniejsze – został przez Sąd odwoławczy
rozpoznany. Na s. 76 uzasadnienia wyroku Sąd odwoławczy w sposób rzeczowy,
szczegółowy i przekonujący uargumentował zasadność stanowiska sądu meriti.
Jeśli zaś chodzi o zarzuty pkt I.1 i I.2, odnoszące się do postępowania Sądu
Okręgowego, w szczególności do nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na
okoliczność wysokości wyrządzonej szkody, zauważyć trzeba, że dopuszczenie
dowodu z urzędu w trybie art. 452 § 2 k.p.k. jest pozostawione uznaniu sądu
odwoławczego. W apelacji obrońcy skazanego próżno szukać zarzutów
odnoszących się do poprawności ustalenia wysokości szkody spowodowanej
czynem przypisanym skazanemu w pkt 125 wyroku Sądu Rejonowego, nie
zgłoszono też wniosku o uzupełnienie przewodu sądowego poprzez zasięgnięcie
opinii biegłego na omawianą okoliczność. Zarówno Sąd Rejonowy, jak i
kontrolujący ustalenia faktyczne Sąd Okręgowy nie powziął wątpliwości co do
poprawności ustalenia wysokości szkody na podstawie oświadczenia
pokrzywdzonej spółki, a zatem brak było racjonalnych podstaw do jej
kwestionowania, w tym zasięgania w tym celu opinii biegłego. Zarzuty z pkt I.1 i I.2
kasacji jawią się jako oczywiście bezzasadne.
W powyższych względów orzeczono jak w sentencji.