sygn. V KK 193/13 29 października 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 29 października 2013, sygn. V KK 193/13

Data orzeczenia 29 października 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący SSN Rafał Malarski
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt V KK 193/13
POSTANOWIENIE
Dnia 29 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 października 2013 r.,
sprawy G. B.,
skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z
art. 11 § 2 k.k.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę,
od wyroku Sądu Okręgowego w S.,
z dnia 22 listopada 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.,
z dnia 5 czerwca 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie
kasacyjne.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w S., wyrokiem z dnia 5 czerwca 2012 r., skazał G. B. za
przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w
zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz na karę
100 stawek dziennych grzywny, a także orzekł środek karny w postaci
zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 2 000 zł. Sąd Okręgowy w
S., po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. apelacji obrońcy skazanego,
2
utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji, uznając ten środek odwoławczy
za oczywiście bezzasadny.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca
skazanego, podnosząc w niej zarzuty naruszenia art. 4 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w S.
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Podzielić w tym
zakresie należy stanowisko prokuratora zawarte w odpowiedzi na kasację.
Na wstępie zauważyć należy, że Sąd odwoławczy nie zmieniał w sprawie
ustaleń faktycznych, uznając wywiedzioną przez obrońcę skazanego apelację za
oczywiście bezzasadną. W związku z tym zarzuty kasacji w istocie skierowane
zostały przeciwko rozstrzygnięciu sądu pierwszej instancji, co stoi w oczywistej
sprzeczności z art. 519 k.p.k. Poza tym autor kasacji, w uzasadnieniu tej skargi
szeroko kwestionuje dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, wbrew zakazowi
zawartemu w treści art. 523 § 1 k.p.k.
Zarzut naruszenia art. 4 k.p.k. nie został w żaden sposób skonkretyzowany.
Utrwalony w orzecznictwie Sądu Najwyższego jest pogląd, że art. 4 k.p.k. nie może
być samoistną podstawą zarzutu kasacyjnego, ponieważ statuuje on ogólną zasadę
bezstronności w procesie karnym. Koniecznym jest w takiej sytuacji powołanie się
także na konkretne naruszenie przepisów procedury karnej, w związku z którymi
dojść by miało także do uchybienia tejże zasadzie (powołać tutaj można chociażby
najnowsze orzeczenia: post. z dnia 29 kwietnia 2013r., sygn. IV KK 105/13, Lex nr
1324333; post. z dnia 6 lutego 2013r., sygn. V KK 295/12, Lex nr 1277797; post. z
dnia 8 stycznia 2013r., sygn. III KK 117/12, Biul. SN z 2013, z. 3, poz. 17). Z
pewnością wymogu tego nie spełni zabieg polegający na podważaniu ustaleń
faktycznych wraz z zarzucaniem bliżej niesprecyzowanych uchybień procesowych
Sądu a quo, z jednoczesnym powoływaniem się na naruszenie w tym zakresie
zasady bezstronności, bez bliższego wskazania, jakie szczegółowe normy
proceduralne zostały naruszone.
Stawiając zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k., autor kasacji starał się, na co
zwrócono już uwagę, dokonać obejścia zakazu podnoszenia w tym nadzwyczajnym
3
środku zaskarżenia zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, kierując ją de facto
przeciwko wyrokowi Sądu pierwszej instancji. Treść stawianych przez skarżącego
zarzutów, gdzie w sposób bardzo szeroki polemizuje on z tymi ustaleniami,
dokonując także własnej oceny dowodów, ewidentnie wskazuje, że próbował on w
sposób zawoalowany doprowadzić do ponownej kontroli odwoławczej wyroku Sądu
pierwszej instancji, a nie orzeczenia, które zostało faktycznie zaskarżone. Sąd
Najwyższy w tym miejscu pragnie zwrócić uwagę, że kasacja jest nadzwyczajnym
środkiem zaskarżenia, a charakter możliwych do podniesienia zarzutów określony
jest ściśle treścią art. 523 § 1 k.p.k. Postępowanie kasacyjne nie jest więc kolejną
instancją w postępowaniu odwoławczym, co sugerowałaby treść przedmiotowej
kasacji. Niemniej jednak na uwagę zasługuje fakt, że można by rozważać
zasadność zarzutu naruszenia art. 5 § 2 k.p.k., gdyby w sprawie rzeczywiście
wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości. Tymczasem Sąd a quo, co zostało
zaakceptowane przez Sąd ad quem, nie znalazł podstaw do przyjęcia, że w
sprawie takie wątpliwości miały miejsce. Obydwa Sądy w sposób wyczerpujący
odniosły się w swoich uzasadnieniach do tej problematyki, przy czym Sąd
odwoławczy wyraźnie stwierdził, że wątpliwości tych, wbrew twierdzeniom
skarżącego, nie sposób się doszukiwać. Takie stanowisko zasługiwało na pełną
akceptację. Stąd podnoszone przez skarżącego okoliczności były niczym innym,
jak jego subiektywnym stanowiskiem mającym doprowadzić do zakwestionowania
oceny dowodów dokonanej w sprawie, która z pewnością nie przekroczyła ram
określonych w art. 7 k.p.k. (a co pośrednio skarżący również podważał, wbrew
swojej deklaracji, że takiego naruszenia nie zarzucał).
Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. obciążono skazanego kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.