Postanowienie SN z 30 października 2013, sygn. II KK 273/13
Data orzeczenia
30 października 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Józef Dołhy
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)
POSTANOWIENIE
Dnia 30 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 października 2013 r.,
sprawy J. G.
skazanego z art. 207 § 1 i in. kk
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 21 lutego 2013 r. utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z
dnia 27 lutego 2012 r.;
p o s t a n o w i ł :
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża
skazanego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w W., wyrokiem z dnia 27 lutego 2012 r., uznał J. G. za
winnego popełnienia przestępstw:
1) z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., i za to na
podstawie art. 207 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;
2) z art. 190 § 1 k.k. – i za to wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia
wolności; łącznie orzekł karę 1 roku pozbawienia wolności, na poczet której
zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 3
czerwca 2011 r. do 4 stycznia 2012 r.
2
W apelacji od tego wyroku obrońca oskarżonego podniósł zarzuty obrazy
prawa materialnego – art. 53 § 1 i 2 w zw. z art. 60 § 2 i 5 k.k. rażącej
niewspółmierności kary pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 21 lutego 2013 r., zaskarżony wyrok
utrzymał w mocy uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście
bezzasadną.
Powyższy wyrok zaskarżył kasacją obrońca skazanego, zarzucając:
I. rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść
orzeczenia, a mianowicie:
1. art. 53 § 1, § 2 i § 3 k.k. w zw. z art. 60 § 2 i § 6 k.k. przez ich niewłaściwe
zastosowanie i wymierzenie skazanemu J. G. kary bez nadzwyczajnego
jej złagodzenia, mimo ustalenia, że tenże skazany zrozumiał naganność
swojego zachowania, samodzielnie zgłosił się do poradni
przeciwalkoholowej, podjął leczenie odwykowe, wyraził skruchę i
przeprosił pokrzywdzone, ujawnił istotne okoliczności popełnienia
zarzucanego mu czynu, a także podtrzymał te wyjaśnienia w toku
postępowania przed Sądem I instancji, w żaden sposób nie utrudniał
postępowania w sprawie, stawiał się na wszystkie posiedzenia sądowe,
co dodatkowo winno zostać uwzględnione przy wymiarze kary,
2. rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu skazanemu
kary bezwzględnego pozbawienia wolności w wymiarze jednego roku w
sytuacji, gdy okoliczności sprawy w tym w szczególności współdziałanie
skazanego w wyjaśnieniu sprawy, ujawnienie wszystkich istotnych faktów
popełnionego przestępstwa, pełna i szczera współpraca skazanego z
organami ścigania w okresie prowadzonego postępowania dowodowego,
jak i postawa skazanego przed aresztowaniem jak i w trakcie trwania
procesu, przeproszenie pokrzywdzonych i przyjęcie przeprosin przez
pokrzywdzone oraz ojca skazanego — przemawiają za zastosowaniem
względem J. G. kary pozbawienia wolności z warunkowym jej
zawieszeniem;
II. rażące naruszenie prawa procesowego, polegającego na obrazie przepisów:
3
1. art. 7 k.p.k. przez dokonanie oceny dowodów z zeznań pokrzywdzonych
B. G. i M. G. wbrew zasadom wyrażonym w tym przepisie,
2. art. 457 § 3 k.p.k. przez nierozważenie i nieustosunkowanie się przez Sąd
Okręgowy do wszystkich zarzutów i wniosków apelacyjnych skazanego w
uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w szczególności do pozytywnego
wyniku mediacji pozasądowej między pokrzywdzonymi a skazanym, co
miało istotny wpływ na treść wyroku.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł
o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja obrońcy jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
Podniesione przez skarżącego zarzuty obrazy art. 53 § 1, 2 i 3 k.k. w zw. z
art. 60 § 2 i 6 k.k. oraz rażącej niewspółmierności kary stanowią dosłowne
powtórzenie zarzutów przedstawionych w apelacji, które to zarzuty były
przedmiotem wnikliwego rozpoznania przez sąd odwoławczy. W sytuacji gdy
zarzuty naruszenia art. 53 k.k. dotyczą wymierzenia kary nieodpowiadającej
dyrektywom sądowego wymiaru kary, a więc są zarzutami co do uchybień z art.
438 pkt 4 k.p.k., nie sposób uznać je za obrazę prawa materialnego. Połączenie
tych zarzutów z zarzutem rażącej niewspółmierności kary stanowi zabieg
niedopuszczalny w świetle art. 523 § 1 in fine k.p.k.
Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 457 § 3 k.p.k. Treść uzasadnienia
wyroku sądu odwoławczego jednoznacznie przekonuje, że podniesione w apelacji
zarzuty zostały przez ten sąd należycie rozpoznane. Uzasadnienie to
merytorycznie jest prawidłowe, odnosi się do zarzutów apelacji w takim zakresie, w
jakim zostały one postawione, i w tych warunkach nie sposób przyjąć, że doszło do
rażącego naruszenia przepisu art. 457 § 3 k.p.k., nierzetelnego, czy niepełnego
rozpoznania środka odwoławczego.
Zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. jest nieporozumieniem. Kwestia oceny
dowodów nie była przedmiotem zarzutów apelacji, zatem sąd odwoławczy nie mógł
naruszyć tego przepisu.
4
Poza formalnym powołaniem się na rażące naruszenie prawa, kasacja w
istocie ogranicza się do powtórzenia stanowiska prezentowanego w postępowaniu
odwoławczym, nie zawiera natomiast żadnych merytorycznych argumentów, które
pozwalałyby na zakwestionowanie stanowiska sądu drugiej instancji.
W tym stanie rzeczy, podzielając wywody zawarte w prokuratorskiej
odpowiedzi na skargę kasacyjną, Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie
przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k. O kosztach sądowych postępowania
kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.