Postanowienie SN z 30 października 2013, sygn. II KK 263/13
Data orzeczenia
30 października 2013
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział II
Przewodniczący
SSN Józef Dołhy
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)
POSTANOWIENIE
Dnia 30 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 października 2013 r.,
sprawy P. S.
skazanego z art. 197 § 1 kk
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.
z dnia 3 grudnia 2012 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł.
z dnia 27 kwietnia 2012 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża
skazanego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 27 kwietnia 2012 r. P. S. skazany został
za przestępstwo z art. 197 § 1 k.k. na karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
W apelacji od tego wyroku obrońca oskarżonego podniósł zarzuty obrazy
przepisów postępowania, kwestionując ocenę dowodów, w szczególności zeznań
pokrzywdzonej oraz błędu w ustaleniach faktycznych.
2
Sąd Okręgowy w Ł., wyrokiem z dnia 3 grudnia 2012 r., utrzymał w mocy
zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
W kasacji od powyższego wyroku obrońca skazanego zarzucił:
1. rażące naruszenie prawa - przepisów postępowania karnego, które miało
istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, w postaci:
a) art. 433 § 2 k.p.k., art 436 k.p.k. i art 457 § 2 i 3 k.p.k. poprzez merytoryczne
rozpoznanie sprawy przez Sąd II instancji i oddalenie apelacji obrońcy, w
sytuacji gdy uzasadnienie wyroku Sądu I instancji tak dalece odbiegało od
standardów stawianych pisemnym motywom rozstrzygnięcia, wynikających z
art. 424 k.p.k., w zakresie szczegółowości i wnikliwości oceny dowodów, a
także jednoznaczności czynionych ustaleń faktycznych, że w istocie
uniemożliwiało Sądowi II instancji dokonanie kontroli instancyjnej, co
skutkować winno uchyleniem wyroku Sądu I instancji i przekazaniem mu
sprawy do ponownego rozpoznania,
b) art. 410 k.p.k. oraz art. 425 § 1 k.p.k., art. 444 k.p.k. i art 437 § 2 k.p.k. w zw.
z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP i art 2 ust 1 Protokołu nr 7 do Europejskiej
Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, polegające na
naruszeniu zasady bezpośredniości i dwuinstancyjności postępowania
karnego, poprzez przejęcie na siebie przez Sąd II instancji ciężaru dokonania
oceny - po raz pierwszy w tym postępowaniu - znacznej części dowodów
przeprowadzonych przez Sąd I instancji,
c) art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 424
k.p.k. poprzez dowolną, pozbawioną obiektywizmu i dalece niewyczerpującą
ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Okręgowy:
- zeznań świadka T. W.,
- zeznań świadka M. Ł.
- protokołu oględzin ciała pokrzywdzonej D. B.,
- protokołu oględzin ciała oskarżonego P.S.,
- wywiadu środowiskowego dotyczącego oskarżonego P.S.,
poczynioną z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania Sądu, a nadto
poprzez niewłaściwe skonstruowanie uzasadnienia wyroku Sądu II instancji,
przejawiające się w niedostatecznym wyjaśnieniu motywów dla których nie
3
uwzględnił zarzutów i wniosków apelacyjnych, co ogranicza możliwość
zdekodowania sposobu rozumowania Sądu i w konsekwencji uniemożliwia
kontrolę kasacyjną;
2. dodatkowo - z ostrożności procesowej - podniósł zarzut rażącej
niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu przez Sąd I instancji, która -
mimo istnienia ku temu przesłanek - nie została zmodyfikowana przez Sąd
odwoławczy w oparciu o art. 438 pkt 4 k.p.k.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku
Sądu II instancji oraz poprzedzającego go wyroku Sądu I instancji i przekazanie
sprawy temu ostatniemu do ponownego rozpoznania.
W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Okręgowy wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
Sformułowane w kasacji zarzuty naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3
k.p.k. są bezpodstawne. Treść uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego
jednoznacznie przekonuje, że podniesione w apelacji zarzuty zostały przez ten Sąd
należycie rozpoznane, a następnie wszechstronnie rozważone, do wszystkich
istotnych okoliczności i twierdzeń Sąd drugiej instancji ustosunkował się.
Uzasadnienie to merytorycznie jest prawidłowe, odnosi się do zarzutów apelacji w
takim zakresie, w jakim zostały one postawione, i w tych warunkach nie sposób
przyjąć, że doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 §
3 k.p.k., nierzetelnego, czy niepełnego rozpoznania środka odwoławczego.
Wbrew sugestiom autora kasacji nie można utożsamiać faktu niepodzielenia
zasadności podniesionych w apelacji zarzutów z rażącym naruszeniem prawa
procesowego. Motywy kasacji wskazują wprost, że jej autor prezentuje własną
ocenę dowodów, opartą na ich jednostronnej analizie, preferującej linię obrony
skazanego, polemizuje z ustaleniami faktycznymi i ocenami wiarygodności
dowodów. Samo kwestionowanie przez skarżącego zgodności oceny dowodów z
regułami określonymi w art. 7 k.p.k., a przez to rzekome dopuszczenie się przez
Sąd odwoławczy „rażącego naruszenia prawa”, nie może skutkować obejściem
ustawowej regulacji podstaw kasacji i nałożenia na instancję kasacyjną obowiązku
4
badania, pod pozorem rozpoznania zarzutu „rażącego naruszenia prawa”,
zasadności ustaleń faktycznych i oceny dowodów. W realiach przedmiotowej
sprawy nie można zasadnie przyjąć, aby Sądy obu instancji naruszyły dyrektywy z
art. 7 k.p.k. Tym bardziej dotyczy to orzeczenia Sądu odwoławczego, który nie
dokonywał żadnej zmiany ustaleń faktycznych Sądu pierwszej instancji w
zaskarżonym zakresie.
Zarzut rażącej niewspółmierności kary ocenić należy jako niedopuszczalny
(art. 523 § 1 in fine k.p.k.).
Podzielając stanowisko prokuratora zawarte w pisemnej odpowiedzi na
kasację, Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k.
O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono na podstawie art.
636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.