Postanowienie SN z 30 października 2013, sygn. II KK 277/13
Data orzeczenia
30 października 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Jerzy Grubba
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 30 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 października 2013r.
sprawy W. M.
skazanego z art. 286§1 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.
z dnia 15 kwietnia 2013 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Ł.
z dnia 5 listopada 2012 r.
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego obciążając nimi Skarb Państwa.
U Z A S A D N I E N I E
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu
oczywistym.
Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzut związany z naruszeniem
prawa procesowego, którego miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie
skierowana jest ona przeciwko ustaleniom faktycznym oraz współmierności
wymiaru kary wymierzonej przez Sąd I instancji. Kasacja została zatem
wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego
2
nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych
oraz art. 523§1 k.p.k. i który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń
faktycznych i niewspółmierności wymiaru kary.
Odnośnie pierwszego z podniesionych zarzutów, nie sposób przyjąć, że
został on pominięty przez Sąd Odwoławczy, gdy tej kwestii poświęcił on rozważania
przedstawione na kartach 3-4 uzasadnienia wyroku. Wprost wskazano tu jakie
okoliczności wpłynęły na uznanie, że skazany działał z zamiarem kierunkowym - w
celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Podano tu wszak, że brak jest jakiejkolwiek
dokumentacji potwierdzającej wersję o niewywiązaniu się innych osób ze
zobowiązań wobec skazanego, a także wskazano na unikanie kontaktu z
pokrzywdzonym. Brak zatem podstaw do przyjęcia, że Sąd Odwoławczy naruszył
art. 433§2 k.p.k. czy też 457§3 k.p.k.
Tak samo ocenić trzeba drugi zarzut. Sąd Okręgowy jasno wskazał na
powody, które spowodowały wyeliminowanie z opisu przypisanego skazanemu
czynu działania w warunkach recydywy. W niczym nie zmieniają one jednak faktu
jego uprzedniej wielokrotnej karalności, a także tego, że wymierzona kara
pozostawała w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Wskazanie tych
przyczyn przez Sąd Odwoławczy należy traktować jako w pełni wystarczające
wyjaśnienie powodów dla których wyrok Sądu I instancji został utrzymany w
zakresie wymiaru kary.
W tej sytuacji brak jest podstaw do uwzględnienia również drugiego z
podniesionych przez skarżącego zarzutów.
Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu
oczywistym.
Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od
ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.