Postanowienie SN z 29 października 2013, sygn. V KK 175/13
Data orzeczenia
29 października 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Rafał Malarski
Tagi
POSTANOWIENIE
Dnia 29 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 października 2013r.,
sprawy z wniosku A. S.,
o zadośćuczynienie za niesłuszne tymczasowe aresztowanie,
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy,
od wyroku Sądu Apelacyjnego […]
z dnia 29 listopada 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W.
z dnia 27 lipca 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć wnioskodawcę kosztami sądowymi za
postepowanie kasacyjne.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy, wyrokiem z 27 lipca 2012 r., zasądził – na podstawie art. 11
ust. 1 ustawy z 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec
osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa
Polskiego – od Skarbu Państwa na rzecz A. S. kwotę 25 000 zł z ustawowymi
odsetkami tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, wynikłą z niewątpliwie
niesłusznego tymczasowego aresztowania w okresie od 12 sierpnia do 3 listopada
1982 r., a w pozostałym zakresie (wnioskodawca domagał się zadośćuczynienia w
wysokości 1 miliona zł) żądanie oddalił. Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu w dniu 29
listopada 2012 r. apelacji pełnomocnika wnioskodawcy, podwyższył zasądzone
2
zadośćuczynienie do 50 000 zł, a w pozostałej części utrzymał w mocy
pierwszoinstancyjny wyrok.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył pełnomocnik
wnioskodawcy, podnosząc zarzuty rażącego i mającego mieć istotny wpływ na
treść orzeczenia naruszenia zarówno prawa materialnego (art. 11 ust. 1 w zw. z art.
8 ust. 1 ustawy lutowej w zw. z art. 445 § 1 k.c.), jak i prawa procesowego (art. 442
§ 3 k.p.k. w zw. z art. 8 § 1 k.p.k. oraz art. 440 k.p.k.).
Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w pisemnej odpowiedzi na kasację
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Stanowisko prokuratora zasługiwało w całej rozciągłości na uwzględnienie.
Uwzględniając wskazane w art. 523 § 1 k.p.k. podstawy kasacyjne, mające
charakter w pełni samodzielny i autonomiczny, Sąd Najwyższy stwierdza, że w
niniejszej sprawie nie miało miejsca rażące naruszenie prawa materialnego (chodzi
tu przede wszystkim o art. 445 § 1 k.c., w którym posłużono się pojęciem „sumy
odpowiedniej”), skoro ostatecznie zasądzone na rzecz wnioskodawcy
zadośćuczynienie nie sposób określić mianem symbolicznego (zob. wyrok SN z 3
lipca 2007 r., II KK 321/06, R-OSNKW 2007, poz. 1496; postanowienie SN z 18
grudnia 2012 r., III KK 275/12, LEX nr 1232288). Przeciwnie, wysokość przyznanej
sumy pieniężnej 50 000 zł – należąca wszak do sfery swobodnego uznania
sędziowskiego, w którą w ramach kontroli kasacyjnej nie wolno wkraczać – miała
charakter jak najbardziej kompensacyjny. Kwota ta, stanowiąca niewątpliwie
ekonomicznie odczuwalną wartość, utrzymana została w rozsądnych granicach,
odpowiadających aktualnym warunkom społecznym i przeciętnej stopie życiowej.
Nie doszło również w sprawie do uchybienia art. 442 § 3 k.p.k. choćby z tej
racji, że Sąd Apelacyjny w motywacyjnej części swego orzeczenia z 15 lutego 2012
r., którym uchylił pierwszoinstancyjny wyrok z 3 października 2011 r. i przekazał
sprawę do ponownego rozpoznania, nie zawarł żadnych wiążących ani zapatrywań
prawnych, ani skonkretyzowanych wskazówek co do dalszego procedowania.
Rozstrzygnięcie Sądu odwoławczego z 29 listopada 2012 r., podwyższające
zadośćuczynienie o 100% i utrzymujące w mocy wyrok Sądu a quo w pozostałej
3
części, nie naruszyło także w jakimkolwiek stopniu poczucia sprawiedliwości, co
oznacza, że zarzut obrazy art. 440 k.p.k. okazał się ewidentnie niesłuszny.
Dlatego Sąd Najwyższy, podkreślając jeszcze raz jaskrawą bezpodstawność
tezy skarżącego o rażącej niewspółmierności zasądzonego zadośćuczynienia,
oddalił kasację w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k., a kosztami sądowymi
za postępowanie kasacyjne obciążył wnioskodawcę po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w
zw. z art. 518 k.p.k.