sygn. V KK 196/13 29 października 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 29 października 2013, sygn. V KK 196/13

Data orzeczenia 29 października 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Rafał Malarski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 196/13
POSTANOWIENIE
Dnia 29 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 października 2013 r.,
sprawy A. S.,
skazanego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę,
od wyroku Sądu Okręgowego w K.,
z dnia 13 lipca 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K.,
z dnia 24 marca 2011 r.,
p o s t a n o w i ł
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie
kasacyjne.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w K., wyrokiem z dnia 24 marca 2011 r., skazał między
innymi A. S. za ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. na karę 3
lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczono także wobec niego obowiązek
naprawienia szkody na rzecz szeregu pokrzywdzonych oraz częściowo
uwzględniono dwa powództwa cywilne. Wyrok ten został zaskarżony między innymi
apelacjami A. S. oraz jego obrońcy. Sąd Okręgowy w K., wyrokiem z dnia 13 lipca
2012 r., zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że umorzył postępowanie
karne w stosunku do innego oskarżonego J. R. w związku z jego śmiercią, a także
dokonał korekty opisów czynów poprzez wyeliminowanie nazwiska zmarłego
2
oskarżonego i zastąpienie go zwrotem „inną osobą”. W pozostałej części wyrok
Sądu pierwszej instancji utrzymany został w mocy.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca
skazanego A. S., podnosząc w niej zarzuty naruszenia art. 7 k.p.k. oraz art. 5 § 2
k.p.k.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w K.
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Podzielić w tym
zakresie należy stanowisko prokuratora zawarte w odpowiedzi na kasację.
Na wstępie zauważyć należy, że Sąd odwoławczy nie zmieniał co do zasady
w sprawie ustaleń faktycznych, dokonując zmian w wyroku w związku z
koniecznością umorzenia postępowania wobec innego oskarżonego, co wiązało się
również z potrzebą zmiany opisu czynu poprzez wyeliminowanie nazwiska tej
osoby. Na uwagę zasługuje także fakt, że zarzuty kasacyjne stanowią w zasadzie
powielenie zarzutów apelacyjnych. W związku z tym kasacja w istocie skierowana
została przeciwko rozstrzygnięciu Sądu pierwszej instancji, co stoi w oczywistej
sprzeczności z art. 519 k.p.k. Poza tym autor skargi kwestionuje w istocie ustalenia
faktyczne w sprawie, dążąc tym samym do obejścia zakazu podnoszenia w
postępowaniu kasacyjnym zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych, zawartego w
treści art. 523 § 1 k.p.k. Pod pozorem naruszenia art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k., w
sposób bardzo szeroki polemizuje on z tymi ustaleniami, dokonując także własnej
oceny dowodów, nie wskazując, jakich naruszeń miałby się dopuścić Sąd ad quem
w zaskarżonym wyroku. De facto próbował on więc doprowadzić do ponownej
kontroli odwoławczej wyroku Sądu pierwszej instancji, a nie orzeczenia, które
zostało faktycznie zaskarżone. Podkreślić należy, że kasacja jest nadzwyczajnym
środkiem zaskarżenia, a charakter możliwych do podniesienia zarzutów określony
jest ściśle treścią art. 523 § 1 k.p.k. Postępowanie kasacyjne nie jest więc kolejną
instancją w postępowaniu odwoławczym, co sugerowałaby treść przedmiotowej
skargi.
Sąd Najwyższy pragnie zwrócić uwagę, że także pod względem
merytorycznym zarzuty kasacyjne okazały się chybione. Ocena dowodów
3
dokonana przez Sąd a quo, zaakceptowana następnie przez Sąd ad quem, z
pewnością nie naruszyła zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 7
k.p.k. Zasadność zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. można rozważać jedynie
wtedy, gdy w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości. Ponownie
podnieść w tym miejscu trzeba, że treść kasacji jest w zasadzie powtórzeniem
apelacji. Sąd Okręgowy, w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w sposób
niezwykle dogłębny odniósł się do akcentowanych przez obronę uchybień. Sąd
Najwyższy w pełni przy tym podziela tę argumentację. Mając na względzie
charakter i specyfikę postępowania kasacyjnego, zbędnym jest więc jej
powtarzanie. Ograniczyć się w związku z tym można jedynie do stwierdzenia, że w
sprawie ocena dowodów dokonana została w granicach art. 7 k.p.k. W przypadku
zaś braku jakichkolwiek niedających się usunąć wątpliwości w sprawie, o
naruszeniu art. 5 § 2 k.p.k. nie może być mowy.
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy potraktował przedmiotową kasację
jako bezzasadną w stopniu oczywistym, skutkującym jej oddalenie w trybie art. 535
§ 3 k.p.k.
Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. obciążono skazanego kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.