Postanowienie SN z 30 października 2013, sygn. II KZ 39/13
Data orzeczenia
30 października 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Jerzy Grubba
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 30 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
w sprawie G. .skazanego z art. 193 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 30 października 2013 r.,
zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Karnego
Odwoławczego Sądu Okręgowego w P. z dnia 12 sierpnia 2013 r. o odmowie
przyjęcia kasacji
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zażalenie skazanego nie mogło zostać uwzględnione.
Skazany w swym zażaleniu podniósł wyłącznie jedną okoliczność, jaką jest
kwestionowanie wymogu sporządzenia kasacji przez adwokata i żądał zezwolenia
na osobiste sporządzenie tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia.
Skarżący uzasadniał swe żądanie przepisami Konstytucji RP i wskazaniem,
że nie jest ubezwłasnowolniony.
Nie sposób jednak zgodzić się z takim stanowiskiem. Zgodnie z dyspozycją
art. 526§2 k.p.k. kasacja, która nie pochodzi od podmiotu szczególnego oraz
prokuratora, powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata. Wymóg ten
jest wymogiem formalnym tego szczególnego pisma procesowego jakim jest
2
kasacja. Nie jest natomiast równoznaczny z obowiązkiem działania w postepowaniu
kasacyjnym za pośrednictwem pełnomocnika, czy obrońcy. Skazany nie traci przez
to uprawnień strony i nadal może samodzielnie występować w procesie.
Powyższe powoduje, że tak sformułowane zażalenie nie zasługiwało na
uwzględnienie.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł, jak na
wstępie.