Wyrok SN z 30 października 2013, sygn. II KK 272/13
Data orzeczenia
30 października 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Józef Dołhy
Tagi
Podstawa prawna
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jerzy Grubba
SSN Dariusz Świecki
Protokolant Marta Brylińska
w sprawie C. A. K.
skazanego z art. 222 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk
w dniu 30 października 2013 r.,
kasacji, wniesionej przez prokuratora na korzyść skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 13 marca 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 26 października 2012
r.,
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do
ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym
Sądowi Okręgowemu w W.
2
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 26 października 2012 r., uznał C. A. K. za
winnego popełnienia występku z art. 222 § 1 k.k. i za to wymierzył mu karę 100
stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł; na
podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet tej kary zaliczył oskarżonemu okres
rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 16 czerwca 2012 r. do dnia 18
czerwca 2012 r., przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny
dwóm stawkom dziennym grzywny. Od tego wyroku apelację wniósł obrońca
oskarżonego, podnosząc zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, obrazy prawa
materialnego – art. 26 § 1 k.k. oraz obrazy prawa procesowego – 7 k.p.k., art.
410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
Sąd Okręgowy w W., wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r., utrzymał w mocy
zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
Prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł od tego wyroku kasację na
korzyść skazanego. Skarżący zarzucił rażącą obrazę prawa procesowego
mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, polegającą na tym, iż wyrok Sądu
Odwoławczego nie został podpisany przez jednego z sędziów orzekających w
sprawie, pomimo jego udziału w orzekaniu – co stanowi bezwzględną przyczynę
odwoławczą przewidzianą w art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k. W konkluzji skarżący wniósł
o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do
ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym.
Analiza oryginału wyroku Sądu Okręgowego (k. 123 akt) wskazuje, że
wyrok został podpisany jedynie przez dwóch sędziów składu orzekającego. Nie
budzi zatem wątpliwości, że wyrok ten dotknięty jest nieusuwalną wadą
stanowiącą bezwzględny powód odwoławczy, o którym mowa w art. 439 § 1 pkt
6 in fine k.p.k., gdyż orzeczenie to – wydane w składzie trzyosobowym – nie
zostało podpisane przez jedną z osób biorących udział w jego wydaniu.
Stwierdzenie powyższego uchybienia obliguje Sąd Najwyższy do
uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego
rozpoznania w postępowaniu odwoławczym Sądowi Okręgowemu w W.
3